En dat album mag er wezen. 14 liedjes die prima in het gehoor liggen en als je niet beter zou weten, zou je denken dat je hier te maken hebt met een nieuwe Engelse act à la Starsailor of één van de beste Nederlandse gitaarbands Johan. Maar Zijn naam is Tim. Tim Knol en met zo’n naam zou ik een artiestennaam gaan zoeken. Flauwe paardengrappen schieten door m’n hoofd en ik vraag me af of z’n moeder (of oma) Loeki heet. Maar die gedachten maken al heel snel plaats voor bewondering voor dit talent. ‘Sam’, ‘Music in my room’ en ‘Driving home’ kunnen gelijk naar m’n all-time top 1000 en het album zelf staat voorlopig op één in m’n eindejaarslijstje 2010 met nog bijna 11 maanden te gaan. Maar een knappe jongen die dat nog gaat veranderen.

Het optreden duurt veel te kort, maar een half uurtje. Vandaar dat ik er voor pleit deze jonge muzikant dit jaar op Westerpop in de line-up te krijgen. René Steijger (als je dit leest): kun je dat voor Delft regelen? En voor de rest van de lezers zou ik zeggen: doe jezelf en Tim een plezier en ga kopen die CD. Tot zover de reclameboodschappen.

Uw aller

Toeval of niet, ik besluit erheen te gaan. Kan geen kwaad, denk ik. Kijk ‘s aan, ik begin bijna spontaan positieve gedachten te ontwikkelen. Het is opvallend hoeveel vrouwen er aanwezig zijn. Ik schat de verhouding man-vrouw op 20-80%. Hebben vrouwen meer negatieve gedachten of zijn mannen te nuchter voor dit soort lezingen? Ik heb nog even de hoop dat ik hier een nieuwe, leuke vrouw zou kunnen ontmoeten maar een vluchtige inventarisatie van het aanwezige zwakke geslacht doet mij besluiten hier geen positieve gedachten over toe te laten in mijn hoofd.

De lezing wordt gegeven door Marie-Lisette Derks en zij heeft een uitstraling alsof ze het Positief Denken persoonlijk heeft uitgevonden. Wat een rust. Wat een kalmte. Bewonderenswaardig. En voor de neutrale toeschouwer lijkt wat ze zegt ook daadwerkelijk steekhoudend. Dat je gedachten je handelen en daardoor je persoonlijkheid bepalen. Dat negatieve gedachten alleen maar onnodig veel energie kosten en dat ieder mens in wezen positief is ingesteld, maar dat we dat in de loop der tijd langzaam kwijtraken. Dat we terug moeten naar onszelf. ‘Het is maar hoe je tegen dingen aankijkt,’ zegt ze en ze gebruikt het welbekende cliché van de halflege fles: ‘een halflege fles is voor iemand die positief denkt niet halfleeg maar halfvol.’

En daar raakt ze me kwijt. Wat is er zo positief aan een halfvolle fles? Als ik het leven vergelijk met een fles dan is de mijne momenteel zo’n beetje halfleeg. Nog een half leven te gaan en ik ben blij dat ie halfleeg is en niet halfvol. Ik zal deze gifbeker tot de laatste druppel leegdrinken en alle ellende die mij nog te wachten staat met opgeheven hoofd tegemoet treden. Als dat geen positieve gedachte is…

Uw aller

We moeten door met het dagelijkse leven, al kijk je soms ineens heel anders tegen de wereld aan. Zo liep ik gisteren langs dit bord. Ik moet er ondertussen zo’n 1000 keer onderdoor gelopen zijn, zonder het ooit één blik waardig te hebben gekeurd. ‘Tegen alle pijn’ beloofd het en ik kijk naar binnen. Ik zie een paar vrouwen bezig met hun werkzaamheden, maar ik betwijfel of dat op dit moment is wat ik nodig heb. Hoogstens als tijdelijke afleiding. En daar komt bij: het bordje heeft het over poeders, tabletten en cachets. Cachets, ik heb zelfs geen flauw benul wat dat dan wel weer mag zijn. De Dikke van Dale heeft het over ‘het karakter van iets bijzonders’ of ‘distinctie’ maar dat kan ik in deze context niet met elkaar rijmen.

Ach, mijn pijn is ook niet met een poedertje te verhelpen. Laat staan met een tablet of een cachet. Ik loop verder en kom bij de Koepoortbrug. Ik overzie de Schie en mijn leven en neem een besluit. Ik klim op de rand en spring eraf… in gedachten.

