Op de hoek van de Emmalaan en de Jan de Oudeweg spreekt een oudere man in een geel regenpak mij aan.
‘Bent u hier bekend?’, vraagt hij.
Ik antwoord:’Bekend? Bekend? Zeg maar gerust beroemd.’

‘Bijna iedereen kent mij hier.
Ik ben die vriendelijke, onvermoeibare hardloper, die jonge onervaren atleten op sleeptouw neemt. Ik ben die aardige supermarktmedewerker, die oude vrouwtjes optilt als ze ergens niet bij kunnen.
Ik ben heel erg bekend, al zouden sommigen liever berucht zeggen.
Ik sta bekend als cynisch GroenLinks-stemmer, die veel liever op die blonde voluptueuze dame van Stip zou stemmen. En als anti-asfalt-activist, die desnoods eigenhandig de A4 gaat tegenhouden. En ik word alom gevreesd om mijn vlijmscherpe stukjes op Delftblog, waarin ik vriend en vooral vijand genadeloos aan het lachen maak. U komt zeker niet uit Delft, dat u mij niet kent.’
‘Nee, dat klopt’, zegt de man in het regenpak,’maar kunt u mij vertellen hoe ik naar de Porceleine Fles aan de Rotterdamseweg moet fietsen?’

We schrijven 24 maart 2001. Boekhandel Huyser zat nog een stukje verderop in de Choorstraat. Harry kwam voor een signeersessie. Ik was nog nooit naar een dergelijke gebeurtenis geweest, maar voor Harry maakte ik een uitzondering. De zaak van Huyser was destijds een lange pijpenla. Rechts de etalage, links de deur. Aangekomen zag ik Harry, voor het eerst in levende lijve, rechts achter het glas van de etalage, achter een speciaal voor hem neergezette tafel zitten. Een lichte vorm van opwinding maakte zich van mij meester. Vanaf de deur aan de linkerkant stond een rij mensen tot achter in de zaak. Ik had geen benul van het verloop van zo’n signeersessie en ging er van uit dat je ter plekke een boek kocht wat je kon laten signeren. Niets bleek echter minder waar. Tassen vol werk van Harry werden van huis uit meegenomen, waarschijnlijk met de gedachte dat de handtekening van Harry misschien later, bij verkoop, voor een grotere opbrengst zou kunnen zorgen. Voor mij gold dat niet. Ik stond te wachten op het magische moment van onze eerste ontmoeting. Ik schafte mij een boek aan en schoof in de rij.

Al schuifelend achter in de zaak aangekomen, moest je een haakse bocht maken en weer terug schuifelen aan de rechterkant van de boekhandel om uiteindelijk bij het tafeltje met Harry in de etalage uit te komen.

Ik weet nog hoe ik hem de hand schudde, in zijn droeve hondenogen keek en even met hem kon praten over de opdracht die hij in mijn net aangeschafte boek kon optekenen. Harry reageerde uiterst vriendelijk en beleefd en nam de tijd, wat op zich verwonderlijk was na zoveel klanten. Graag had ik nog wat verder met hem gepraat, gefilosofeerd en een beetje de wereld beschouwd, maar ik werd weggeduwd door de ongeduldige rij mensen achter mij.

Buiten bleef ik nog even voor de etalage staan en zag Harry rustig verder praten en de stapels boeken signeren die voor hem werden neergelegd. Wat zou hij ervan denken? Was dit zijn “ding”, of juist helemaal niet? Was hij deze rij mensen (inclusief mijzelf) misschien stiekem aan het bestuderen, analyseren, uit elkaar aan het rafelen voor een studie of zat er al een idee voor een nieuwe roman in zijn hoofd? Bij Harry wist je het nooit, want hij was altijd wat verder dan jij. Het inspireerde mij mateloos.

In april staat de 3^e editie van de levende etalagedag in Delft gepland. Hartstikke leuk natuurlijk, maar in gedachten ben ik al in de stad en word langzaam, langs vele grappige, leuk bedachte en aandoenlijke etalages naar de Choorstraat gezogen. Bij het oude pand van Huyser, nu volgestopt met computerspelletjes, blijf ik staan. Ik zie hem daar weer zitten, brilletje op de grote neus, pen in de hand, raadselachtig.

Het is nog even, maar ter inspiratie voor de organisators: dát was pas een levende etalage!! En dat al in 2001. Als altijd was hij weer even verder dan wij…

Terwijl er geen kip loopt maar je toch dat sterke gevoel hebt dat je niet alleen bent, hoor je ineens een zwaar motorisch geluid in de verte. Het komt steeds dichterbij, wordt indringender en de hemel licht om de paar seconden oranje op. Wat is toch dit kabaal die de serene rust vlakbij deze dodenakker komt verstoren?

