We varen via de Westvest naar de Kolk. I.v.m. de eeuwigdurende werkzaamheden aan de Sebastiaansbrug gaan we onder de Kapelbrug door naar de Lange Geer en Koornmarkt.
Bij de Wijnhaven neemt burgemeester Merkx de vlootschouw af. Agneta overhandigt haar het Delftblog-jubileumboek en een glaasje prosecco.
Daarna varen we verder via Voorstraat, Kolk en Oude Delft.
Ondanks het mooie weer valt de belangstelling tegen. De Partij voor het Fatsoen heeft de koopzondag afgeschaft en blote benen en buiken binnen de bebouwde kom verboden. De dagen van bikini’s en bodypainting lijken heel lang geleden.

We passeren het standbeeld van Stoelinga op de Binnenwatersloot en draaien de nieuwe Phoenixgracht op. Daar meren de deelnemende boten af. De zon, de prosecco en de inspanning worden mij te veel. De Phoenixstraat begint te draaien. Vanuit mijn middenrif komt een golf van misselijkheid omhoog en Agneta kijkt me meewarig aan….
Dan word ik wakker.

De gemiddelde Delftenaar had dan ook in recordtempo zóveel Beesies, dat er binnen een week een overbevolking ontstond. Dit gaf meteen een hoop extra onrust in onze stad, die momenteel toch al met genoeg problemen kampt om het overzicht enigszins te houden. Met een overpopulatie krioelende, kleurige rupsen zou het leed niet meer te overzien zijn.

Vorige week was er paniek alom want alle Delftse Beesies waren plotseling op.
Gerucht gaat echter dat Bas Verkerk zo bizar veel boodschappen voor de gemeente heeft gedaan en er op deze manier voor gezorgd heeft dat ze allemaal in één keer op waren. Zo, overlastprobleem weer opgelost. Slim plan van Dhr. Verkerk, zij het niet dat Stichting Wakker Dier aan de bel heeft getrokken en wilde weten wat de beste man met de Beesies heeft gedaan. De gemeente wil hier niets over loslaten en heeft alleen maar aangegeven dat er ‘op gepaste wijze ontdaan is van de Beesies.’

Om te voorkomen dat er mogelijke Beesie-onterende dingen gebeuren heeft AH naar aanleiding van dit incident iedereen dringend opgeroepen om na afloop van het WK zijn knuffels weer in te leveren zodat ze in goede handen komen. Hup Holland hup….

Goedemiddag, firma Avalex.

Ja, container 631 hier, ik zit vol.

Vol? Nu al weer? We hebben je eergisteren geleegd.

Kan wel zijn maar nu zit ik ECHT mudjevol.

Hmm, vreemd verhaal, volgens de vuilwegooicurves zou je hooguit driekwart vol moeten zitten en er kan notabene twintig keer zoveel in jou dan voorheen.

Kan wel zijn allemaal met die curves maar weet niet of je voetbal volgt? Nederland heeft tegen Kameroen gespeeld en de Bobotie resten puilen uit elke vuilniszak, schimmelen ook nog es als een gek en het stinkt een uur in de wind. Om maar te zwijgen van de overbevolking aan skottelbraai overblijfselen gemengd met druppelende bierblikjes.

Skottelbraai? Dat zijn toch van die dingen die ze in het Poptahof nogal veel hebben hangen, op het balkon dan?

Ja! En die blijken nu multifunctioneel tijdens het WK en voor het geval je het vergeten was….ik STA midden in het Poptahof…..dus of je even wilt komen en snel voordat er een vullus overstroming plaatsvindt.

*Zucht* Ok dan. Moet ook nog even wennen hoor aan dat ongeplande flexwerk.

Gut, ik krijg bijna medelijden. Schiet je ff op nu?!

S. herkende het meisje achter de balie en gaf haar het pasje om een strip af te laten boeken. “Neem maar nummer 3”, zei het meisje, “die heeft net nieuwe lampen.”
Ze ging nooit meer naar de Delftse Hout. Ze was daar te vaak lastig gevallen door opdringerige pubers. Die gasten hebben allemaal camera’s in hun mobieltjes en ze voelde er niets voor om in bikini op internet te verschijnen.

Achter de dichte deur deed ze haar jeans uit en ze stapte uit haar string. En haar BH hing ze aan een haakje. Ze wilde streeploos bruin worden voor de prins met de witte Porsche. Het mocht trouwens ook een witte Prius of witte Peugeot zijn; ze was niet heel erg kieskeurig in auto’s. Als hij maar ouder was en minstens een kop groter. En mooie tanden had en verzorgde nagels en niet teveel borsthaar. En niet naar shag rook of drank of zweet.

Na 15 min. bakken kleedde S. zich weer aan. Met een rood aangelopen hoofd van de warmte liep ze snel terug naar huis: als ze maar niemand tegenkwam en zeker niet die engerd. Thuisgekomen pakte ze een koud flesje water en klapte haar laptop open. Haar contactadvertentie was nu al 450 keer bekeken, maar er was nog geen enkele reactie in haar mailbox. Misschien moest ze toch die bikinifoto bij de advertentie plaatsen.