Wie kan mij trouwens vertellen waar dit bordje hangt, wat er tegenwoordig op dit adres gebeurt en/of wat in hemelsnaam cachets zijn?

Uw aller

Ik loop grommend verder en haal een kauwgompje uit m’n binnenzak. Onnadenkend gooi ik het papiertje achter me op straat.

Uw aller

Zo liep ik deze week door het centrum en viel mijn oog op deze gevelversiering. Mijn eerste gedachte was dat hier vroeger wellicht een spermabank gezeten moet hebben, al kon ik mij niet voorstellen dat deze primaire levensbehoefte al zo lang in onze binnenstad te vinden zou kunnen zijn. Tegenwoordig zit er in ieder geval een kapper op dit adres en dat doet de vrees opkomen dat ze daar de oude, overgebleven handel gebruiken als gel. Ik ben allang blij dat ik hier m’n haar niet laat doen.

Maar nee, de werkelijkheid is zoals gewoonlijk weer een stuk minder spannend. Als ik de hoek van de straat bereik en zie waar ik terecht gekomen ben vallen alle puzzelstukjes logisch in elkaar en begrijp ik dat deze zaadhandel hier vroeger heel gebruikelijk was. Iemand enig idee waar dit stukje Delftse historie te vinden is?

Uw aller

Ik luister maar half en moet ook eerlijk bekennen dat het me niet zoveel interesseert wie onze concurrenten zijn. Hoe zou de jury dit blog kunnen negeren? Verfrissend, kritisch en af en toe zelfs (onbedoeld) grappig. Maar ondanks het feit dat ik niet echt goed oplet, valt het me wel op dat de naam DelftBlog niet genoemd wordt als één van de genomineerden. Wat is er aan de hand? Heeft de jury zitten slapen of zijn de andere inzendingen toch beter dan ons? Van de vier herken ik alleen René Steijger, de organisator van Westerpop. Dat lijkt me wel een terechte nominatie. Dit festival is voor mij elk jaar weer een hoogtepunt in het Delftse Cultuuraanbod.

Nou ja, de aanmoedigingsprijs dan maar. We zijn tenslotte pas begonnen en kunnen wel een steuntje in de rug gebruiken. Maar ook deze prijs gaat aan ons voorbij en wordt uitgereikt aan de delegatie van SkateJam. De jeugd moet immers ook gestimuleerd worden en daar is wel wat voor te zeggen.

De A.J. Prins Cultuurprijs gaat uiteindelijk naar de mensen van Radio Zonnestraal. Ik had er nog nooit van gehoord, maar dat lijkt me in dit geval eerder positief aangezien het een ziekenomroep betreft. Nou, leuk voor ze hoor. 500 euro en een beeldje. Ik krijg het haast niet uit m’n toetsenbord, maar toch: gefeliciteerd. Ach, terugkijkend op 2009 kan deze teleurstelling er ook nog wel bij. De rest van de avond is het open bar, dus dat maakt weer veel goed.

Uw aller

Maar onze voorouders hadden andere middelen om de griep te bestrijden. Niks Tamiflu of andere vaccins die maar ongewenste bijverschijnselen kunnen opleveren, maar gewoon zoveel mogelijk weerstand opbouwen. Levertraan was wat dat betreft wondermiddel nummer één, maar dat schijnt een vervelende bijsmaak te hebben. Ik ben gelukkig van een generatie die deze ellende bespaart is gebleven. Nee, dan vitamine C. Sinaasappelen en kiwi’s staan erom bekend maar vooral paprika’s staan er bol van.

Dat de sinaasappel in dit verband toch het meest populair is geworden zal wel komen door z’n smaak en de mogelijkheid het vruchtvlees eenvoudig om te zetten in vloeibare vorm. Dat laatste is natuurlijk wel zo prettig als je ziek te bed ligt en geen behoefte hebt aan vast voedsel. Dat moet ook de firma C. Polak Gzn. uit Groningen gedacht hebben toen ze besloten om de Ranja (‘uit sinaasappelen geperst’) op de markt te brengen. ‘Bestaat het nog?’ vraag ik me af. De muurschildering met reclame voor het product in ieder geval wel. Deze is nog steeds ergens in Delft te bewonderen en herinnert ons er nog dagelijks aan dat er niks boven een gezonde weerstand gaat. Maar waar bevindt zich deze voor-oorlogse muurschildering?

