Het slopen van gebouwen (deel 2 van 3)

Ik ging in 1979 naar de Antonius Mavo en heb daar in 1984 eindexamen gedaan. Ja, u rekent goed. Dat is vijf jaar later. Ik was een langzame leerling en had een jaartje extra nodig. Als u deel 1 van dit drieluik hebt gelezen, dan weet u dat het mij met terugwerkende kracht aan het hart gaat, dat een kerk als de Sint-Hippolytuskerk is gesloopt in de jaren 70. Het criterium om te slopen was in 1974 gebaseerd op de drastische terugloop van de kerkgangers. Dus niet voor het zingen de kerk uit, maar überhaupt de kerk niet meer in.

Over slopen gesproken: tijdens mijn mavoperiode heb ik de panden aan Dertienhuizen (het waren er volgens mij meer dan dertien) gesloopt zien worden. Nog voor ik van school af was, was de nieuwbouw aan Dertienhuizen bewoond.

Ondanks dat er een link is met het eerste blog, dwaal ik af. Ik wil het over de Antonius Mavo hebben. En dan niet over de mavo als school of onderwijsinstelling, maar over de Antonius Mavo als gebouw. Het hoofdgebouw welteverstaan, want de Antonius kende ook een dependance, aan de Aart van der Leeuwlaan.

Het hoofdgebouw van de Antonius Mavo stond aan de Verwersdijk en was een monumentaal pand. Nee, het had niet zo’n blauw met wit schildje naast de voordeur hangen, maar het was gewoon een monument. Er liepen trouwens ook een paar monumenten rond (‘In de oorlog heb ik bloembollen gegeten…’), maar ik wil me nu even beperken tot het gebouw. Granieten vloeren met lambrisering van tegels, okergeel en zwart glimmend. Kalkmuren en ornamentplafonds. Paneeldeuren, glas-in-lood en houten vloeren op de eerste en tweede verdieping. Hardstenen trappen vanaf de begane grond en donkereikenhouten trappen vanaf de eerste. De gangen waren koud in de winter en koel in de zomer. In de hoge lokalen moest je de ramen open zetten met behulp van een lange stok met een haak. Je fiets stond in de mooie binnentuin. Het was het soort school dat je ziet in films van Pietje Bell. Hebt u een beeld?

Dit schoolgebouw is aan het eind van de vorige eeuw gesloopt. En ik kan er niets aan doen, maar blijf mezelf sinds die tijd afvragen: Was het wel zo’n bijzonder gebouw? Was het wel een monument? Of heb ik in de loop der jaren het beeld verheerlijkt? Die kans is aanwezig, want ik heb op die school een erg leuke tijd gehad. Ik heb er vrienden gemaakt die nu nog steeds mijn vrienden zijn. Ik heb er de disco ontdekt op de schoolfeesten in het voormalige gymzaaltje naast de ingang aan de Verwersdijkzijde. Ik had er mijn eerste vriendinnetjes. Kortom: vertaal ik niet onbewust de prettige herinnering aan die tijd naar de schoonheid van het gebouw? Als dat zo is, is dat per definitie een subjectieve projectie. Als dat zo is, was het gebouw misschien wel gewoon een oude bende. En dan was dat de reden van de sloop. Dat is aannemelijker dan de reden van sloop bij de Sint-Hippolytuskerk, want het aantal schoolgangers is in de jaren 90 niet drastisch teruggelopen.

Lees ook: Het slopen van gebouwen (deel 1)