Wij:

“Heb jij het cadeautje gekocht voor vanavond?” “Nee joh, dat zou jij toch doen”. “Shit, we kunnen het echt niet maken om met lege handen aan te komen. Hoe laat is het? Godsamme! Tien voor zes.” “Spring op de fiets man, snel! Racen!”. “Oh, nee, nee, nee, nee! Niet dat belletje, niet die slagbomen naar beneden! Oh god, daar ligt weer zo’n lul met zijn koekblik te wachten. Ga toch lekker op zondagochtend varen, eikel! Jezus, schiet op man. Wat een geklungel, vaar toch eens recht! Ik ga het niet halen, ik sjees wel naar de volgende brug dan haal ik het misschien nog net…”.

 Zij:

“Mien!, zie je dat scheve torentje daar? Dit is Delft volgens mij!”. “Vaar er dan eens effies naar toe Sjaak, ik moet nog even naar de Kruidvat”. “Godsamme da’s een klein bruggetje, tering. Waarom gaat dat ding niet omhoog? D’r zit toch een vent in dat hokje?  Hey!, omhoog dat ding! Denk je dat ik de hele dag de tijd heb! De winkels gaan zo sluiten idioot! Wat denkt ie wel niet, de hufter. Je ziet toch dat ik er door moet!. En jij daar, met je fiets! Kijk niet zo pissig man, koop zelf een boot, anders wacht je maar effies!”. “Kijk je uit Sjaak, je bent een beetje aan het wiebelen. Je ramt me bijna tegen die brug!”. “Zeik toch niet zo wijf. Hé, hé daar gaat ie, tjonge jonge. Gloeiende gloeiende, daar verderop is weer een brug! Klote stad.”. “Hey Sjaak, zie je die vent daar voorovergebogen op die fiets? Die stond daar net zo pissig te wezen, die gaat gauw naar de volgende brug. Wat een opgefokte stresskip. Gassen joh, dan zijn wij er eerder, dan kan die daar weer effe lekker relaxen…”.

S. herkende het meisje achter de balie en gaf haar het pasje om een strip af te laten boeken. “Neem maar nummer 3”, zei het meisje, “die heeft net nieuwe lampen.”
Ze ging nooit meer naar de Delftse Hout. Ze was daar te vaak lastig gevallen door opdringerige pubers. Die gasten hebben allemaal camera’s in hun mobieltjes en ze voelde er niets voor om in bikini op internet te verschijnen.

Achter de dichte deur deed ze haar jeans uit en ze stapte uit haar string. En haar BH hing ze aan een haakje. Ze wilde streeploos bruin worden voor de prins met de witte Porsche. Het mocht trouwens ook een witte Prius of witte Peugeot zijn; ze was niet heel erg kieskeurig in auto’s. Als hij maar ouder was en minstens een kop groter. En mooie tanden had en verzorgde nagels en niet teveel borsthaar. En niet naar shag rook of drank of zweet.

Na 15 min. bakken kleedde S. zich weer aan. Met een rood aangelopen hoofd van de warmte liep ze snel terug naar huis: als ze maar niemand tegenkwam en zeker niet die engerd. Thuisgekomen pakte ze een koud flesje water en klapte haar laptop open. Haar contactadvertentie was nu al 450 keer bekeken, maar er was nog geen enkele reactie in haar mailbox. Misschien moest ze toch die bikinifoto bij de advertentie plaatsen.

Maar wat wil het geval. In de winkel waren een aantal vrouwen uit de buurt hun boodschappen aan het doen en één was net een aantal lege flessen aan het terug brengen. Toen de jongen al schreeuwend zijn geld wilde had die vrouw hem aangekeken en gezegd: ‘ben jij nou helemaal besodemieterd!!’. Met een lege colafles, die ze net aan het inleveren was, is zij vervolgens op de jongen zijn hoofd gaan slaan. Door het tumult kwamen de andere vrouwen ook aangesneld. De jongen struikelde en viel op de vloer, de dames sprongen boven op hem en beukten met hun boodschappen en lege colaflessen op hem in.

Het was een moment uit een film, waar normaal gesproken de zaal rollebollend van over de vloer zou zijn gegaan. Dit was echter ernst. De jongen wist zich onder de kluwen withete buurvrouwen te ontworstelen en het op een lopen te zetten. De politie kwam net te laat, maar de buurtsuperbaas en de kassa waren gered.

Goed hé? Ze zijn er nog. Hier in Delft. Prachtig! Ik denk dat ik het zelf en menigeen met mij,  niet gedurfd zou hebben, maar deze ‘sterke’ buurvrouwen wel: chapeau!

En ondanks de enorme schrik moet de baas achter de kassa toch ook wel ontzettend genoten hebben!!