Ik wens diegenen die momenteel aan het uitzieken zijn beterschap en voor al diegenen die vooralsnog aan de griepgolf zijn ontkomen hoop ik dat dat zo blijven mag en zeg ik: laat u niet prikken, vitaminen slikken!

Uw aller

Zo verging het fotoclub Klik, die de wijnmaand mocht gebruiken voor hun overzicht van de werkzaamheden aan de Spoorzone. Een eerste inspectie mijnerzijds leverde een grote teleurstelling op. Geen zicht op de foto’s en dat was voldoende frustratie voor een blog. Maar nu, op deze zonovergoten oktoberdag, is het zicht helder en krijg je als argeloze voorbijganger een mooi kijkje op hoe het ooit geweest is of binnenkort nooit meer zal zijn.

Alhoewel, het is natuurlijk nog veel te vroeg om nu al een overzichtstentoonstelling te kunnen maken van de volledige ontwikkeling van de Spoorzone. Daar gaan nog wel een paar jaar overheen. Ik hoop dan ook dat de leden van fotoclub Klik hun lenzen blijven scherpstellen op dit project en daar over enige tijd opnieuw een expositie van zullen presenteren. Maar ik weet zeker dat als zij het niet doen, er voldoende gegadigden zullen zijn om het stokje van ze over te kunnen nemen. Want zeg nou zelf: welke Delftenaar heeft ondertussen niet één of meerdere foto’s van Delft’s Destructie genomen?

Uw aller

Gelukkig is er voor deze telefooncel een nieuwe bestemming gevonden en wel in de vorm van een openbare tentoonstellingsruimte. Elke maand wisselt de expositie en deze maand is het de beurt aan fotoclub Klik. Dat deze club getuigd van een frisse kijk op het leven blijkt wel uit het gekozen onderwerp. Onder het motto ‘Gelukkig hebben we de foto’s nog’ geven ze een kijkje op de ontwikkelingen rondom de Spoorzone. Nou loop ik daar ook wel ‘s langs en ik moet zeggen: het idee om daar foto’s te maken is geen moment bij me opgekomen. Je ziet ze ook bijna niet. Mensen die lopen te fotograferen of op andere manieren het verlies van dit uniek  stukje Delft proberen vast te leggen. Dus chapeau, chapeau, chapeau voor fotoclub Klik en hun baanbrekende werk.

Maar er is één duidelijk nadeel aan het exposeren in deze telefooncel: de zichtbaarheid van de foto’s is zeer belabberd. Ik heb geen idee waarom de ramen aan de binnenkant zijn afgeplakt met kleine driehoekjes, maar voor een heldere blik op het tentoongestelde zitten ze danig in de weg. Je kunt de foto’s nauwelijks zien en het is al helemaal onmogelijk om er duidelijke overzichtsfoto’s van te maken. Mijn aspiraties om toe te treden tot fotoclub Klik zal ik dan ook maar laten varen. Waarschijnlijk is het een geweldige expositie, maar wat mij betreft staat het daar een beetje voor de kat z’n… eh… kunst.

Uw aller

Er is meer aan de hand. De jaarlijkse Gipsy Road Show blijkt weer in Delft te zijn neergestreken en is hier letterlijk z’n tenten aan het opzetten. Het komende weekend dus veel zigeunermuziek en dat komt mooi uit, want het beloofd een mooi nazomers weekend te worden.

‘s Zaterdags ga ik kijken bij Tabor en Basily en vooral die laatste band maakt veel indruk. De muziek is te typeren als Gypsy Jazz, waar elk van de 7 bandleden, afgezien van de 3 slaggitaristen, afwisselend de solo voor z’n rekening neemt. Met name de violist en de sologitarist zijn bevlogen bandleden. Maar ook de contrabas en de drummer (die mijns inziens verbazingwekkend veel op Ronald Koeman lijkt) weten te imponeren.

In de kleine tent kun je tussen de optredens door een expositie bekijken van een 11-tal levensgrote foto’s die een kijkje gunnen in het leven van de zigeuners.

