Bestaand beleid, gemaakte afspraken. Delftse dienstverlening zonder handschoentjes. Regiegemeente. Calamiteitenfonds.
Het college is net als alle andere colleges ambitieus.

De donkere wolken, de kleurrijke beeldspraak.
De paarse krokodil een kopje kleiner maken. Alle fietsers tegelijk groen. Raadslid de Wit loopt rood aan.

In dit debat is Halsema geen mevrouw, maar een meneer.
Als er in het debat een stilte valt, hoor je in de verte een zacht gerommel. Het is de echo van een omvallende bank, ruim twee jaar geleden in Amerika. De kredietcrisis ligt hier open en bloot op tafel in al haar lelijkheid. Sommige raadsleden durven er niet eens naar te kijken.

De stemming is somber: het wordt weer winter. In Rusland loopt Poetin alweer naar de gaskraan om hem dicht te draaien. In Amerika worden de drukpersen, die dollars drukken weer aangezet.
De raad heeft het er maar moeilijk mee, de raad mag zelf geen euro’s drukken.

Als ik in de raad zou zitten, zou ik het wel weten.
Ik zou proberen in dezelfde commissie te komen waar Jessica van Vugt (PVDA) in zit. Ik heb nu eenmaal een zwak voor blondines en het lijkt me leuk om urenlang met die charmante Jessica te vergaderen of samen met haar een motie in te dienen.

Iedere Delftenaar kan zich aanmelden als gast van de raad.
Meld je aan via e-mail.
De heren van de Griffie leggen je graag van alles uit onder het genot van een kopje koffie of thee.
Niet alle vergaderingen zijn zo boeiend als het begrotingsdebat, maar het vast leuker dan TV-kijken.

Dat ene procent aan sportterrein komt neer op ruim 20 vierkante meter sportveld per Nederlander. In dat licht bezien valt het nog mee, iedereen die zich, onder andere in onze prachtige stad Delft, op een veldje van 4 bij 5 meter sportief kan verpozen.
Okay, zwemmen wordt moeilijk en ook wielrenners komen er iets aan tekort maar voor handige balsporters (voetbal, handbal, volleybal, basketbal, korfbal) moet het genoeg zijn.

Buurgemeente Rijswijk kent het grootste percentage sportterrein, maar liefst 9% van het bodemgebruik bestaat uit sportvelden. De eilanden Vlieland, Schiermonnikoog en Terschelling komen er zeer bekaaid af met een  minimaal percentage: 0,1 %. Stedelijke gebieden ruimen verhoudingsgewijs meer plaats in voor sportgebied dan landelijke. Het grootste aaneengesloten sportterrein van Nederland, twee golfbanen met een oppervlakte van ruim 150 hectare (tweehonderd voetbalvelden!), bevindt zich nabij de gemeenten Amsterdam en Haarlemmerliede en Spaarnwoude.
De les hieruit? Op de meeste plaatsen in Nederland wordt slechts zeer oppervlakkig aan sport gedaan…

De nieuwe ploeg wethouders is gewaarschuwd: volg Delftblog via twitter, zodat je snel een spin-doctor kunt bellen voor damage-control. De Delft-detail-raadsels zullen veranderen in een secondenspel tussen de followers van de Delftblog-tweets.
Om Delftblog te kunnen volgen moet je natuurlijk zelf eerst een twitter-account aanmaken. Als dat niet gelijk lukt, dan komt Agneta of ik je daar wel bij helpen.

De eerste roddel die wij via twitter de wereld insturen gaat over wethouder Lucas Vokurka. Hij schijnt een liefdesnestje te hebben gekocht. Een grachtenpandje en hij hoopt dat onze mooie blonde ex-wethouder een steentje gaat bijdragen in de woonlasten.
Daarmee valt mijn natte droom in duigen.
Maar niet getreurd, Ricky Koole twittert net dat ze een beetje uitgekeken is op Leo Blokhuis.

