Ik liep vanmiddag in de stad, een rondje Bastiaanplein. Beetje shoppen, wat rondkijken, ideetjes opdoen voor Sinterklaas, u kent het wel. Zie ik een winkel die onmiskenbaar nieuw was en net zijn deuren had geopend.
“Maak kennis met Gerry Weber“, schreeuwden de reclameposters mij toe. “Gerry Weber, daar moet u zijn!” “Gerry Weber!” En ik had mazzel dat ik er nu langs liep, want voordat de echte Gerry Weber komt (en we de hoofdprijs mogen betalen), mogen wij als aller-aller eersten kopen-kopen-kopen bij de outlet van Gerry Weber!

Lees verder »

Waar een kleine stad groot in kan zijn: We voelen allemaal wel eens de neiging om ergens de beste in te zijn. En soms de neiging de allerbeste te zijn. En soms in hele rare dingen. Zo was er bijvoorbeeld de geslaagde Delftse wereldrecordpoging bier-kratten-brug bouwen. Veertienduizend kratten (gemiddelde opbrengst van een vakantieweek Renesse) bleven een uur lang als brug voor het stadhuis staan. Aantekening in het alom geliefde Guiness Book of Records! Het zal u misschien verbazen, maar zo hebben we in Delft ook een wereldrecordhouder blind-simultaan-dammen! Om maar iets te noemen. Ook laten de studenten van de TU regelmatig van zich spreken, maar dan gaat het om wereldsnelheidsrecords met hightech ligfietsen, lichtgewicht brandstofcelauto’s, geheel uit papier geconstrueerde vliegtuigen en dergelijke kunststukken.

Lees verder »

Kent u dat? Dat u in een andere stad bent aanbeland en dan onbewust op zoek bent naar iets dat naar Delft verwijst? En dan bedoel ik niet een namaak Delftsblauw tegeltje in een Amsterdamse souvenirwinkel, maar iets echt Delfts. Een naam, en plek, een kopie van Delfts bezit, of iets dergelijks. Wij als Delftbloggers zijn nieuwsgierig naar uw observaties in den vreemde en hopen dat u ze massaal met ons wilt delen.

Lees verder »

“Studeren in Delft, zou je dat nu wel doen?” vroeg een bezorgde oma naast me in de tram aan haar kleindochter tegenover haar. Op haar schoot rust een ochtendkrant met de kop “Delftse studenten zijn het meest gestrest”.
“In Delft wonen is echt niet eenvoudig hoor”, gaat ze verder als het meisje niet reageert. Nu knikte ze.
“Er zijn hier theaters, een hele grote bioscoop, talloze kroegen en discotheken”, zegt ze en vouwt de krant verder open als ze verder gaat, “dat leidt allemaal af”.
Het meisje kijkt nu op van haar telefoon en zegt glimlachend: “Dat klinkt helemaal niet zo deprimerend als jij het wilt laten klinken”.

Lees verder »

Tijdens de wekelijkse beleggingsborrel bij hem thuis verzekerde mijn vriend en bankdirecteur mij dat de eurocrisis is ingedamd. “De Italiaanse premier Monti en zijn Griekse collega Papademos hebben hard ingegrepen. Die jongens hebben het begrepen”, lachte hij. Hij bracht het glas cognac naar de lippen en genoot zichtbaar van een teugje drank.

Lees verder »

Op de hoek van de Emmalaan en de Jan de Oudeweg spreekt een oudere man in een geel regenpak mij aan.
‘Bent u hier bekend?’, vraagt hij.
Ik antwoord:’Bekend? Bekend? Zeg maar gerust beroemd.’

Lees verder »

Eind oktober vorig jaar is Harry Mulisch overleden. Daarmee is ons het laatste Nederlandse schrijversicoon ontvallen. Harry was geen onbesproken man, velen waren voor en velen waren tegen. Maar schrijven kon hij. Velen werden door zijn schrijverij tot hogere gedachten aangezet en velen begrepen er niets van. Ik ben een fan. Een groot fan. Harry was altijd verder dan wij. Dacht Nederland nog A, dan was hij al bij Z. Waren wij net blij met ‘Ik, Jan Cremer’ had hij al ‘De ontdekking van de Hemel’ geschreven. Altijd even verder. Ik zal een voorbeeld geven.

Lees verder »

Het is kerst en je bent met je lief romantisch ploeterend door de sneeuw in het Delftse Hout aan de wandel. Ineens houdt het bos op en bevind je je in de stilste straat van Delft waar het letterlijk en figuurlijk een dooie boel is, de Hoflaan. Deze laan blijft altijd wat beladen met zijn uitvaartcentrum Iepenhof en helemaal zo tijdens kerst.

Lees verder »

Zo, het licht mag weer uit en de bolletjes weer losgedraaid na lichtjesavond 2010.De heren Philips en Eneco hebben weer goede zaken gedaan.Schuifelend door de massa, de tenen bijna afvriezend en minstens 500 keer “sorry” zeggen door onvermijdelijke botsingen met mede Delftenaren.

Lees verder »

Wat is dat toch voor vaag iets, daar bij De Oude Jan?
-Geen idee, vanaf hier zie ik niet zoveel, behalve die vreemde roze gloed.
Gek, nog nooit eerder gezien. Kom we lopen even die kant op.

Lees verder »

Vrijdagmorgen vroeg stopte er een politiebusje in mijn straat. Een groepje jeugdige politiemensen stapte uit en verspreidde zich in rap tempo over de straat. Ik zag ze vastberaden en zonder te aarzelen de voortuinen van de huizen inlopen. Wat was hier aan de hand? Waren de dienders naar mijn straat gesneld na een alarmerend telefoontje? Stonden ze op het punt om een insluiper of andere soort crimineel te arresteren?

Lees verder »

Ja, daar loop je dan, als nietsvermoedende Delftblogger. Op je laaggehakte laarzen door de binnenstad, net uit de tram gestapt, op weg naar een etentje. Vrolijk grappend over de enorme chaos bij het station, die steeds maar groter lijkt te worden stap je langs het oude politiebureau (nu iets van de gemeente) het steegje in, kijkt goed om je heen want veel snelle fietsers en steekt over.

Lees verder »

Midden op de Molslaan stoot Henk me aan. “Moet je dat zien”, zegt hij en wijs op twee mannen voor ons.  Ze lopen hand in hand. “Homo”, concludeert hij direct. “Hoe weet jij dat nu? Ik zie alleen twee mannen die hand in hand lopen”, antwoord ik. “Dat bedoel ik. Dat doen alleen homo’s”, weet hij. 

Lees verder »

Haast? In Delft? In de zomer? Kan je vergeten. Je staat onherroepelijk bij de doorgang van noord naar zuid uren te wachten voor idyllische bruggetjes, totdat witte vierkantige vaartuigen langzaam, tergend langzaam, hun toeristisch tochtje door de Delftse wateren kunnen voortzetten. Aan het stuur een dikbuikige meneer met ontbloot bovenlijf en kapiteinspet en voorop een eveneens dikbuikige mevrouw in badpak op een Hartman tuinstoel. Kent u het? Vindt u het ook zo irritant? Maar wat gebeurt er nou eigenlijk?

Lees verder »

Voor de tweede keer deze week stapte S. de zonnebank binnen. Ze kon natuurlijk in haar eigen tuintje zonnen, maar dan werd ze zeker begluurd door die engerd aan de overkant. Die deed dan de gordijnen dicht, maar net niet helemaal en haalde waarschijnlijk zijn verrekijker tevoorschijn om haar rondingen van dichtbij te beloeren. Brrrrr.

Lees verder »