Eindelijk telden we weer mee in de landelijke media. Er was, zo meldden de nieuwslezers op alle zenders, een ‘verdacht pakketje’ gevonden in de Delftse vestiging van de Zweedse groothandel IKEA. Nou wantrouw ik normaal gesproken alle pakketjes die van IKEA afkomstig zijn, maar dit pakketje was schijnbaar toch op een geheel andere wijze verdacht. Dan vraag ik mij af: hoe wordt dit beoordeeld? Welke ongetwijfeld zeer kundige ‘pakkettenkijkers’ buigen zich over de vraag of het pakketje in kwestie als ‘verdacht’ bestempeld dient te worden? Zijn dat mensen van de politie, stoere mannen van de explosievenopruimingsdienst (EOD) of laat men de neus van een hiervoor speciaal getrainde hond erop los? Jammer is dat op verdachte pakketjes meestal niet gewoon een sticker met waarschuwing zit: “Pas op, dit is een verdacht pakketje!” Omdat ik ook de kwaadste niet ben, wil ik hierbij toegeven dat ik ook weleens met het idee heb gespeeld om IKEA met een pakketje op te zadelen. Een pakketje waarin ik zorgvuldig alle inbussleutels, overbodige schroefjes, plastic dopjes en alle niet ter zake doende tekstuele handleidingen (Japans/ Oekraiens?) had gemieterd. Met een tikkend klokje erbij, voor de lol. Want ik daag in een WEL ter zake doende handleiding/beschrijving de eerste werknemer van IKEA die het pakketje vindt en open maakt uit om de inhoud zo snel als menselijk mogelijk op de juiste plekken in het magazijn terug te storten, in de daarvoor bestemde bakjes met als benamingen ‘schroefjes kast Orebro’ of ‘plastic dopjes stoel Hunzekna’. C.S.I. Delft? Nee, gewoon een leuk werknemersuitje in huis. Vooral aantrekkelijk vanwege het competitieve element. Ik zeg doen!

Olof Sint

Dat ene procent aan sportterrein komt neer op ruim 20 vierkante meter sportveld per Nederlander. In dat licht bezien valt het nog mee, iedereen die zich, onder andere in onze prachtige stad Delft, op een veldje van 4 bij 5 meter sportief kan verpozen.
Okay, zwemmen wordt moeilijk en ook wielrenners komen er iets aan tekort maar voor handige balsporters (voetbal, handbal, volleybal, basketbal, korfbal) moet het genoeg zijn.

Buurgemeente Rijswijk kent het grootste percentage sportterrein, maar liefst 9% van het bodemgebruik bestaat uit sportvelden. De eilanden Vlieland, Schiermonnikoog en Terschelling komen er zeer bekaaid af met een  minimaal percentage: 0,1 %. Stedelijke gebieden ruimen verhoudingsgewijs meer plaats in voor sportgebied dan landelijke. Het grootste aaneengesloten sportterrein van Nederland, twee golfbanen met een oppervlakte van ruim 150 hectare (tweehonderd voetbalvelden!), bevindt zich nabij de gemeenten Amsterdam en Haarlemmerliede en Spaarnwoude.
De les hieruit? Op de meeste plaatsen in Nederland wordt slechts zeer oppervlakkig aan sport gedaan…

Maar liefst dertien partijen die in Delft om de gunst van de kiezer bedelen. Ze gunnen elkaar op de aanplakborden al geen ruimte, laat staan dadelijk in de raadzaal. Ik hoop op een coalitie die de Stadsbelangen hoog in het vaandel heeft, een coalitie die voor Groen Links en Rechts gaat, die –natuurlijk- een Leefbaar, Onafhankelijk en Fris Delft als STIP op één heeft staan bij de prioriteitenlijst. En ik hoop op inzage in de ‘potjes’, want daar ben ik altijd al benieuwd naar geweest. Hoe de subsidies verdeeld zullen gaan worden. En ik hoop op meer blauw of anderszins geüniformeerd op straat en in parken, want Delft verwordt steeds meer tot een vuilnisbelt. Maar nee, ik woon in een stad die de kades bij sloten en meertjes aanpakt, zodat het gebroed en gevogelte niet meer zo hoeft te klimmen (???). Leuk hoor en ik gun het de flora en fauna van harte, maar had dat bedrag niet anders en beter bestemd kunnen worden? Mijn stemadvies? Stem democratisch op een Republikein…

De laatste regel bevat een pointe of uitsmijter. Ook, dat zult u vast weten, is Limerick (Iers: Luimneach) de derde grootste stad van de Ierse republiek, in het zuidwesten gelegen aan de rivier de Shannon. De dichtvorm ‘limerick’ vindt haar oorsprong in deze Ierse stad. Enfin, over tot de orde van de dag. De lokale krant kwam uiteindelijk met een top vijf waarin beroemde Delftenaren als PvdA-er Rolf Clason en stripboekhandelaar Peter Ottens zich een plaatsje hadden verworven. Ik had –stom, stommer, stomst- niet meegedaan. Waarom eigenlijk niet? Ik had toch met redelijk goed gevolg het Delfts Dictee doorstaan (31 fout)? Dan zou een limerick voor mij eigenlijk appeltje-eitje moeten zijn, nietwaar? Kortom, alsnog enkele inzendingen van mijn hand:

Een winterschilder te Delft
Deed zijn werk slechts voor de helft
En allen die waagden te zeggen: “Wat doe je me nou?”
Schilderde hij vliegensvlug koket Delftsblauw
Zelfs de dames, de een meer de ander minder gewelfd

Lopend met de hond door de Delftse straten
Kreeg zijn viervoeter ineens een kat in de gaten
Van de weeromstuit trok het kanien hem ondersteboven
Maar even later, zien is geloven
Werden hond en kat de beste maten

Van Kooten schreef ooit ‘Naar Delft heen’
Dat deed hij zonder De Bie, geheel alleen
Een verhaal opgenomen in ‘Zeven sloten’
Dus nu vraag ik aan u, onverdroten
Schaf dit boekwerkje aan, en wel meteen!