Voor weinigen heeft carnaval nog de katholieke betekenis, namelijk de viering van de Vastenavond (Carne valé = vaarwel aan het vlees). Het is slechts nog dé ultieme gelegenheid om ongestraft uit het dagelijkse keurslijf te springen en toegestaan om je vier dagen lang in een onooglijk kostuum te hijsen en te zuipen totdat je de hele wereld voor een gevulde koek aanziet.

Als je geluk hebt, word je niet op je bek geslagen als je in een overvolle kroeg per ongeluk iemand aanstoot met een meter bier in je handen. OK, in de Randstad dan. In het zuiden des lands gaat het er wel anders aan toe en is het werkelijk relaxed en KEI gemoedelijk totdat de “buitenlanders” zich in het gedruis mengen en de boel verzieken dan. Jammer weer altijd.

Ook in Delft trachten we ‘ech wel uit ons Kabbelgatdak te gaan en storten onze eigen Sepneuten, Fuilspuiters en Kalfskoppen zich in het Randstads imitatiecarnaval. Het is en blijft een onnatuurlijk, net niet gevoel. Gauw doorrijden naar Hoevelaken maar….

Toeval of niet, ik besluit erheen te gaan. Kan geen kwaad, denk ik. Kijk ‘s aan, ik begin bijna spontaan positieve gedachten te ontwikkelen. Het is opvallend hoeveel vrouwen er aanwezig zijn. Ik schat de verhouding man-vrouw op 20-80%. Hebben vrouwen meer negatieve gedachten of zijn mannen te nuchter voor dit soort lezingen? Ik heb nog even de hoop dat ik hier een nieuwe, leuke vrouw zou kunnen ontmoeten maar een vluchtige inventarisatie van het aanwezige zwakke geslacht doet mij besluiten hier geen positieve gedachten over toe te laten in mijn hoofd.

De lezing wordt gegeven door Marie-Lisette Derks en zij heeft een uitstraling alsof ze het Positief Denken persoonlijk heeft uitgevonden. Wat een rust. Wat een kalmte. Bewonderenswaardig. En voor de neutrale toeschouwer lijkt wat ze zegt ook daadwerkelijk steekhoudend. Dat je gedachten je handelen en daardoor je persoonlijkheid bepalen. Dat negatieve gedachten alleen maar onnodig veel energie kosten en dat ieder mens in wezen positief is ingesteld, maar dat we dat in de loop der tijd langzaam kwijtraken. Dat we terug moeten naar onszelf. ‘Het is maar hoe je tegen dingen aankijkt,’ zegt ze en ze gebruikt het welbekende cliché van de halflege fles: ‘een halflege fles is voor iemand die positief denkt niet halfleeg maar halfvol.’

En daar raakt ze me kwijt. Wat is er zo positief aan een halfvolle fles? Als ik het leven vergelijk met een fles dan is de mijne momenteel zo’n beetje halfleeg. Nog een half leven te gaan en ik ben blij dat ie halfleeg is en niet halfvol. Ik zal deze gifbeker tot de laatste druppel leegdrinken en alle ellende die mij nog te wachten staat met opgeheven hoofd tegemoet treden. Als dat geen positieve gedachte is…

Uw aller

… er zijn nog wat vragen. Bij voorbeeld: Waar zijn de oude bussen gebleven? Zijn ze nu roet aan het sproeien in Ouagadougou of in Bora Bora?  En waar zijn de chauffeurs van Connexxion gebleven? Er waren begin september berichten over Veoliachauffeurs die de route niet kenden. Gelukkig kenden de passagiers de route wel.

Maar, belangrijker, op welke gronden heeft men Veolia uitgekozen? Dit lijkt me een boeiend afstudeerproject. Een leuke kosten/baten analyse hier op loslaten.  Vergaderkosten, etentjes,  loonkosten, afvloeiingsregelingen, bureau-uren, opbrengst verkoop oude bussen, gebouwen, enzovoorts.

En waarom gaat dit allemaal zo geheimzinnig? Er is nauwelijks aandacht aan besteed in de pers, Veolia was er van de ene dag op de ander. Natuurlijk, wij hebben alle vertrouwen in de ambtenaren en politici die hierover gaan, maar we zijn toch een beetje nieuwsgierig….

