Op zondagmiddag zag ik al twee achten van LAGA onder de Hambrug en Sebastiaansbrug doorschieten. Een van de coaches langs de kant vertelde dat het een mooie training voor de mannen is. Met de riemen houden ze het water in beweging. En bewegend water bevriest nu eenmaal moeilijker.
Ik vind het een prachtig initiatief en wens de roeiers veel succes.

Zodra het kon heb ik via de website van de gemeente Delft een nieuwe vergunning aangevraagd: toch even 5 euro bespaard.
Inmiddels is mijn oude bezoekerskaart ongeldig geworden en zit ik met smart te wachten op de nieuwe. Het is al 7 oktober en ik snak naar vrouwelijk bezoek. Maar als ze niet voor de deur kunnen parkeren, komen mijn vriendinnen niet.
Ik wilde al online mijn beklag gaan doen, maar de online parkeerdialoog is gesloten. Zal ik maandag dan maar in het Stadskantoor gaan klagen bij het kastje en de muur?

Er verschijnen vier bruidjes met hun bruidegommen en een paar toverfeeën met blauw haar. In mijn dromen kan veel, maar nu begin ik me toch af te vragen of ik een verkeerde paddo gegeten heb.Er zijn scouting-meisjes met grote voortanden en er zijn jongens met vetkuiven en ordinair geklede vriendinnen. Ik zie twee beren … reclamefolders uitdelen.
Het blijkt allemaal om een wedstrijd te draaien waarbij heel veel bier getapt en gemorst wordt.

Tussen de houthakkers en de bruidjes zie ik dat Amy Winehouse uit de dood is opgestaan om aan deze wedstrijd mee te doen. Ze kan verbazingwekkend hard lopen op de gevaarlijk hoge hakken die ze aanheeft. Toch gaat Amy niet door naar de halve finale: het schijnt dat ze verboden stimulerende middelen heeft gebruikt.
De mooiste vrouw op het plein is ongetwijfeld prinses Zelda in haar roze jurk. De fotografen drommen als bezige bijen om haar heen alsof zij de enige bloem met nectar is.

De op één na mooiste vrouw is geen prinses: zij is een soort Assepoester. Ze krijgt de vervelendste klusjes, maar werkt keihard. Ze is zo klein van stuk, dat je haar ook Kleinduimpje kunt noemen.
‘s Avonds op het barkeepersgala in Speakers zie ik ‘Assepoester’ weer. Ze heeft geen glazen muiltjes aan, maar kleine lichtbruine laarsjes. In een van haar laarsjes bewaart ze haar telefoon.
In mijn droom danst Assepoester met mij. Maar als de muziek stopt, is ze opeens verdwenen. Ik heb nog urenlang lopen zoeken naar één van haar laarsjes om die als een echte prins aan haar terug te kunnen geven.

De volgende morgen kijk ik voor de zekerheid nog even in de grijze kliko. Er past nog wel een zak in, misschien zelfs twee. Hij hoeft pas volgende week aan de straatkant gezet te worden.
Dan valt me op dat de grijze kliko groter is dan de groene GFT-bak, die ernaast staat. Huh, gisteren  waren ze nog evengroot. Ik kijk over de heg in de tuin van de buren. Ook bij hen is de grijze kliko groter dan de groene.

In de avond werp ik nog een blik in de achtertuin. Die blik valt precies op de grijze kliko, die nu boven de schutting uittorent.  Ik begin me af te vragen of ik dat gevaarte ooit nog door het steegje naar de verzamelplek kan rijden. Ik ga even naar buiten en zie dat de container van de buren nu boven de heg uitkomt.
Twee huizen verderop zie ik ook iets boven de schutting uitsteken.Ik een zacht gezoem. Opeens zie ik de kliko nog een stukje groeien. Hij is nu bijna twee keer zo groot als de GFT-container. De deksel gaat langzaam omhoog en een blauwig licht schijnt uit de opening. Ik doe een stap achteruit en…..

Je kunt in Delft de ‘Amerikanische Sektor nicht verlassen’, es gibt überhaupt kein Amerikanischen Sektor. Deze foto maakte ik niet in Berlijn. Ik ben nooit in Berlijn geweest: ik maakte deze foto gewoon in Delft.
Ik denk dat hier geen checkpoint is om papieren te controleren en mensen tegen te houden. Het is een plek waar het personeel van een gebouw zich, bij een ontruiming moet verzamelen. Hier worden de koppen geteld en gecontroleerd of iedereen al buiten is.
Maar om welk gebouw gaat het in dit geval en waar heb ik deze foto gemaakt?

