Kent u dat? Dat u in een andere stad bent aanbeland en dan onbewust op zoek bent naar iets dat naar Delft verwijst? En dan bedoel ik niet een namaak Delftsblauw tegeltje in een Amsterdamse souvenirwinkel, maar iets echt Delfts. Een naam, en plek, een kopie van Delfts bezit, of iets dergelijks. Wij als Delftbloggers zijn nieuwsgierig naar uw observaties in den vreemde en hopen dat u ze massaal met ons wilt delen.

Lees verder »

“Studeren in Delft, zou je dat nu wel doen?” vroeg een bezorgde oma naast me in de tram aan haar kleindochter tegenover haar. Op haar schoot rust een ochtendkrant met de kop “Delftse studenten zijn het meest gestrest”.
“In Delft wonen is echt niet eenvoudig hoor”, gaat ze verder als het meisje niet reageert. Nu knikte ze.
“Er zijn hier theaters, een hele grote bioscoop, talloze kroegen en discotheken”, zegt ze en vouwt de krant verder open als ze verder gaat, “dat leidt allemaal af”.
Het meisje kijkt nu op van haar telefoon en zegt glimlachend: “Dat klinkt helemaal niet zo deprimerend als jij het wilt laten klinken”.

Lees verder »

Tijdens de wekelijkse beleggingsborrel bij hem thuis verzekerde mijn vriend en bankdirecteur mij dat de eurocrisis is ingedamd. “De Italiaanse premier Monti en zijn Griekse collega Papademos hebben hard ingegrepen. Die jongens hebben het begrepen”, lachte hij. Hij bracht het glas cognac naar de lippen en genoot zichtbaar van een teugje drank.

Lees verder »

Op de hoek van de Emmalaan en de Jan de Oudeweg spreekt een oudere man in een geel regenpak mij aan.
‘Bent u hier bekend?’, vraagt hij.
Ik antwoord:’Bekend? Bekend? Zeg maar gerust beroemd.’

Lees verder »

Eind oktober vorig jaar is Harry Mulisch overleden. Daarmee is ons het laatste Nederlandse schrijversicoon ontvallen. Harry was geen onbesproken man, velen waren voor en velen waren tegen. Maar schrijven kon hij. Velen werden door zijn schrijverij tot hogere gedachten aangezet en velen begrepen er niets van. Ik ben een fan. Een groot fan. Harry was altijd verder dan wij. Dacht Nederland nog A, dan was hij al bij Z. Waren wij net blij met ‘Ik, Jan Cremer’ had hij al ‘De ontdekking van de Hemel’ geschreven. Altijd even verder. Ik zal een voorbeeld geven.

Lees verder »

Het is kerst en je bent met je lief romantisch ploeterend door de sneeuw in het Delftse Hout aan de wandel. Ineens houdt het bos op en bevind je je in de stilste straat van Delft waar het letterlijk en figuurlijk een dooie boel is, de Hoflaan. Deze laan blijft altijd wat beladen met zijn uitvaartcentrum Iepenhof en helemaal zo tijdens kerst.

Lees verder »

Zo, het licht mag weer uit en de bolletjes weer losgedraaid na lichtjesavond 2010.De heren Philips en Eneco hebben weer goede zaken gedaan.Schuifelend door de massa, de tenen bijna afvriezend en minstens 500 keer “sorry” zeggen door onvermijdelijke botsingen met mede Delftenaren.

Lees verder »

Wat is dat toch voor vaag iets, daar bij De Oude Jan?
-Geen idee, vanaf hier zie ik niet zoveel, behalve die vreemde roze gloed.
Gek, nog nooit eerder gezien. Kom we lopen even die kant op.

Lees verder »

Vrijdagmorgen vroeg stopte er een politiebusje in mijn straat. Een groepje jeugdige politiemensen stapte uit en verspreidde zich in rap tempo over de straat. Ik zag ze vastberaden en zonder te aarzelen de voortuinen van de huizen inlopen. Wat was hier aan de hand? Waren de dienders naar mijn straat gesneld na een alarmerend telefoontje? Stonden ze op het punt om een insluiper of andere soort crimineel te arresteren?

Lees verder »

Ja, daar loop je dan, als nietsvermoedende Delftblogger. Op je laaggehakte laarzen door de binnenstad, net uit de tram gestapt, op weg naar een etentje. Vrolijk grappend over de enorme chaos bij het station, die steeds maar groter lijkt te worden stap je langs het oude politiebureau (nu iets van de gemeente) het steegje in, kijkt goed om je heen want veel snelle fietsers en steekt over.

Lees verder »

Midden op de Molslaan stoot Henk me aan. “Moet je dat zien”, zegt hij en wijs op twee mannen voor ons.  Ze lopen hand in hand. “Homo”, concludeert hij direct. “Hoe weet jij dat nu? Ik zie alleen twee mannen die hand in hand lopen”, antwoord ik. “Dat bedoel ik. Dat doen alleen homo’s”, weet hij. 

Lees verder »

Haast? In Delft? In de zomer? Kan je vergeten. Je staat onherroepelijk bij de doorgang van noord naar zuid uren te wachten voor idyllische bruggetjes, totdat witte vierkantige vaartuigen langzaam, tergend langzaam, hun toeristisch tochtje door de Delftse wateren kunnen voortzetten. Aan het stuur een dikbuikige meneer met ontbloot bovenlijf en kapiteinspet en voorop een eveneens dikbuikige mevrouw in badpak op een Hartman tuinstoel. Kent u het? Vindt u het ook zo irritant? Maar wat gebeurt er nou eigenlijk?

Lees verder »

Voor de tweede keer deze week stapte S. de zonnebank binnen. Ze kon natuurlijk in haar eigen tuintje zonnen, maar dan werd ze zeker begluurd door die engerd aan de overkant. Die deed dan de gordijnen dicht, maar net niet helemaal en haalde waarschijnlijk zijn verrekijker tevoorschijn om haar rondingen van dichtbij te beloeren. Brrrrr.

Lees verder »

Het is al enige maanden geleden, maar ik wil het u niet onthouden. Het buurtsupertje bij mij om de hoek is weer eens voor de zoveelste keer overvallen. Maar dit keer serieus. Met een vuurwapen. Nou wordt dit supertje gerund door een allervriendelijkst echtpaar, die de schoonmaak, het vakken vullen, het worst snijden, het groente sorteren en het beschilderen van de reclameborden allemaal zelf doen. Zo zat de baas van dit supertje dus ook zelf achter de kassa toen een heethoofdig jongetje met een pistool voor zijn neus zwaaide en de dagopbrengst eiste.

Lees verder »

Zit ik afgelopen zaterdag tegen middernacht een fantastische blog in elkaar te draaien, plop, valt de stroom ineens uit. Zijn de stoppen misschien doorgeslagen? Nee, want ik ben noch boos noch opgewonden dus dat kan het toch echt niet zijn.

Lees verder »