Rampspoed?! Woorden als rampeninstructies en noodpakket flitsen door mijn hoofd. Wat houden die rampeninstructies eigenlijk in en waarom heb ik eigenlijk dat noodpakket met radio op batterijen, waarschuwingsfluitje, waxinelichtjes en lucifers niet meer in de meterkast liggen? Oh ja, de Duracell’s zijn inmiddels opgebruikt aan andere zaken (beperkt houdbaar helaas), de radio heb ik aan het buurjongetje gegeven voor Sinterklaas, het waarschuwingsfluitje gebruikt als geintje bij de laatste Feyenoord – Ajax wedstrijd en de waxinelichtjes zijn samen met de lucifers gesneuveld bij de laatste séance. Stom, stom!

Een buurttwitter op mijn mobieltje redt mij van verdere paniek en bericht dat het inderdaad om een stroomstoring gaat veroorzaakt door een brand in een hoogspanningsstation. Bovendien is het zogenaamde gemeentelijk beleidsteam bij elkaar inclusief burgemeester, gemeentelijke- en hulpdiensten. Vol vertrouwen in “het team” ga ik gewapend met een sleutelhanger met LED lampje op zoek in de donkere koelkast naar een fles wijn.

Wat wel weigerde was het startpistool.
Die dekselse hardlopers hadden een losse flodder in het startpistool gestoken en nu stond Raymond met zijn mond vol tanden.
Een slechte start, een nachtmerrie. Wat kunnen we nu nog verwachten van de nieuwe wethouder? Leeglopende proefballonnetjes, gemiste kansen voor open doel.
De wethouder wist zich snel uit de situatie te redden. Vlug riep hij “PANG” en de hardlopers zetten zich alsnog in beweging. Knap geïmproviseerd.

Naschrift:
Bij navraag blijkt er geen opzet in het spel; het is een ongelukkige samenloop van omstandigheden. De welgemeende excuses van de organisatie. Volgend jaar je eigen pistool meenemen, Raymond.

“Tussenrapport van de verkenningscommissie van de eerste studie van de Klassieke Talen”. Mijn oren spitsten zich en mijn hersens gingen weer draaien. Ik moest drie keer lezen. “Een tussenrapport van de verkenningscommissie…”.
Zou er ook een beginrapport zijn?
En meerdere commissies dan de verkenningscommissie?
En hebben die dan ook tussenrapporten?

“… van de eerste studie van de Klassieke talen”. Hoeveel studies zouden er zijn?
Twee, drie, … tien?
En zijn er dan ook verkenningscommissies voor die andere studies?
Ook met al die rapporten? En wat is een klassieke taal? Duits??

Goeie God, ik boorde een ongekende wereld vol kennis en wetenschap aan. En deze mensen zijn daarmee op weg naar Delft! Naar Delft Kennisstad!

De telefoon van de dame gaat: “hey Martha, nee joh, zit in de trein, naar Delft, naar de landelijke veldraadgeving …”.
De landelijke veldraadgeving! In Delft! Van alle honderden gemeenten in Nederland! Delft! Delft Kennisstad!
Mijn hoofd tolde. Zoveel rapporten, zoveel raadplegingen, zoveel knappe bollen en weet ik veel hoeveel rapporten nog te gaan. En dat allemaal op weg naar Delft. Ik weet het zeker. Delft staat als kennisstad op de kaart!

Toch maak ik me zorgen. Kan Delft zoveel kennis nog wel aan?
Is het niet te veel?
Welke onbekende werelden vol interessants zijn er op dit moment nog meer onderweg naar Delft?
Misschien is het verstandig eerst maar even te wachten op het “Eindrapport van de verkenningscommissie van de eerste studie van de Klassieke Talen”…

En dat album mag er wezen. 14 liedjes die prima in het gehoor liggen en als je niet beter zou weten, zou je denken dat je hier te maken hebt met een nieuwe Engelse act à la Starsailor of één van de beste Nederlandse gitaarbands Johan. Maar Zijn naam is Tim. Tim Knol en met zo’n naam zou ik een artiestennaam gaan zoeken. Flauwe paardengrappen schieten door m’n hoofd en ik vraag me af of z’n moeder (of oma) Loeki heet. Maar die gedachten maken al heel snel plaats voor bewondering voor dit talent. ‘Sam’, ‘Music in my room’ en ‘Driving home’ kunnen gelijk naar m’n all-time top 1000 en het album zelf staat voorlopig op één in m’n eindejaarslijstje 2010 met nog bijna 11 maanden te gaan. Maar een knappe jongen die dat nog gaat veranderen.

