Ik heb met ze afgesproken op de plek waar de A4 nu nog ophoudt. Ze willen geen van beiden met naam en toenaam in de krant of op Delftblog en ze zijn eensgezind in hun voornemen om de aanleg van de A4 zolang mogelijk tegen te houden. Er staan al wat bouwketen van wegenbouwer KWS, maar er wordt nog niet gegraven.

De jongen ken ik via Greenpeace, afdeling Delft. Maar hij is hier als lid van Groen Front Zuid-Holland. ‘Mijn ouders zijn echte geitenwollen sokken-types en hebben 40 jaar actie gevoerd tegen de A4. Nu is het mijn beurt om de strijd voort te zetten.’ Als ik vraag hoe hij de A4 wil tegenhouden, merkt hij droogjes op dat de graafmachines wel eens pech kunnen krijgen of een lekke band. En op zo’n bouwproject valt de stroom ook wel eens uit door kortsluiting of een kabelbreuk.

De blonde vrouw in de donkerblauwe blazer mengt zich in het gesprek: ‘Wij kunnen sabotage natuurlijk niet goedkeuren en openlijk steunen. Wij, van het Delftse bedrijfsleven, hopen de aanleg van de A4 op legale wijze te vertragen. Voor het project zijn nog een aantal vergunningen nodig waartegen wij bezwaarprocedures zullen starten.’

‘Maar waarom bent u tegen de aanleg van de A4?’ vraag ik. De vertegenwoordigster van de plaatselijke middenstand legt uit: ‘Door de HSL neemt het aantal treinpassagiers dat Delft aandoet al af. En alle automobilisten die de A4 zullen nemen, laten Delft letterlijk links liggen. Doordat de weg verdiept wordt aangelegd zien ze Delft niet eens meer liggen als ze erlangs racen. IKEA Delft is ook helemaal niet blij met de A4. We vrezen dat Delft tussen 2 snelwegen in zal wegkwijnen als een provinciestadje, een middeleeuws openlucht museum.’

Ik bedank de jongen van Groen Front voor zijn tijd en vraag aan de vrouw of ze nog iets met me wil gaan drinken op de Beestenmarkt. ‘Aardig aangeboden,’ zegt ze, ‘maar ik kan me daar echt niet vertonen in het gezelschap van een man op sportschoenen.’ Ze lacht vriendelijk als ze in haar cabrio stapt en geeft me een bemoedigende knipoog.