Midden op de Molslaan stoot Henk me aan. “Moet je dat zien”, zegt hij en wijs op twee mannen voor ons.  Ze lopen hand in hand. “Homo”, concludeert hij direct. “Hoe weet jij dat nu? Ik zie alleen twee mannen die hand in hand lopen”, antwoord ik. “Dat bedoel ik. Dat doen alleen homo’s”, weet hij. 

Lees verder »

Haast? In Delft? In de zomer? Kan je vergeten. Je staat onherroepelijk bij de doorgang van noord naar zuid uren te wachten voor idyllische bruggetjes, totdat witte vierkantige vaartuigen langzaam, tergend langzaam, hun toeristisch tochtje door de Delftse wateren kunnen voortzetten. Aan het stuur een dikbuikige meneer met ontbloot bovenlijf en kapiteinspet en voorop een eveneens dikbuikige mevrouw in badpak op een Hartman tuinstoel. Kent u het? Vindt u het ook zo irritant? Maar wat gebeurt er nou eigenlijk?

Lees verder »

Voor de tweede keer deze week stapte S. de zonnebank binnen. Ze kon natuurlijk in haar eigen tuintje zonnen, maar dan werd ze zeker begluurd door die engerd aan de overkant. Die deed dan de gordijnen dicht, maar net niet helemaal en haalde waarschijnlijk zijn verrekijker tevoorschijn om haar rondingen van dichtbij te beloeren. Brrrrr.

Lees verder »

Het is al enige maanden geleden, maar ik wil het u niet onthouden. Het buurtsupertje bij mij om de hoek is weer eens voor de zoveelste keer overvallen. Maar dit keer serieus. Met een vuurwapen. Nou wordt dit supertje gerund door een allervriendelijkst echtpaar, die de schoonmaak, het vakken vullen, het worst snijden, het groente sorteren en het beschilderen van de reclameborden allemaal zelf doen. Zo zat de baas van dit supertje dus ook zelf achter de kassa toen een heethoofdig jongetje met een pistool voor zijn neus zwaaide en de dagopbrengst eiste.

Lees verder »

Zit ik afgelopen zaterdag tegen middernacht een fantastische blog in elkaar te draaien, plop, valt de stroom ineens uit. Zijn de stoppen misschien doorgeslagen? Nee, want ik ben noch boos noch opgewonden dus dat kan het toch echt niet zijn.

Lees verder »

Bij de Golden Tenloop kon de kersverse wethouder Raymond de Prez zijn beste beentje voor zetten. Een buitenkansje om jezelf te presenteren aan de lezers van Delftblog. Toen hij werd gevraagd om het startschot te lossen voor de 10 kilometer, kon Raymond niet weigeren.

Lees verder »

Ik zat laatst in de trein van Amsterdam terug naar huis, naar Delft. Halverwege, zo bij station Leiden, stapten er twee keurige mensen in, een dame en een heer. Ze  zochten een plaats en gingen uiteindelijk tegenover mij zitten. Na wat gerommel met jassen en bekertjes koffie, begonnen ze geïnteresseerd tegen elkaar te praten.

Lees verder »

Bluesweekend, maar dat is deze keer niet zo aan mij besteed. Ik ben niet in de stemming voor deprimerende muziek. Dan is er altijd nog Velvet op de Voldersgracht, waar ze gewoon de beste nieuwe act van 2010 los rond hebben lopen en hem zover weten te krijgen om een paar nummers van zijn titelloze debuut-album ten gehore te brengen.

Lees verder »

DOK, het Delfts Openbaar Kenniscentrum. Ik kom er niet zo vaak, hoogstens om af en toe een CD’tje of filmpje te huren. Soms worden er lezingen gehouden waar ze me tot nog toe nooit voor hebben weten te interesseren. Maar net in een periode dat ik wel wat positivisme kan gebruiken, valt mijn oog ‘toevallig’ op een lezing over Positief Denken.

Lees verder »

Ik heb een enge droom. Het is koud en er valt natte sneeuw als ik door het stationstunneltje loop. Het meisje met de accordeon is veranderd in een oude grijze heks. Ik loop automatisch naar het busperron waar ik iedere maandagochtend op bus 128 naar Naaldwijk stap. Maar er staat helemaal niemand anders te wachten op de bus.

Lees verder »

‘Heb je de douche wel schoongemaakt?’ Mijn vrouw. Altijd maar zeuren over kleine trivialiteiten. Zuchtend droog ik me af en bekijk het doucheputje. Haren. Die kunnen onmogelijk van mij zijn, al stapte ik onder een schone douche. Waar komen ze toch altijd vandaan? Ik buk me en haal ze weg. ‘Natuurlijk!’ roep ik naar m’n in gedachten aanstaande ex-vrouw.

Lees verder »

Wat een gekkenhuis is het toch elk jaar weer rondom de feestdagen. Het begint vlak na de zomer al een soort van onrustig te worden. In oktober kom je terug van een late zonvakantie, pakt je zooi uit en gaat de eerste levensbehoeften halen bij de AH. Al rijdend met je karretje spot je ze. De zakken kruid, – en pepernoten liggen je alweer aan te gapen.

Lees verder »

De zomer is voorbij en de eerste winterdepressies zijn al zichtbaar. Zomers bruist alles veel meer, mensen zijn beter te pruimen en bovendien is er veel meer te beleven. Rond deze tijd komt er ook altijd een eind aan de hele reeks festivals en evenementen in de stad. De buit is schaars geworden en is er nog maar weinig spektakel.

Lees verder »

Er moesten boodschappen gedaan worden bij de Makro. De auto geparkeerd onder het parkeerdek. Plek zat. Toen ik terugliep om de boodschappen in de auto te zetten stond er een veel te grote auto met een Duits nummerbord een beetje raar geparkeerd. De inzittenden waren in gesprek met een echtpaar die hun boodschappen aan het inladen waren.

Lees verder »

“Geachte ramptoeristen, we zijn bijna bij de Zuidwal in Delft. Wilt u zo dadelijk bij het overstappen van ons schip naar de rondvaartboten letten op het afstapje? U kunt erna plaats nemen op het stoeltje waarvan het nummer correspondeert met de laatste twee cijfers van uw vaarbiljet. Geniet daarbij van een dynamische stad, waar overal werk in uitvoering is.

Lees verder »