Wanneer was eigenlijk de laatste demonstratie in Delft? Nu ben ik daar voor geen meter in thuis maar wat Google speurwerk leerde mij dat er voor het laatst op 5 juli een anti-facisten demonstratie is geweest. Niks van meegekregen maar dat was ook in 1998, honderd jaar geleden dus. In onze stad zou nu iets dergelijks überhaupt niet verstandig zijn gezien het aantal onvermijdelijke bouwputongevallen. Grote kans dat slechts de helft van de marcherende menigte overblijft na een rondje binnenstad. Is een rotgezicht ook, van die gescheurde spandoeken die half wapperend uit zo’n rokerige put steken. Een stevige demonstratie zou daarentegen wel wat leven in de brouwerij brengen. Leuk hoor, een beetje echte actie en meteen de stad weer onder de aandacht.

Protesten zijn er op zich wél in overvloed maar deze vinden voornamelijk schriftelijk plaats en zijn wekelijks te lezen in de krant. Kolommen vol zelfs. Opvallend is dat het onderwerp Spoorzone nogal vaak voorgekomen is de laatste tijd. Zou je niet verwachten hé? Gelukkig is Serpo nu ook eindelijk onder de pannen dus over het wel en wee van de koudbloedige amfibieën hoeven we ons ook niet meer druk te maken. Alleen de eventuele verplaatsing van de jaarlijkse kermis zou nog wel eens voor de nodige oproer kunnen zorgen. Het lijkt bijna een kwestie van leven en dood om het hele geval te verplaatsen naar Lijm en Cultuur. Waar mensen zich toch druk over kunnen maken. Daar zie nog wel een keer een potentieel protestmarsje opdoemen. Ach, aan de andere kant, als we niks meer te protesteren zouden hebben dan wordt het pas echt een dooie boel en zouden we allemaal jaknikkers zijn. Naaahh.

Enfin, schakelen we over naar het voordringen. In winkels, in de bibliotheek, de apotheek (“Ik wilde dit alleen even afgeven”) et cetera. U kent de types vast wel. Altijd haast. Een tip: ga eerder van huis. En wat te denken van het mobiele telefoneergedrag? Die dingen lijken bij de Jeugd van Tegenwoordig versmolten aan rechter- of linkeroor. En niet even het fatsoen om ‘beleefd’ op te hangen als ze ergens als klant aan een balie verschijnen. Waarom? Het gesprek met Pietje die buiten op hem/haar staat te wachten (!) is belangrijker. Gesprekken vaak gelardeerd met populair ‘streetslang’ zoals fokking, vet en laterz. Op weg naar mijn werk. Jongeren die hun net naar binnen geklotste energydrinkblikje zonder te kijken over de schouder op de grond gooien vergezeld van het lege chipszakje (schijf van vijf?).

Soms snap ik mijn mede-Delftenaren gewoon niet meer. Maakt mij dat een oude sok, een zeurpiet eerste klas? Misschien, maar mijn dochters komen nog steeds thuis met hun jaszakken vol met bewaarde papiertjes (voor als er even niet meteen een vuilnisbak in de buurt is..). Dat hebben we hen zo geleerd en daar houden ze zich aan. Is dat nou zo moeilijk? Vaak heb ik het idee dat de Ouders van Tegenwoordig niet meer weten waar hun kroost zich ophoudt. Groepjes kids die lethargisch rondhangen op straat. En de gesprekjes met stemverheffing. Vaak met toevoeging van het woord ‘kanker’. “Zo man, ik heb nog kankerveel huiswerk. Daar heb ik echt geen kanker zin in.” Uitbannen! Water en brood! Strafkamp! Monden uitwassen met zoutzuur! Bij mijn vriendenteam bij het voetbal wordt misbruik van dit woord zwaar gesanctioneerd. Vervagende normen en waarden. Ja, maar we moeten niet al te somber zijn. Natuurlijk zijn er ook jongeren die WEL opstaan voor ouderen in de bus, WEL normaal doen in de bioscoop, WEL hun mobieltje uitdoen als je ze dat vriendelijk vraagt en NIET in elke zin tien scheldwoorden verpakken. Maar wellicht kom ik die te weinig tegen.
Enfin, ik ijver voor BEWUST sociaal in plaats van ONBEWUST ASOCIAAL. Inderdaad, wat ‘vroeger’ zo gewoon leek…

