“Geachte ramptoeristen, we zijn bijna bij de Zuidwal in Delft. Wilt u zo dadelijk bij het overstappen van ons schip naar de rondvaartboten letten op het afstapje? U kunt erna plaats nemen op het stoeltje waarvan het nummer correspondeert met de laatste twee cijfers van uw vaarbiljet. Geniet daarbij van een dynamische stad, waar overal werk in uitvoering is.

Lees verder »

‘Gemeenteraadslid, is dat niets voor jou?’
‘Ik weet niet, wat levert het op?’
‘Best een aardig bedrag: 1000 euro per maand. En het geeft je ook status en aanzien. Ben je al lid van een politieke partij?’
‘Nee, welke raad jij aan?’

Lees verder »

‘Jongens! Delft is op tv!’ Dat werd bij ons vroeger thuis wel eens geroepen. Niet vaak, maar wel met veel enthousiasme. Mijn ouders attendeerden mijn broer en mij op het feit dat er beelden van Delft op tv te zien waren. ‘Opschieten, nou!’ Er was zelfs angst dat we te laat zouden komen aanlopen en de beelden alweer weg waren. Maar waarom? We kenden Delft toch al? We woonden er. Nooit riepen mijn ouders ons als Amsterdam, Parijs, Berlijn of Moskou op tv was. En toch vond ik het leuk om Delft op tv te zien.

Lees verder »

De meerkoeten, eenden, zwanenfamilie en een enkele fuut peddelen al dan niet bedelend overdag door de lege grachten. Verlaten door de verdronken waterlelies ziet alles er grauw uit. Zeker ‘s avonds, nu de winterlampjes boven de grachten nog niet zijn ontstoken. Een adempauze? Niet aan het Noordeinde, het afvalputje van de binnenstad. Waar banken, koelkasten, stoelen, blikjes, flessen… enfin, van alles en nog wat, dagelijks door de ophaaldienst te water voor de afsluitbalk wordt weggehaald. Achter die balk is zelfs de autoband die het fundament vormde voor het meerkoetennest weg – waarheen? Geen watervogel die het weet of interesseert. Onbekommerd pikken zij een kroosje mee. Of dobberen naar de toeschouwers, hopend dat deze hun boterhammen eens zonder plastic zak het water in strooien.

In een stad met zo’n lange en rijke historie als Delft vind je veel oude gebouwen die opgeleukt zijn met Latijnse spreuken. Die versieringen stammen uit de tijd dat de inwoners van Delft behoorlijk wat Latijn spraken.

Lees verder »

Tramlijn 1 verbindt Delft langs de Vliet met Rijswijk en verder naar Scheveningen. Meestal. Maar deze middag niet. Een breuk in de bovenleiding bij Poptahof noopt de HTM bussen in te zetten. Tot halte Brasserskade op de Vrijenbanselaan gaat dat goed. De met passagiers volgepakte bus slaat rechtsaf. De logische rijrichting is dan linksaf via de Zuiderweg naar de Delftweg langs de Vliet. Een korte omleiding slechts naar de tram die even verderop, bij ’s-Gravenmade, weer klaar staat.

Lees verder »

Er zijn werkelijk tig woordenboeken in omloop. Je kunt het zo gek niet verzinnen of het bestaat. Een rondje Google bracht mij onder andere op chat-, wijn-, gebaren-, etymologische-, Christelijke-, erotische-, italodisco-, voetbal- en Oost Vlaanderse dialect woordenboeken. Verder zijn er ontelbare sites waar je de meest onzinnige spreekwoorden over de bizarste onderwerpen kunt vinden. Altijd leuk voor in je MSN balk of je WWW-bericht in Hyves.

Lees verder »

‘We spelen vanavond alles van ons nieuwe album,’ zegt Henk Hofstede na het openingsnummer. De Nits staan in theater De Veste en ik zit in de zaal. Voorzichtige teleurstelling neemt plaats in mijn onderbuik. Het zal toch niet gebeuren dat ik vanavond de bekende nummers niet ga horen? Wat rijmt er op Nits? Inderdaad: hits!

Lees verder »

Deze week kun je ze voor het laatst zien: de waterleliebladen in de Delftse grachten. In de komende weken zakken de bladeren geruisloos naar de bodem van de gracht zonder ook maar een rimpeling aan het wateroppervlak achter te laten. Het afscheid van de groene bladen op het water is voor mij het begin van de herfst en winter. De dagen zijn te kort geworden, de zon staat te laag. De drijvende bladeren kosten de waterplanten meer energie dan ze opleveren. De verliespost wordt afgeschreven.
Niet getreurd: eind april of begin mei komen de waterleliebladeren terug en zullen ze de Delftse grachten weer groen kleuren.

Dan mag je eindelijk een keertje exposeren in een telefooncel, blijkt je voorganger het raam volledig ondergeplakt te hebben met fotohoekjes. Tegen de tijd dat je ze eindelijk allemaal hebt verwijderd ben je alweer een halve maand verder en blijft er nog maar een beperkte expositietijd over. Maar dan heb je ook wat, dat moet gezegd.

Lees verder »

De Storm draait amper drie weken in de bios of het decor voor een nieuwe film heeft zich alweer aangediend. Eigenlijk is het niet eens een nieuw decor want het levert al een jaar of tien het nodige beeldmateriaal maar vooral veel natte ergernis op. Het thema water is populair en als het zo doorgaat, kan de Canal Hopper straks definitief over straat gaan hoppen.

Lees verder »

Delft staat ook wel bekend als ‘klein Amsterdam’. Voornamelijk door de grachten en
–hopelijk- de heersende hoge tolerantiegraad. Maar Delft staat ook bekend, eh sorry, profileert zich graag als ‘kennisstad’. Bijna twintig jaar (jubileum in de maak?) probeert de Prinsenstad op het gebied van kennis te wedijveren met onze grote hoofdstedelijke broer.

Lees verder »

‘s Morgens, kwart voor negen. Er staat een file vanaf de Wateringsevest richting molen en spoorviaduct. Logisch, gezien de werkzaamheden die nog een jaar of tien gaan duren. De andere kant uit loopt het nog goed. Dan stopt een gemeentelijk voertuig bij de tramhalte Nieuwe Plantage. Men haalt pilonnen tevoorschijn. Eén rijrichting tot aan de kruising met het Noordeinde wordt afgesloten. Auto’s proberen zich naar één rijbaan te wurmen. Rond negen uur ‘s morgens valt dat niet mee. Een algehele blokkade van kruisingen is het gevolg. Gezellig, die toeterende claxons en rinkelende fietsbellen. Maar het dient een doel. De grasrandjes langs de tramsporen moeten hoognodig geschoffeld worden. Tussen 08:45 en 09:15 uur op een uitvalsweg in toegankelijk Delft.

Precies 355 jaar na de ontploffing van het Kruithuis in Delft is de stad opnieuw getroffen door een ramp van ongekende omvang. Om kwart over tien in de ochtend ontplofte een in de Delftse binnenstad gevestigde opslagplaats voor buskruit. De ramp maakte deze keer geen slachtoffers, maar de gevolgen zijn even rampzalig.

Lees verder »

Breda is deze week uitgeroepen tot Beste Binnenstad. Waarschijnlijk alleen vanwege de alliteratie. Of omdat de juryleden Delft niet konden vinden. Delftblogger Agneta heeft vroeger in Breda gewoond. Wat zou zij hiervan vinden? Kunnen wij Delftbloggers überhaupt objectief reageren op zo’n bericht? Of is ons hart daar te Delftsblauw voor?