Op de hoek van de Emmalaan en de Jan de Oudeweg spreekt een oudere man in een geel regenpak mij aan.
‘Bent u hier bekend?’, vraagt hij.
Ik antwoord:’Bekend? Bekend? Zeg maar gerust beroemd.’

‘Bijna iedereen kent mij hier.
Ik ben die vriendelijke, onvermoeibare hardloper, die jonge onervaren atleten op sleeptouw neemt. Ik ben die aardige supermarktmedewerker, die oude vrouwtjes optilt als ze ergens niet bij kunnen.
Ik ben heel erg bekend, al zouden sommigen liever berucht zeggen.
Ik sta bekend als cynisch GroenLinks-stemmer, die veel liever op die blonde voluptueuze dame van Stip zou stemmen. En als anti-asfalt-activist, die desnoods eigenhandig de A4 gaat tegenhouden. En ik word alom gevreesd om mijn vlijmscherpe stukjes op Delftblog, waarin ik vriend en vooral vijand genadeloos aan het lachen maak. U komt zeker niet uit Delft, dat u mij niet kent.’
‘Nee, dat klopt’, zegt de man in het regenpak,’maar kunt u mij vertellen hoe ik naar de Porceleine Fles aan de Rotterdamseweg moet fietsen?’

Het is vast geen toeval dat er de laatste maanden minder parkeerwachters rondlopen en dat ik steeds minder hondenpoep onder mijn schoenen heb.
Vorige week heb ik ‘s avonds een waxinelichtje onder haar portret gebrand en gebeden dat de waarde van mijn huis niet verder zal dalen.

Bij nadere inspectie blijkt Ineke van Z. verantwoordelijk voor dit kunstwerk. Maar waar (in het Westerkwartier) bevindt zich dit schilderij?

De bladeren zijn de zonnepanelen van de waterlelie. Met de bladeren kan de plant genoeg energie opvangen om bloemen te maken. En dat is het belangrijkste, want een bloem is voortplanting, een bloem is sex.
Je ziet het overal om je heen gebeuren: de reusachtige bladeren van het groot hoefblad en de reuzeberenklauw schieten de grond uit. Dit is voor de natuur het seizoen om zonnepanelen te maken.

In de winter zie je die bladeren niet. Dan staat de zon laag en het grootste deel van de dag onder de horizon. In de winter heb je niets aan zonnepanelen.
Ik heb dat wel eens proberen uit te leggen aan mensen van GroenLinks. Dat ze in de winter hun Ipad en Iphone niet kunnen opladen met zonne-energie. En ook niet die idiote elektrische scooters en Segways van de toezichthouders. Dan raken de GroenLinksers geirriteerd. Ze vinden mijn benadering negatief.
Maar zo is het nu eenmaal met de natuur. De molenaar maalt het graan op dagen dat het waait. Op windstille dagen heeft-ie vrij.

Ik zit zelf te denken aan het gloednieuwe TV-spektakel op Witte donderdag: “The Passion”. Dat werd dit jaar voor het eerst opgevoerd in dat naar kaas en kaarsen stinkende Gouda. Dat kan veel beter in Delft. Ik zie het al voor me: Jody Bernal in de rol van Jezus en Roel van Velzen als Judas. Ik denk dat we Polle Eduard wel kunnen vragen voor de rol van Pontius Pilatus. Ik zal, wijzend op Jody Bernal, uit volle borst meebrullen: “Aan het kruis met hem.”

Als dat niet lukt, dan kunnen we misschien het wereldkampioenschap voetbal voor daklozen naar Delft halen. Dat haalt midden in de zomerse komkommertijd ook altijd het 8 uur journaal van de NOS.
En anders moeten we gewoon geduldig wachten op de volgende koninklijke begrafenis. Als Prinses Maxima, wegscheurend voor paparazzi, een noodlottig auto-ongeval krijgt, zal Delft graag een permanente gedenkplaats voor haar inrichten, naast het Vermeer-centrum. En misschien verslikt Koningin Beatrix zich tijdens het Kerstdiner. Een exquise amuse maakt een eind aan haar uitzichtloze regeerperiode en haalt de Delftse ondernemers uit de rode cijfers.