Zoals zijn hele leven van reizen, muziek maken en opleiden was ook zijn afscheid door hemzelf geregisseerd. Vlak voor zijn dood had hij de tekst van de advertentie al klaar, gekozen voor de Maria van Jesse en de muziek uitgezocht die daar moest worden gespeeld. Met soms zelf gecomponeerde muziek, muziek door een van zijn koren uitgevoerd en vanzelfsprekend óók een werk van zijn vriend, de componist Carl Orff. Het Oh Fortuna, gespeeld tijdens één van Pierre’s befaamde uitvoeringen in de aula van de TU, galmde dus indrukwekkend door de kerk.

De pastor verwoordde de ervaringen van velen toen hij vertelde over zijn discussies met Pierre. “Nou ja, discussies… Hij sprak – ik luisterde.” Je kon door de hele kerk een glimlach zien verschijnen.

De bijeenkomst duurde niet lang. Na een klein uur verliet de familie de kerkbanken en keken de anderen naar de zes dragers, die de kist met Pierre wegdroegen. De open kerkdeuren lieten de stralende zon binnenkomen. In de glas-in-lood ramen daarboven schitterden heldere kleuren. Pierre zou het zelf niet beter hebben kunnen regisseren.

Condoleren? Zie www.condoleance.nl, Pierre van Hauwe.

Toen ik een jaar of veertien was vond mijn moeder het nodig dat ik danslessen ging nemen want dat hoorde “bij je opvoeding”. Ik was het er niet echt mee eens (zoals gewoonlijk) en ik kon me wel leukere dingen voorstellen. Het leek me uiterst suf en niet stoer om de Rumba en de Cha Cha Cha te gaan leren terwijl ik zat te popelen om eindelijk naar de disco te gaan. Gelukkig gingen er ook wat vriendinnen dus dat maakte het meteen een stuk minder erg en ineens zagen we nieuwe kansen om leuke jongens te ontmoeten. Wesseling was natuurlijk the place to be voor danslessen en het bleek dat “iedereen” het ging doen. Toch wel cool dus?

Loek Wesseling sr. met zijn donkere, harde stem probeerde ons door de microfoon uit te leggen hoeveel keer we naar links en rechts moesten. Daar stonden we dan die zogenaamde suffe pasjes te leren. Stiekem was het toch wel leuk en vooral gaaf dat er op eigentijdse muziek gedanst werd. De Foxtrot dansen op de Dolly Dots (Love Me Just A Little Bit More) en de Jive leren op Wham (Wake Me Up Before You Go Go) was toch zo slecht nog niet. Als ik die nummers nu hoor, dan associeer ik ze nog steeds met een bepaalde dans.

Het enige probleem iedere week was of je een danspartner zou kunnen vinden voor de avond. Dus afwachten of je “gevraagd” werd, vreselijk! Er was werkelijk niets ergers voor je zelfbeeld dan niet uitgekozen worden en vervolgens als een muurbloempje verplicht aan de kant te zitten. Ben je al zo’n onzekere tiener, word je ook nog eens niet gevraagd. Er zijn daar op die parketvloer heel wat afwijzingstrauma’s ontstaan. Loek had wel kijk op een tienergeest en draaide gelukkig regelmatig de rollen om. Dan riep hij om dat de dames een heer moesten vragen. Dat bood weer perspectief en maakte dat je je weer iets zekerder voelde, ook al ging je met knikkende knietjes die leuke jongen vragen.

70 jaar lang is Wesseling het boegbeeld van de Houttuinen geweest en gaat na de bouwvak nu echt onder de sloophamer. Daarmee verdwijnt er weer een stukje Delftse nostalgie. De nieuwbouw in het voormalig Techniekmuseum zal ongetwijfeld heel fraai worden. Wie weet introduceren ze tzt wel rollator-danslessen voor de mensen van “toen”.