De verbazing is dan ook allergrootst als er niets minder dan een strooiwagen de hoek om komt zetten. Er schieten twee vragen door mijn hoofd.

1: Waarom wordt hier in vredesnaam gestrooid voor anderhalve man, een paardenkop en een lijkenwagen met winterbanden?

2: Heeft de gemeente dan toch een geheime strooizoutbron aangeboord waardoor wij in de zeer luxe positie zitten om zelfs dit Godverlaten stuk te bestrooien terwijl bijna heel Nederland zonder zit?

Graag wil ik hierbij de strooizoutcoördinator uitnodigen om uit te leggen waar we deze gulle doch onzinnige kerstgift aan te danken hebben.

Sommigen staan met hun zooi te koop in de hoop nog wat winterpegels bij te verdienen in deze barre tijden. Vooral mutsen en plastic bakjes erwtensoep gaan als warme broodjes. Studenten op de Hippolytusbuurt hebben glühwein voor slechts één euro waar je brandend maagzuur van krijgt maargoed, je stinkt erin want je hebt het koud en wilt gvd warm worden.

Het ziet er allemaal best fantastisch uit hoor….hier en daar. Het stadhuis is bijvoorbeeld ongekend mooi verlicht maar door de roze kleur lijkt het toch meer op een kast die met een H begint. Lijkt overigens verdacht veel op het licht van de oliebollenkraam maar dat zal wel in zijn. Lichtjesavond is best te pruimen hoor zolang je in een warmgestookte kroeg zit onder het genot van een echt lekker alcoholisch opwarmertje en je vooral niet hoeft te bewegen.

Uw verslaggever ter plaatse, die veel voor de blog over heeft en nu haar tenen moet ontdooien,

- Kijk nou, de hele Hippolytusbuurt is zowat fluorescerend.
Beetje onwerkelijk ook zo met dat felle roze en de kerk op de achtergrond.
- Ja, erg ‘out of place’ wel.
Oh! En kijk die mannen eens staan. Ze wijzen nogal driftig naar iets.
- Ja, naar die vrouw met dat sexy witte pakje die daar op die verhoging staat.
Inderdaad en zij lacht en buigt zich nu ver naar voren.
- Verrek zeg. Ze neemt gewoon geld aan, zie je dat?!
Hmm, errug obscuur allemaal, vind je niet?
- Nogal ja. Weet niet waarom maar het doet me ineens aan Amsterdam denken.
Dat flitste net ook door mijn hoofd.

- Trouwens, op die plek stond vroeger toch altijd een oliebollenkraam?
Nu je het zegt…..

En dan:  ineens een oneffenheid, een duidelijk voelbare klik en ja hoor, daar gaat ie. Mijn enkel klapt dubbel en ik verlies dus mijn evenwicht. Geen probleem, denk ik nog, dit vang ik altijd makkelijk op. Maar niet dit keer. In slowmotion merk ik dat mijn andere voet het evenwicht niet kan herstellen en ik denk nog “shit, dit wordt vervelend”.
Nog steeds in slowmotion voel ik mezelf naar voren vallen en steek in mijn handen uit. Ik knal languit op mijn buik en handen op de stoep van, jawel, de Barbarasteeg.

Als ik ga zitten voel ik al dat ik niet “gewoon” door mijn enkel ben gegaan, dit doet echt pijn. omdat ik niet kan staan zit ik vijf minuten op de grond in de steeg. En dat terwijl ik mijn prins eindelijk los heb geweekt van zijn witte paard, dus lopen moet ik hoe dan ook.
Na die vijf minuten gaat dat ook min of meer, en we gaan gewoon richting etentje. Helaas wordt de pijn tijdens het etentje steeds erger (zelfs de wijn hielp niet) en kan ik dus nauwelijks meer lopen tegen de tijd dat we uitgegeten zijn. Met de taxi naar huis, schoenen uit, en constateren dat de boel wel héél scheef staat mondt dus uit in een middernachtelijk tripje naar Huisartsenpost en SEH. Zwaargekneusd is het uiteindelijke oordeel.

Barbara vs. Steeg: 0-1

Wij:

“Heb jij het cadeautje gekocht voor vanavond?” “Nee joh, dat zou jij toch doen”. “Shit, we kunnen het echt niet maken om met lege handen aan te komen. Hoe laat is het? Godsamme! Tien voor zes.” “Spring op de fiets man, snel! Racen!”. “Oh, nee, nee, nee, nee! Niet dat belletje, niet die slagbomen naar beneden! Oh god, daar ligt weer zo’n lul met zijn koekblik te wachten. Ga toch lekker op zondagochtend varen, eikel! Jezus, schiet op man. Wat een geklungel, vaar toch eens recht! Ik ga het niet halen, ik sjees wel naar de volgende brug dan haal ik het misschien nog net…”.