Op zondagmiddag zie ik alleen nog La Manouche. Twee mannen met gitaar die de hele tent op z’n kop weten te zetten. Vrouwen dansen, kinderen zijn vrolijk en zelfs de meeste mannen klappen schuchter mee. Tussen de sets door speelt buiten Mini Taraf de Hollande typische zigeunermuziek en de broodjes beenham en bier vinden gretig aftrek.

Zoals een aan- en afkondiger het mooi verwoorde: ze staan er dan misschien om bekend dat ze je kinderen meenemen of de was van je waslijn halen, maar muziek maken kunnen ze. En zo is het. Als ik terug naar huis loop voel ik onwillekeurig toch aan m’n broekzak. Maar gelukkig, m’n portemonnee zit er nog.

Uw aller

Dat het ook anders kan bewijst de Franse koning Lodewijk XVII. Die ligt gewoon open en bloot onder de Delftse hemel te rusten en hoeft niet bang te zijn voor fans of groupies. Het is niet eens een officiële begraafplaats en als je het niet weet kun je z’n graf op 10 meter afstand voorbij wandelen zonder iets van z’n aanwezigheid te merken. Dat open en bloot moet u echter ook weer niet al te letterlijk nemen. Ze hebben hem wel degelijk aan de verkeerde kant van het gras gelegd en voor alle zekerheid er een steen bovenop geplaatst. Er zijn zelfs hekken omheen gezet met Franse lelies, maar ook die zijn vanaf de weg niet zo gemakkelijk te zien.

Mijn vragen zijn simpel: waar ligt deze koning begraven en hoe is hij in Delft terecht gekomen?

Uw aller

Maar echt uitleggen kan ik het niet. Want hoe functioneel deze paaltjes in een grijs verleden ook geweest mogen zijn, tegenwoordig is hun bestaansrecht enkel gebaseerd op het feit dat er een scheidslijn wordt aangegeven tussen… tja, tussen wat eigenlijk? Plein of niet plein, dat is de vraag. Maar hoe moeilijk is het om de paaltjes te vervangen door nieuwe exemplaren die niet gelijk een associatie oproepen met een periode in onze geschiedenis die diepe wonden heeft achter gelaten? Ik weet dat de swastika een symbool is die ook op een positieve manier kan worden uitgelegd. In Oosterse religies wordt het symbool als heilig beschouwd, al wordt ook daar een links gerichte swastika (zoals ze hier in Delft staan) soms als kwaadaardig gezien.

Ik pleit derhalve voor de vervanging van deze paaltjes. Maar waar staan ze en wie kan vertellen wat hun oorspronkelijke functie was? En de belangrijkste vraag: waarom staan ze er nog steeds?

Uw aller

Ook ik ben even naar het gezelligste festival van Delft geweest. Drie dames uit Zweden, wie blijft daar nou voor thuis? Het begon met een ingewikkeld verhaal waarom ze te laat begonnen met hun optreden. Iets over uren in de auto, vertrekkend vanuit Denemarken en last van de wegwerkzaamheden in Duitsland. Heel goed, geef de Duitsers maar weer de schuld.

Baskery heette de band. Drie zusjes met een fantastisch geluid. Ze wisten zelf ook niet goed hoe ze het moesten noemen: Alternative Country, Americana (maar we komen niet eens uit Amerika) dus hadden ze zelf maar de term ‘Alternative Crap’ bedacht. Nou, crap was het zeker niet. Vooral de middelste zus maakte indruk door tegelijkertijd de drums, de banjo en de mondharmonica voor haar rekening te nemen. En ze zong er af en toe ook nog bij! Daar staken de contrabas en de acoustische gitaar van de andere twee zusjes toch wat magertjes bij af. Maar helaas vanwege het verlate begin, duurde de optreden korter dan gepland en waren ze alweer weg voordat de stemming er goed en wel inzat.

Daarna heb ik nog even naar De Staat gekeken, maar dat kon me niet echt boeien. En dat terwijl ik over het algemeen toch wel te vinden ben voor gitaarbandjes. Hun liedjes wisten dwars door me heen te waaien en mij onberoerd achter te laten. Nee, dan toch maar even naar huis om wat te eten.

Na het eten weer terug voor Bertolf en Boris. Aangezien ik van Bertolf een CD in m’n bezit heb (For life) waren de verwachtingen hoog gespannen. En die werden dan ook braaf ingelost. Geen hoogstaand optreden, maar gewoon goeie muziek waar je zo af en toe lekker mee mee kunt bleren. Als ik dat thuis doe begint de hond te janken en m’n vrouw krijgt agressieve neigingen, maar hier kan ik dat gewoon straffeloos doen aangezien ik het harde geluid toch niet weet te overstemmen.