Een publieke vrouw winkelde in Delluf
Niemand hoefde haar te helpen, ze kon alles zelluf
Ze koos uiteindelijk voor een tijgersetje bij Kristien le Duuk
Na een zeer handige, aan haar beroep gelieerde versiertruuk
Betaalde ze uiteindelijk maar de helluf

Tot zover. Heeft u zelf een leuke limerick? Schroom dan niet en stuur deze (als reactie) op.
Limerick ze!

Enfin, schakelen we over naar het voordringen. In winkels, in de bibliotheek, de apotheek (“Ik wilde dit alleen even afgeven”) et cetera. U kent de types vast wel. Altijd haast. Een tip: ga eerder van huis. En wat te denken van het mobiele telefoneergedrag? Die dingen lijken bij de Jeugd van Tegenwoordig versmolten aan rechter- of linkeroor. En niet even het fatsoen om ‘beleefd’ op te hangen als ze ergens als klant aan een balie verschijnen. Waarom? Het gesprek met Pietje die buiten op hem/haar staat te wachten (!) is belangrijker. Gesprekken vaak gelardeerd met populair ‘streetslang’ zoals fokking, vet en laterz. Op weg naar mijn werk. Jongeren die hun net naar binnen geklotste energydrinkblikje zonder te kijken over de schouder op de grond gooien vergezeld van het lege chipszakje (schijf van vijf?).

Soms snap ik mijn mede-Delftenaren gewoon niet meer. Maakt mij dat een oude sok, een zeurpiet eerste klas? Misschien, maar mijn dochters komen nog steeds thuis met hun jaszakken vol met bewaarde papiertjes (voor als er even niet meteen een vuilnisbak in de buurt is..). Dat hebben we hen zo geleerd en daar houden ze zich aan. Is dat nou zo moeilijk? Vaak heb ik het idee dat de Ouders van Tegenwoordig niet meer weten waar hun kroost zich ophoudt. Groepjes kids die lethargisch rondhangen op straat. En de gesprekjes met stemverheffing. Vaak met toevoeging van het woord ‘kanker’. “Zo man, ik heb nog kankerveel huiswerk. Daar heb ik echt geen kanker zin in.” Uitbannen! Water en brood! Strafkamp! Monden uitwassen met zoutzuur! Bij mijn vriendenteam bij het voetbal wordt misbruik van dit woord zwaar gesanctioneerd. Vervagende normen en waarden. Ja, maar we moeten niet al te somber zijn. Natuurlijk zijn er ook jongeren die WEL opstaan voor ouderen in de bus, WEL normaal doen in de bioscoop, WEL hun mobieltje uitdoen als je ze dat vriendelijk vraagt en NIET in elke zin tien scheldwoorden verpakken. Maar wellicht kom ik die te weinig tegen.
Enfin, ik ijver voor BEWUST sociaal in plaats van ONBEWUST ASOCIAAL. Inderdaad, wat ‘vroeger’ zo gewoon leek…

Amsterdam met twee universiteiten, twee hogescholen en een heus Science Park. Delft moet het doen met de TU, TNO, Deltares, IHE en Technopolis. Delft als ‘Center of Technology’? Ik zou zeggen: think again! Okay, het eerste gedrukte boek kwam uit Delft, net zoals het eerste weerbericht en de microscoop. Tegenwoordig maken we furore met een hypermoderne bieb, een zonneauto (we hebben Down Under al meerdere keren de ‘Solar Challenge’ gewonnen), een zonneboot en er schijnt een ‘superbus’ in de maak te zijn. Delft kennisstad? Ik neem het al jaren voor kennisgeving aan.

Tellen we echt mondiaal mee? Volgens The Times valt dat wel mee. Elk jaar publiceert de Britse kwaliteitskrant (te vergelijken met Delftblog, maar dan in het Engels) haar ‘World University Ranking Classification System’. En dit jaar keldert ‘onze’ TU vijftien plaatsen. Stonden we in 2008 nog redelijk geparkeerd op plaats 68, dit jaar zijn we pas terug te vinden op een beschamende 83e plaats. We moeten zelfs de universiteiten van Leiden (60e) en Utrecht (70e) voor ons dulden. Ook op deze lijst blijven we het minderbedeelde broertje van Amsterdam. De Universiteit van Amsterdam staat op een 49e stek als hoogst genoteerde Nederlandse universiteit. De top drie wordt gevormd door Harvard (USA), Cambridge (GB) en Yale (USA). Wellicht dat we in het jubileumjaar 2010 uit de top honderd kukelen. Onbestaanbaar? Ik hoor de mensen ‘all over the world’ al met elkaar praten: “Delft? Ja, daar heb ik vaag wel eens iets over gehoord.” Delft is dus hard op weg een vage kennisstad te worden…