 Zij:

“Mien!, zie je dat scheve torentje daar? Dit is Delft volgens mij!”. “Vaar er dan eens effies naar toe Sjaak, ik moet nog even naar de Kruidvat”. “Godsamme da’s een klein bruggetje, tering. Waarom gaat dat ding niet omhoog? D’r zit toch een vent in dat hokje?  Hey!, omhoog dat ding! Denk je dat ik de hele dag de tijd heb! De winkels gaan zo sluiten idioot! Wat denkt ie wel niet, de hufter. Je ziet toch dat ik er door moet!. En jij daar, met je fiets! Kijk niet zo pissig man, koop zelf een boot, anders wacht je maar effies!”. “Kijk je uit Sjaak, je bent een beetje aan het wiebelen. Je ramt me bijna tegen die brug!”. “Zeik toch niet zo wijf. Hé, hé daar gaat ie, tjonge jonge. Gloeiende gloeiende, daar verderop is weer een brug! Klote stad.”. “Hey Sjaak, zie je die vent daar voorovergebogen op die fiets? Die stond daar net zo pissig te wezen, die gaat gauw naar de volgende brug. Wat een opgefokte stresskip. Gassen joh, dan zijn wij er eerder, dan kan die daar weer effe lekker relaxen…”.

S. herkende het meisje achter de balie en gaf haar het pasje om een strip af te laten boeken. “Neem maar nummer 3”, zei het meisje, “die heeft net nieuwe lampen.”
Ze ging nooit meer naar de Delftse Hout. Ze was daar te vaak lastig gevallen door opdringerige pubers. Die gasten hebben allemaal camera’s in hun mobieltjes en ze voelde er niets voor om in bikini op internet te verschijnen.

Achter de dichte deur deed ze haar jeans uit en ze stapte uit haar string. En haar BH hing ze aan een haakje. Ze wilde streeploos bruin worden voor de prins met de witte Porsche. Het mocht trouwens ook een witte Prius of witte Peugeot zijn; ze was niet heel erg kieskeurig in auto’s. Als hij maar ouder was en minstens een kop groter. En mooie tanden had en verzorgde nagels en niet teveel borsthaar. En niet naar shag rook of drank of zweet.

Na 15 min. bakken kleedde S. zich weer aan. Met een rood aangelopen hoofd van de warmte liep ze snel terug naar huis: als ze maar niemand tegenkwam en zeker niet die engerd. Thuisgekomen pakte ze een koud flesje water en klapte haar laptop open. Haar contactadvertentie was nu al 450 keer bekeken, maar er was nog geen enkele reactie in haar mailbox. Misschien moest ze toch die bikinifoto bij de advertentie plaatsen.

Maar wat wil het geval. In de winkel waren een aantal vrouwen uit de buurt hun boodschappen aan het doen en één was net een aantal lege flessen aan het terug brengen. Toen de jongen al schreeuwend zijn geld wilde had die vrouw hem aangekeken en gezegd: ‘ben jij nou helemaal besodemieterd!!’. Met een lege colafles, die ze net aan het inleveren was, is zij vervolgens op de jongen zijn hoofd gaan slaan. Door het tumult kwamen de andere vrouwen ook aangesneld. De jongen struikelde en viel op de vloer, de dames sprongen boven op hem en beukten met hun boodschappen en lege colaflessen op hem in.

Het was een moment uit een film, waar normaal gesproken de zaal rollebollend van over de vloer zou zijn gegaan. Dit was echter ernst. De jongen wist zich onder de kluwen withete buurvrouwen te ontworstelen en het op een lopen te zetten. De politie kwam net te laat, maar de buurtsuperbaas en de kassa waren gered.

Goed hé? Ze zijn er nog. Hier in Delft. Prachtig! Ik denk dat ik het zelf en menigeen met mij,  niet gedurfd zou hebben, maar deze ‘sterke’ buurvrouwen wel: chapeau!

En ondanks de enorme schrik moet de baas achter de kassa toch ook wel ontzettend genoten hebben!!