Volgens de grachtenvuilnisophalers lagen er eerder acht eieren in het nest. Drie kwamen er snel uit en twee iets later. Eén van de nakomertjes heeft het al snel niet gered. Mogelijk een hongerige meeuw, kraai of reiger? Aan de vechtlust van het mannetje meerkoet heeft het niet gelegen. Elke indringer – ook menselijke – wordt op dezelfde spetterende manier geïmponeerd: met de borst vooruit en zijn vleugels wijd slaand op het wateroppervlak valt hij verwoestend aan.

Hij kan trots zijn. Drie kuikens die het al weken lang hebben overleefd, moeten het wel gaan halen. En nu piepen ze nog hoog. Maar over enige tijd zullen ook zij die kenmerkende roestige meerkoetenstem krijgen. Heel kenmerkend voor de Delftse grachten, al jaren. Misschien een idee voor als de stad weer toe is aan een nieuw logo. Gewoon een peddelende meerkoet tussen de waterlelies.

Het jassendilemma is wel groot. Want eigenlijk weet je nog niet helemaal waar je goed aan doet. Duidelijk is dat veel mensen hetzelfde dilemma als ik hebben. De een fietst langs met een aan tot zijn neus dichtgeritste winterjas en dito sjaal. Oké, aan de schaduwzijden van de grachten is het ook best frisjes.

Een volgende passant vindt dat zij van boven wel warm aangekleed moet zijn, maar waagt het toch om haar 7/8 broek aan te trekken zonder panty. Ken net maar als het 1/8 witte been in het vizier komt, is dat best confronterend. Om dat gevoel te versterken komt er vlak daarna een echte waaghals voorbij. Zij heeft met 15 graden al een rokje aan dat duidelijk niet meer dan 4/8 is EN blote benen.

Ik besef twee dingen. Ten eerste dat ik mijn zonnebril vergeten ben, want dit doet gewoon pijn aan mijn ogen. Wat mij meteen op punt twee brengt: IK ben ook nog spierwit en het gros van de Delftenaren ook, op de zonnestudiofanaten na dan hè. Conclusie is dat naarmate de zon zich meer zal laten zien, Delfts Wit zich nu steeds meer zal ontpoppen in ons stadsbeeld. Niet de allerfraaiste aanblik maar ach, ik bekijk het positief.

We moeten ook maar een beetje blij zijn dat we één van onze Delftse trotsen zelf uitdragen, zonder er wat voor te hoeven doen! Houdt u zich daar maar aan vast, als u zich dit voorjaar in alle witheid in Delfts centrum begeeft de volgende zonnige keer.

Oh ja, weet u werkelijk niet waar ik het over heb? Naast het overbekende Delfts Blauw bestaat ook nog het porselein genaamd (hoe kan het ook anders) Delfts Wit.

De meerkoeten in de gracht aan het einde van het Noordeinde hebben na lang wikken en wegen toch besloten gebruik te maken van een prefab nest. In vorige jaren nestelden zij in een mottige, zelf aangelegde bouwval tegen de kadewand bij de balk in de gracht. Dit gaf reigers en meeuwen altijd een heel handig opstapje als ze een jong kuiken wilden verschalken.

Medewerkers van de grachtenvuilnisophaaldienst verzonnen hiervoor een list. Ze legden een autoband in het water, vulden die op met een nestbeginsel en plantten stevige takken eromheen. In de hoop, dat meneer en mevrouw meerkoet deze geste in dank en onder het leggen van eieren zouden aanvaarden.

In het eerste weekeinde van april bleek dat het werk van de grachtenschoonmakers niet voor niets was. Mevrouw meerkoet hield zich onledig met zitten op de eieren. Meneer meerkoet peddelde er omheen en droeg soms nog een extra takje bij aan het nest. Dit alles natuurlijk onder het maken van die karakteristieke roestige geluiden meerkoeten eigen.

Nu beginnen ook de takken om het nest uit te botten. Geheel volgens de bedoeling van de menselijke nestenbouwers. Iets meer bescherming voor de jonge waterdieren in spe kan geen kwaad. Toch ben ik benieuwd hoeveel van die kuikens dadelijk weten te ontkomen aan de snavels van reiger en meeuw.