Eerst dacht ik: dat komt omdat Hagenezen keurig opgevoed zijn en erg zuinig op hun fietsen. Delftenaren daarentegen zijn slordig en lui. Ze kwakken hun fiets het liefst zo dicht mogelijk bij het perron tegen een paal of een hekje.
In het centrum gebeurt hetzelfde. Laatst zag ik 3 hoogopgeleide jongedames op hun fiets naar de deur van de HEMA sprinten. Op het laatste moment besloten ze toch maar af te stappen en de fietsen tegen de dichtsbijzijnde gevel te gooien. De laatste 3 meter naar binnen bleken ze toch te kunnen lopen, zij het met zichtbare tegenzin.

Toen ik afgelopen week de Stadskrant las, begreep ik opeens dat het verschil tussen de Haagse en de Delftse fietsers te maken heeft met toezicht. In Den Haag worden foutgeparkeerde fietsen genadeloos losgeknipt en weggevoerd, als waren het actievoerders tegen kerncentrales. Hier in Delft hoopte de gemeente dat toezicht en het verwijderen van fietsen niet nodig was. Helaas: de Delftenaren gaan het niet uit zichzelf doen.
Vanaf 9 mei komen er twee nieuwe handhavers: daadkrachtige types, die niet de hele dag sigaretjes roken, koffie drinken en met hun smartphone staan te pielen. Ze zullen de mouwen opstropen en alle foutgeparkeerde fietsen gaan verwijderen.

U bent gewaarschuwd door

Vanaf Nieuwjaar hebben we een streng dieet gevolgd. We hebben ons aangemeld bij de sportschool en onze bodies met veel inspanning en zweet weer in superstrakke shape kunnen brengen. We hebben de tand des tijds verslagen. En nu durven we de confrontatie met de lezers aan.
Ik heb mijn benen geschoren en mijn rug laten harsen en mezelf aangemeld als levende etalagepop bij LongJohn Bodywear op de Oude Langedijk.
De ranke gestalte van Agneta is 60 meter verderop te bewonderen in de etalage van de Zardonni Lingerie Outlet Store.
Van de week nog 2 keertjes naar de zonnebank en we zijn er klaar voor.

Tot zaterdag,

Maar vorig jaar op een koude avond in maart ontmoette ik Mirjam. Ze was een van die vrijwilligers in oranje wegwerkershesjes, die de padden veilig de weg overzet op zoek naar een potje onveilige sex. Betoverd door haar glimlach en de sproetjes op haar wangen, slikte ik mijn cynisch commentaar in. We raakten aan de praat over koetjes, kalfjes en kikkers. En werd zo verliefd als een vroedmeesterpad op vrijersvoeten. De volgend avond ging ik weer, maar Mirjam was er niet.

In januari van dit jaar ben ik lid geworden van de KNNV; bij mijn aanmelding gaf ik nadrukkelijk op dat ik wilde helpen bij de paddentrek in maart. Ik ga vanmiddag nog even naar de kapper. En vanavond fris geschoren en met gepoetste tanden naar de Delftse Hout om padden te redden en Mirjam terug te vinden. De lente is het mooiste seizoen.

Je moest altijd al aanzetten als je vanuit het Stationstunneltje naar de stad wilde. Maar door de werkzaamheden op het Stationsplein is de klim een stuk zwaarder geworden.
Je kunt nu geen aanloopje meer nemen. Eerst een scherpe bocht naar links en dan komt direct het steilste stuk van de ‘Col du Station’. Halverwege bij dat grappige verkeerslicht, wordt het even vlak, maar daarna moet je opnieuw op de pedalen. En het blijft gemeen vals plat tot bij het volgende stoplicht bovenop de brug.

Veel Nederlanders gaan in de zomer kijken hoe de professionals de Alpencols bedwingen. Ik ga op een vrije dag wel eens kijken hoe gewone, ongetrainde Delftenaren compleet verzuren op de Stationsberg. Als alles goed gaat, verdwijnt de Col du Station over een paar jaar samen met het spoorviaduct voorgoed. Dan blijft slechts dit stukje Delftblog als herinnering.

Delft is mijn stad
de stad waar ik van hou

de hemel boven Delft is
blauwer dan in Curacao

een blauwe maandag is hier
van het blauwste blauw

half februari de wind guur
de wolken grijs en grauw

Delft ik heb nog altijd
de delta-blues voor jou

Dit weekend Bluesfestival@Delft