Nee, dan Boris. Hier had ik al zo mijn bedenkingen bij en ook die verwachtingen werden moeiteloos ingelost. Niet mijn muziek. Het zou swingend moeten zijn, maar ik krijg er alleen maar vluchtneigingen van. En daar heb ik dan ook al vrij snel aan toegegeven.

Al met al toch een geslaagd festival voor mij. Twee geweldige optredens, goeie sfeer en lekker weer. Opmerkelijke observaties waren er ook in de vorm van een opvallend uitgedoste Indisch ogende man (lange gele jas, groene bril en constant in beweging). Mijn complimenten voor zijn energie en inzet. Verder de opvullings-act tussen Bertolf en Boris in de vorm van een Groningse jongleur (Marco Bonisimo???). Ik was in eerste instantie wat sceptisch, maar deze man kon toch een aardig stukje jongleren. En dan was er natuurlijk nog die bus met die vreemde naam op de zijkant: Wereld Natuurbestrijdingsfonds. Pardon? Dat moet toch zeker een geintje zijn?

Achteraf hoorde ik dat de Mexicaanse band Panteón Rococó een groot feest moet zijn geweest. Maar ja, toen had ik het festival al een tijdje verlaten. Misschien dat Agneta ons daar meer over weet te vertellen?

Uw aller

‘Nou,’ zegt de vrouw, ‘indien u zonder toestemming foto’s publiceert, bijvoorbeeld op een website, dan kunt u door de crew benaderd worden voor portretrecht en die claims kunnen behoorlijk oplopen.’ ‘Nee hoor, deze foto’s worden nergens gepubliceerd,’ bezweer ik haar, ‘maar in ieder geval bedankt voor de waarschuwing.’

Op de Markt worden deze avond opnames gemaakt voor een reclamespot voor de Staatsloterij en dat blijkt een tijdrovend karweitje te zijn. De Bonte Os Steeg is omgetoverd in een Middeleeuwse setting en ook twee winkels op de Markt, waaronder Drogisterij De Salamander, zijn onherkenbaar veranderd in een zaak voor rookwaren en een groentewinkel. Een tiental figuranten maakt het plaatje compleet en eromheen is het een behoorlijke bedrijvigheid. Het valt kennelijk nog niet mee om het sublieme shot te schieten want steeds opnieuw moet dezelfde scene worden over gedaan. Over en over, tot vervelens toe. Dat heb ik dan ook na een uurtje wel gezien.

Thuis gekomen bekijk ik de gemaakte foto’s en besluit om de Delftse Post te bellen. Of ze geïnteresseerd zijn in een foto van de vanavond opgenomen reclamespot. ‘Reclamespot? Daar weet ik niks van. Maar als u er ook een stukje bij zou kunnen schrijven en dat voor dinsdagavond 18:00 uur aan kunt leveren dan zal ik kijken of we het kunnen publiceren.’ ‘Wat schuift dat?’ vraag ik als rasechte Hollander. ‘Afhankelijk van de bruikbaarheid van het materiaal kunt u uitgaan van zo’n 150 Euro. Maar komt u morgenochtend anders even langs op ons kantoor, dan kunnen we de zaak inhoudelijk bespreken.’ Kijk, dat zijn nog ‘s vrolijke berichten. Van dat geld kan een mens zomaar 10 staatsloten kopen. Met een beetje geluk kan ik met de gewonnen prijs de verwachte schadeclaim afkopen.

Uw aller

Tussen het wegslaan van een paar biertjes en het nuttigen van de broodnodige versnaperingen door vinden de dames toch nog voldoende tijd om een aantal visitekaartjes uit te delen en hier en daar voor een verbaasde toerist te poseren. Waarschijnlijk vanwege de onvoorziene warmte valt het wat tegen met de drukte en hopen ze op de zondag van het Varend Corso, tijdens het Buitenwaterslootfeest, meer mensen te kunnen bereiken. En waarschijnlijk opnieuw ergens te kunnen genieten van een heerlijk koel pilsje. Tja, goed gemotiveerd personeel is lastig te vinden tegenwoordig. Wij zijn ook allang blij dat ze geen hogere looneisen hadden. Dames, bedankt!

Uw aller