Rampspoed?! Woorden als rampeninstructies en noodpakket flitsen door mijn hoofd. Wat houden die rampeninstructies eigenlijk in en waarom heb ik eigenlijk dat noodpakket met radio op batterijen, waarschuwingsfluitje, waxinelichtjes en lucifers niet meer in de meterkast liggen? Oh ja, de Duracell’s zijn inmiddels opgebruikt aan andere zaken (beperkt houdbaar helaas), de radio heb ik aan het buurjongetje gegeven voor Sinterklaas, het waarschuwingsfluitje gebruikt als geintje bij de laatste Feyenoord – Ajax wedstrijd en de waxinelichtjes zijn samen met de lucifers gesneuveld bij de laatste séance. Stom, stom!

Een buurttwitter op mijn mobieltje redt mij van verdere paniek en bericht dat het inderdaad om een stroomstoring gaat veroorzaakt door een brand in een hoogspanningsstation. Bovendien is het zogenaamde gemeentelijk beleidsteam bij elkaar inclusief burgemeester, gemeentelijke- en hulpdiensten. Vol vertrouwen in “het team” ga ik gewapend met een sleutelhanger met LED lampje op zoek in de donkere koelkast naar een fles wijn.

Wat wel weigerde was het startpistool.
Die dekselse hardlopers hadden een losse flodder in het startpistool gestoken en nu stond Raymond met zijn mond vol tanden.
Een slechte start, een nachtmerrie. Wat kunnen we nu nog verwachten van de nieuwe wethouder? Leeglopende proefballonnetjes, gemiste kansen voor open doel.
De wethouder wist zich snel uit de situatie te redden. Vlug riep hij “PANG” en de hardlopers zetten zich alsnog in beweging. Knap geïmproviseerd.

Naschrift:
Bij navraag blijkt er geen opzet in het spel; het is een ongelukkige samenloop van omstandigheden. De welgemeende excuses van de organisatie. Volgend jaar je eigen pistool meenemen, Raymond.

“Tussenrapport van de verkenningscommissie van de eerste studie van de Klassieke Talen”. Mijn oren spitsten zich en mijn hersens gingen weer draaien. Ik moest drie keer lezen. “Een tussenrapport van de verkenningscommissie…”.
Zou er ook een beginrapport zijn?
En meerdere commissies dan de verkenningscommissie?
En hebben die dan ook tussenrapporten?

“… van de eerste studie van de Klassieke talen”. Hoeveel studies zouden er zijn?
Twee, drie, … tien?
En zijn er dan ook verkenningscommissies voor die andere studies?
Ook met al die rapporten? En wat is een klassieke taal? Duits??

Goeie God, ik boorde een ongekende wereld vol kennis en wetenschap aan. En deze mensen zijn daarmee op weg naar Delft! Naar Delft Kennisstad!

De telefoon van de dame gaat: “hey Martha, nee joh, zit in de trein, naar Delft, naar de landelijke veldraadgeving …”.
De landelijke veldraadgeving! In Delft! Van alle honderden gemeenten in Nederland! Delft! Delft Kennisstad!
Mijn hoofd tolde. Zoveel rapporten, zoveel raadplegingen, zoveel knappe bollen en weet ik veel hoeveel rapporten nog te gaan. En dat allemaal op weg naar Delft. Ik weet het zeker. Delft staat als kennisstad op de kaart!

Toch maak ik me zorgen. Kan Delft zoveel kennis nog wel aan?
Is het niet te veel?
Welke onbekende werelden vol interessants zijn er op dit moment nog meer onderweg naar Delft?
Misschien is het verstandig eerst maar even te wachten op het “Eindrapport van de verkenningscommissie van de eerste studie van de Klassieke Talen”…

En dat album mag er wezen. 14 liedjes die prima in het gehoor liggen en als je niet beter zou weten, zou je denken dat je hier te maken hebt met een nieuwe Engelse act à la Starsailor of één van de beste Nederlandse gitaarbands Johan. Maar Zijn naam is Tim. Tim Knol en met zo’n naam zou ik een artiestennaam gaan zoeken. Flauwe paardengrappen schieten door m’n hoofd en ik vraag me af of z’n moeder (of oma) Loeki heet. Maar die gedachten maken al heel snel plaats voor bewondering voor dit talent. ‘Sam’, ‘Music in my room’ en ‘Driving home’ kunnen gelijk naar m’n all-time top 1000 en het album zelf staat voorlopig op één in m’n eindejaarslijstje 2010 met nog bijna 11 maanden te gaan. Maar een knappe jongen die dat nog gaat veranderen.

Het optreden duurt veel te kort, maar een half uurtje. Vandaar dat ik er voor pleit deze jonge muzikant dit jaar op Westerpop in de line-up te krijgen. René Steijger (als je dit leest): kun je dat voor Delft regelen? En voor de rest van de lezers zou ik zeggen: doe jezelf en Tim een plezier en ga kopen die CD. Tot zover de reclameboodschappen.

Uw aller