Het optreden duurt veel te kort, maar een half uurtje. Vandaar dat ik er voor pleit deze jonge muzikant dit jaar op Westerpop in de line-up te krijgen. René Steijger (als je dit leest): kun je dat voor Delft regelen? En voor de rest van de lezers zou ik zeggen: doe jezelf en Tim een plezier en ga kopen die CD. Tot zover de reclameboodschappen.

Uw aller

Toeval of niet, ik besluit erheen te gaan. Kan geen kwaad, denk ik. Kijk ‘s aan, ik begin bijna spontaan positieve gedachten te ontwikkelen. Het is opvallend hoeveel vrouwen er aanwezig zijn. Ik schat de verhouding man-vrouw op 20-80%. Hebben vrouwen meer negatieve gedachten of zijn mannen te nuchter voor dit soort lezingen? Ik heb nog even de hoop dat ik hier een nieuwe, leuke vrouw zou kunnen ontmoeten maar een vluchtige inventarisatie van het aanwezige zwakke geslacht doet mij besluiten hier geen positieve gedachten over toe te laten in mijn hoofd.

De lezing wordt gegeven door Marie-Lisette Derks en zij heeft een uitstraling alsof ze het Positief Denken persoonlijk heeft uitgevonden. Wat een rust. Wat een kalmte. Bewonderenswaardig. En voor de neutrale toeschouwer lijkt wat ze zegt ook daadwerkelijk steekhoudend. Dat je gedachten je handelen en daardoor je persoonlijkheid bepalen. Dat negatieve gedachten alleen maar onnodig veel energie kosten en dat ieder mens in wezen positief is ingesteld, maar dat we dat in de loop der tijd langzaam kwijtraken. Dat we terug moeten naar onszelf. ‘Het is maar hoe je tegen dingen aankijkt,’ zegt ze en ze gebruikt het welbekende cliché van de halflege fles: ‘een halflege fles is voor iemand die positief denkt niet halfleeg maar halfvol.’

En daar raakt ze me kwijt. Wat is er zo positief aan een halfvolle fles? Als ik het leven vergelijk met een fles dan is de mijne momenteel zo’n beetje halfleeg. Nog een half leven te gaan en ik ben blij dat ie halfleeg is en niet halfvol. Ik zal deze gifbeker tot de laatste druppel leegdrinken en alle ellende die mij nog te wachten staat met opgeheven hoofd tegemoet treden. Als dat geen positieve gedachte is…

Uw aller

Ik loop grommend verder en haal een kauwgompje uit m’n binnenzak. Onnadenkend gooi ik het papiertje achter me op straat.

Uw aller

Doe toch es normaal zeg. Je zit nog te hopen op een nazomertje en ondertussen wordt je meteen herinnerd aan de donkere decemberdagen die er nog lang niet zijn. Spontane winterdepressies doemen op. En dat terwijl de after sun nog actief gebruikt wordt. Het wordt steeds zotter. In oktober schuiven de eerste banketstaven van relaties alweer binnen op je werk. Dan zijn we tenminste de hoos voor. Hoos? Schei toch uit met die hoos, ik heb geen zin om twee maanden lang verplicht die mierzoete geur op te snuiven.

Vroeg in november hebben de eerste winkels hun Sint mp3tjes al op staan. Je zult er maar een maandlang naar moeten luisteren. Dan mag je van geluk spreken als je parttimer bent. En met de Sint liedjes alleen ben je er natuurlijk niet. Meteen daarna krijg je Mariah Scary met “All i want for Christmas is youuuuuuuu”

Heeft het ook effect allemaal? Ik vrees van wel en al wil je het niet, het is onontkoombaar. Tijdens een uurtje Veste blijkt het niet te vermijden tenzij je je ogen, oren en neus dichthoudt. Lopend door de Hema of V&D waar snerpende kinderstemmen klinken door de speakers, bots je eerst tegen een pallet chocoladeletters op. Bijkomend in het volgende pad sta je ineens tussen de kerstspullen. Kerst? Aaaaargh! Polsstokspringend over de tafel kerstkaarten bij de uitgang verlaat je het pand. Als je dan eindelijk buiten weer lucht hebt, bereikt een bekende geur je neusgaten….JA, de oliebollenkraam natuurlijk! Goh, ook even kijken waar ik vuurwerk kan bestellen dan maar. Ik trek het ff niet meer hoor. Fijn feestkwartaal.

Maar wat moeten we nu met ons jonge leven? De winter komt ons tegemoet dus gaan we nu thuis onze heil zoeken met de kachel op hoog en een breiwerkje op schoot? Hoe je het ook wendt of keert, een mens heeft nou eenmaal meer vertier nodig dan één rechts en één averechts. In het kader van “beter iets dan niets” dan maar uitkijken naar de mindere, tweederangs uitjes. Maar geef ze het voordeel van de twijfel. Je weet maar nooit….