De andere ondernemers aan de Beestenmarkt maken zich zorgen. Straks staat dat grote pand leeg en worden de ramen dichtgespijkerd. Een schandvlek voor het plein. Ze besluiten om Bankrupoulos te helpen. Als hij zijn Porsche inruilt voor een Peugeootje en zijn werknemers niet meer betaalt dan het minimumloon, dan zullen ze hem voorlopig uit de brand helpen. Geroerd door zoveel solidariteit heeft de wethouder besloten om ook een renteloze lening aan de eigenaar te geven.
Ondertussen zie ik de Miguel van het Portugese restaurant met zijn Ferrari komen aanrijden, gevolgd door Antonio van de pizzeria op een Harley-Davidson.
De serveerster die mij een biertje brengt, draagt een blouse van Yves Saint Laurent en schoenen van Prada (what else?). Ze heeft wel wat weg van Claudia Schiffer …

Als een hond op straat poept, hoort de eigenaar die drol op te ruimen.
Hoe zit dat eigenlijk bij katten?
Navraag bij de Zwetswinkel leverde nog niets op. Maar mijn goede vriend de Rijmende Rechter wees me op relevante wetgeving.
Boeren die varkens, kippen of koeien houden en eten geven, zijn verantwoordelijk voor de mest van die dieren. Zo zal het ook zijn met katten. Degene, die een kat te eten geeft, is aansprakelijk voor de uitwerpseldingetjes van die kat.
Ik zal eens uitzoeken welke mensen bij mij in de straat, een kat hebben. Zij kunnen binnenkort een brief van advocaat Sneeuwster in de bus verwachten, waarin zij gemaand worden om mijn tuintje eens te komen schoonmaken.

Wat ga je doen? Schrijven voor een weblog? Wat leuk! Waar ga je dan over schrijven?
Ow, over Delft. Leuk!!

Ik ben in gesprek met een aantal kennissen, en het gaat over dit weblog. Over dat ik eindelijk ga schrijven en deze week mijn eerste stukje mag gaan plaatsen. Ze vinden het allemaal heel erg leuk voor me, en we praten verder.
Een tijdje later biecht ik op dat ik het er toch wel moeilijk mee heb en dat ik nog geen onderwerp heb. Terwijl ik natuurlijk zo snel mogelijk wil beginnen met schrijven.

En het moet over Delft gaan? aha. Nou, ehm… Ikea? Dat is het eerste waar ik aan denk als ik aan Delft denk. En daarna aan witte bordjes met blauw schilderwerk
Ja! Bij Delft denk ik ook altijd aan Ikea!!
Maar, denken jullie echt nergens anders aan?
Ehm… universiteit, en ehm… de Oranjes. Maar nog steeds heel overheersend Ikea.

Lieve mede-Delvenaren en andere meelezers, waar zijn we nu in beland?
Delft. De stad met meer dan 750 jaar historie. De stad van Willem van Oranje, het toneel van alle koninklijke huwelijken en begrafenissen. De stad met de TU, met Ubbo Wokkels. De stad van Vermeer, van TNO, van de prachtige kerken, van de grachten en bruggetjes…
We hebben de strijd verloren.
Ons Blauw-met-wit is voorgoed vervangen door blauw-met-geel. Blauwe tekeningen op een witte achtergrond weggedrukt door een blauwe achtergrond met vier gele letters. IKEA.
Delft. De stad van IKEA. Delft, de stad van Benno, Billy, Glimma en Aneboda. De stad van Mälarö, Hemnes en Skimra.
Ik denk dat ik binnenkort maar een cursus Zweeds ga doen.

Met dank aan J. en H.

Tot slot wil ik langs deze elektronische weg een oproep plaatsen.
Welke levenlustige, Delftse 30+ vrouw wil eens met mij, sportieve slanke aspirant-schrijver, naar de Airportdancing in het Rotterdam Airport Hotel?
Het doel is gewoon een gezellig avondje uit: we hoeven niet meteen een nachtje te blijven slapen in het Airport Hotel. Voor alle duidelijkheid: als je boven de 50 of 55 bent, val je voor mij ook gewoon in de categorie 30+.

Met het doel, namelijk het verbeteren van de afvalverzameling in de binnenstad, is niets mis mee. Wat maakt die zak zo bijzonder dan? Het is zowel praktisch als mooi volgens de Gemeente. Mooi valt over te twisten maar ik lees nergens waarom het zo praktisch is. Maar de designzak is wel een nieuw platform voor kunstenaars om zich uit te leven. Dat is een lichtelijk lachertje. Is er niet wat leukers dan je artistieke talenten uit te leven op een zak? Je creatie wordt bovendien nog cru opgevreten door de vuilniswagen ook. Gelukkig krijgt het huisvuil hierdoor wel een eigen gezicht en wordt verheven tot cultureel fenomeen! Stom, nooit aan gedacht dat vuilnis onder de noemer cultuur zou moeten vallen. Wie weet komt er wel een jaarlijks cultureel vuilnisfestijn voort uit al dit moois!