Zo was er laatst de jaarlijkse bazaar in Die Buytenweye. Gezellig hoor. Schattige – door demente bejaarden gepunnikte – handwerkjes, een ouderwetse grabbelton, erwtensoep en niet te vergeten het Rad van Avontuur. Één groot feest. Toen de rollatordisco begon ging het dak eraf.

Onlangs was er ook het feestelijke 85-jarig jubileum van dierenspeciaalzaak Molen De Roos met niemand minder dan Martin Gaus en zijn zoon Serge. Dat die man een zoon heeft zeg, ongelofelijk. Hij noemde hem ook steeds Pluto. Enfin, er was een blindengeleidehond demonstratie maar je zag niet echt veel en verder mocht je de dierenvragen stellen waar je al jaren antwoord op wilde. “Hoe vaak heeft mijn poes water nodig, Martin”?

Ladies night bij de Intratuin in Pijnacker was heel bijzonder heb ik via via vernomen. Ruim 1300 champagnezuipende vrouwen in een kas waar je onder andere kennis kon maken met een elektrische scooter (zo kun je het ook noemen) en verder een lekkere stoelmassage kon ondergaan. De act met de strippende tuinkabouters schijnt echt het hoogtepunt geweest te zijn. Alle dames kregen een vingerplant mee naar huis. Helaas gemist, volgend jaar beter.

Ik heb het wel weer gezien. Ik ga voor de optie opgestookte kachel met een rode chateau erbij , de poes op schoot en lekker wachten op de volgende Open Huizenroute.

Het Duitse nummerbord begon met GP, dat is Göppingen. Je zult maar in Guppingen wonen. Hou ze in de gaten!
Onder het parkeerdek van de Makro is het een beetje schemerig. Zeer geschikt voor duistere transacties zonder Makropas en zonder legitimatie. Ook midden op de dag.

Vanuit die boot heeft u onder meer een fraai uitzicht op de originele Delftenaren. Ze zijn eenvoudig te herkennen aan hun hologige, verdwaasde uiterlijk en hun – weliswaar iets minder zichtbare – talent om viermaal daags willekeurig te verdwalen, daartoe in staat gesteld door hun immer actieve gemeentebestuur, dat al sinds jaar en dag een kleuter van vier als verkeerswethouder heeft. Iedere inwoner die een nog niet opgebroken straat aanmeldt, krijgt van hem een beloning. Ja, je staat bekend als Amsterdam in het klein en daar moet je dan wel wat grond voor blijven verzetten, vindt hij.

Wij hebben, en dat zult u begrijpen, de busritten naar Delft en de pittoreske wandelingen door de oude stad al jaren geleden afgeschaft. Het staat nogal slecht op je conduitestaat als een groep bustoeristen ineens verdwijnt. Goed, het is slechts eenmaal gebeurd, maar we hebben wel de nodige graafmachines moeten laten overkomen om deze mensen uit de bouwput bij de Koepoortbrug op te kunnen diepen. Om over die bus maar te zwijgen.

Een andere toerist hebben we nooit gevonden. Die viel bij een wandeling – hij was te veel gefocust op de klok van de Oude Jan – in een bouwput aan de Oude Delft. Bewoners zeggen sindsdien onbegrijpelijke geluiden uit het ondergrondse gangenstelsel te horen. Elk van hen is daarna een andere taal gaan studeren, maar tot op heden zijn ze er niet in geslaagd de ongelukkige te verstaan. Hij schijnt zich in leven te houden door zich te laven aan delftsblauwe glimwormen en stijgend grondwater.

Denk niet dat het buiten het centrum veel anders is. Bussen, trams, treinen staan al sinds het begin van deze eeuw stil op de immer opgebroken wegen en rails. De Wegenwacht opereert hier nog alleen in volcontinu ploegendiensten. Overal in deze geplaagde stad regelt het Rode Kruis de voedselbevoorrading – ah kijk, daar komt net de Henry Dunant III voorbij, onderweg naar het verdeeldepot van het Legermuseum!

Dat wordt nog oppassen voor ons, want die Delftenaren deinzen in hun zucht naar eten nergens voor terug. Ik wil u daarom met klem verzoeken uw tupperware lunchdoosjes met broodje kaas, krentenbol, appel en half litertje melk onder in uw tas te verstoppen. U speelt met uw leven als ze deze zien. En voor alles: NIET VOEDEREN! Want ook dan geeft u ongewild een nieuwe betekenis aan het woord ramptoerist. Verder wens ik u een prettige boottocht toe. Denkt u nog aan uw gids?”