Helaas wint design het dus van praktisch, namelijk een inzending voor een nylon kat, – en meeuwbestendige zak die ook nog eens op een verantwoorde manier ingezameld kan worden. Dat is pas een geweldig idee. Die schreeuwlelijkerds zijn al jarenlang een doorn in het oog van de binnenstadbewoners en elk jaar is het een terugkerend probleem. Dus weg met cultureel vuilnis en op naar de verbanning van de meeuw!

Er is, zeggen de
spiegels in het land.
Geen mooiere
wethouder dan Lian.
Gebeeldhouwd door begeerte
uit een groot brok charme.
Nauwelijks verholen verleiding.
Verblikkend verblozend verlangen.

Op 3 maart kan ik mijn stem nog aan haar schenken. Zelfs op plaats 30 op de lijst van STIP, is zij de enige die boven het Delftse maaiveld uitsteekt. Na 3 maart heb ik nog maar één vurige wens.
Lian, word lid van een serieuze politieke partij en kom over 15 jaar terug als eerste vrouwelijke burgemeester van Delft. Ik zal mijn grijze haren verven en mijn buikje inhouden. Ik ga er alles aan doen om dan in de gemeenteraad te komen. En in de raadszaal, waar jij de voorzittershamer mag hanteren, vergaderen wij nog lang en gelukkig.

In Delft dragen we ook ons steentje bij. De laatste nieuwe pimp-operatie heeft recentelijk plaatsgevonden op het Dirk Costerplein. Hmmmm, even denken, is dat één van die charismaloze 16-hoog flats aan de Voorhofdreef? Ja klopt! Maar wel die helemaal aan het eind waar je het meest prachtige uitzicht van Delft hebt…aan de schotelantennezijde dan.

De Dirk Costerflat heeft een metamorfoosetje ondergaan en is nu voorzien van glazen panelen, gezeefdrukt met spreuken van Dirk Coster himself. Ach, hoe toepasselijk en origineel! De panelen zijn voorzien van prachtige LED-verlichting, waarbij de stroomvoorziening uiteraard door zonnepanelen is opgewekt. Alles voor het milieu. Het geheel heeft vooral een erg hoog bling bling gehalte in de avonduren en als je je ogen toeknijpt en een hééééle rijke fantasie hebt dan ZIE je gewoon dat Eiffeltoreneffect. Helaas is de waarheid toch hard als de nacht weer in dag verandert. Charismaloos als altijd en je als buitenstaander zeker afvraagt welke idioot nou een rebus op een flatgebouw zet.

“Op welke verdieping woont u?” Oh, op: “De hele ontwikkeling van de mens in pijn en zelfzucht, zou één voortdurende wanhoop zijn wanneer ze niet onophoudelijk door de beloften van de ziel werd doorgloord.”

Op naar een Loesje-gebouw zeg ik.

Als ik door de Breestraat kom, kan ik het niet nalaten om even naar binnen te kijken. De voyeur in mij hoopt een glimp op te vangen van blote schouders en armen of van ronde vrouwenbillen dansend in een strakke legging. Als bioloog kijk ik graag naar spieren en gewrichten in beweging en bloedvaatjes in de huid  die wijder worden om warmte kwijt te raken.

Maar in de donkere ruimte zie ik nog geen slanke studentes of wat minder slanke kandidates voor de Mrs. Delft-verkiezing. Ik ga op mijn tenen staan om boven de ondoorzichtige plakstrook uit te komen. De sportschool is net zo leeg en verlaten als de toonzaal van Van Bergen jarenlang was. De toestellen staan koud en onbeweeglijk te wachten op warme spieren om ze in beweging te zetten. Er zijn nog geen aspirant-sporters die een introductieles krijgen en nog niemand heeft zich laten verleiden door de introductie-korting. De voyeur in mij gaapt en gaat weer slapen.

Maar de exhibitionist in mij wordt wakker. Je kunt hier volkomen legaal schaars gekleed achter het raam gaan zitten. Ik hoef mij niet te schamen voor mijn atletische lichaam en voel de bewonderende blikken van langslopende Delftse dames al over mijn ledematen tintelen. Je ego laten strelen terwijl je werkt aan je fysiek.

Thuisgekomen klik ik snel naar de website van Basic-fit om me in te schrijven. Ik bestel een paar strakke hempjes bij Wehkamp en duik snel onder de zonnebank.

Het Duitse nummerbord begon met GP, dat is Göppingen. Je zult maar in Guppingen wonen. Hou ze in de gaten!
Onder het parkeerdek van de Makro is het een beetje schemerig. Zeer geschikt voor duistere transacties zonder Makropas en zonder legitimatie. Ook midden op de dag.