Delft is mijn stad
de stad waar ik van hou

de hemel boven Delft is
blauwer dan in Curacao

Lees verder »

Binnenwatersloot, oktober 2036. Het is herfst, ouderwets waterkoud en mistslierten dansen over de gracht en verdwijnen onder de volgende brug . De oostenwind snijdt als een mes door deze tochtige, bedompte gracht met aan het eind een kilometerslange desolate bouwput. De eens zo mooie panden zijn vervallen, de ooit fraaie etalages vuil en ondoorzichtig en hier en daar hangt nog een piepend oud gevelbord te zwengelen aan een nog net niet doorgeroeste spijker.

Lees verder »

Oude tijden herleven in museum Het Prinsenhof. Na achttien jaar wordt er in het museum weer een oude kunst- en antiekbeurs georganiseerd. Ik wandelde vandaag eens op mijn gemak tussen de stands van de antiquairs. Ik zag kunstliefhebbers en verzamelaars hun hart ophalen in de voormalige woning van Willem van Oranje.

Lees verder »

De AVRO verhuist Arbeidsvitaminen, het langstlopende radioprogramma ter wereld, van 3FM naar Radio 5 Nostalgia. Muziek tijdens het werk is immers niet langer afhankelijk van de radio. Dankzij de iPod en ander mp3-spelers kiest iedereen nu zijn eigen muzikale vitaminen. De AVRO heeft dus gelijk als ze er het label ‘Nostalgia‘ aanhangen.

Lees verder »

Na een heel belachelijk lange uitrustvakantie zit ik in de trein vanaf Schiphol, op weg terug naar Delft. Ik ben pas bij Leiden, maar mijn gedachten zijn al voorbij Rijswijk. Ik verheug me op het beeld wat ik al jaren vanuit de trein zie, en wat voor mij echt thuiskomen is.

Lees verder »

Wie heeft er nou niet zijn eerste pasjes gedaan bij Wesseling? Quick, quick, slow, quick, quick, slow of een weense, één, twee, drie, één, twee, drie. Als je het dan al niet zelf hebt gedaan dan toch wel zeker vrienden, de buren of klasgenoten. En met zeer grote waarschijnlijkheid hebben je ouders elkaar leren kennen tijdens één van de enerverende danscursussen bij dit Delftse fenomeen.

Lees verder »

Delft is weer verlost van een stuk gribus en de oude, deprimerende Sporthal De Buitenhof is vervangen door een hypermodern gebouw waar de sportiviteit vanaf straalt en waar je vanaf de moskee na het gebed in één keer kunt doorsteken.

Lees verder »

‘Jongens! Delft is op tv!’ Dat werd bij ons vroeger thuis wel eens geroepen. Niet vaak, maar wel met veel enthousiasme. Mijn ouders attendeerden mijn broer en mij op het feit dat er beelden van Delft op tv te zien waren. ‘Opschieten, nou!’ Er was zelfs angst dat we te laat zouden komen aanlopen en de beelden alweer weg waren. Maar waarom? We kenden Delft toch al? We woonden er. Nooit riepen mijn ouders ons als Amsterdam, Parijs, Berlijn of Moskou op tv was. En toch vond ik het leuk om Delft op tv te zien.

Lees verder »

De Open Straten Route als mogelijke nieuwe stadswandeling, stond er gekscherend in de krant. Zou mogelijk een gat in de markt kunnen zijn maar gaten hebben we wel genoeg denk ik zo in Den Delftsen Put. Hooguit geinig voor een Delftenaar, want toeristen zal het een worst wezen wat we aan afbraak en open-straat-operaties plegen toch? Dat gezegd trof ik van het weekend een Engels stel dat op hun gemak stond te koekeloeren naar de gatenkaas aan de Woodgardens.

Lees verder »

Het slopen van gebouwen (deel 2 van 3)

Ik ging in 1979 naar de Antonius Mavo en heb daar in 1984 eindexamen gedaan. Ja, u rekent goed. Dat is vijf jaar later. Ik was een langzame leerling en had een jaartje extra nodig. Als u deel 1 van dit drieluik hebt gelezen, dan weet u dat het mij met terugwerkende kracht aan het hart gaat, dat een kerk als de Sint-Hippolytuskerk is gesloopt in de jaren 70. Het criterium om te slopen was in 1974 gebaseerd op de drastische terugloop van de kerkgangers. Dus niet voor het zingen de kerk uit, maar überhaupt de kerk niet meer in.

Lees verder »

Mijn hart maakte een bionische sprong toen ik las wie er bij één of andere vage kick-off te bewonderen zou zijn bij het CLD. Ik heb het miezerige, tienregelige artikeltje tig keer gelezen maar het stond er toch echt! The Bionic Man (voor de meesten beter bekend als de Man Van Zes Miljoen) zou daar aanwezig zijn EN je mocht op de foto met hem! WIE?..zullen jongere lezers schouderophalend denken.

Lees verder »

Zondagavond zag ik de voorstelling “Retourtje Delft” op de waterplas bij het Legermuseum. Wilma Keizer en Jan van der Mast hadden er een mooi afwisselend spektakel van gemaakt. Melancholie voerde de boventoon. Door de bouw van de spoortunnel gaat veel moois verloren.

Lees verder »

Ik begrijp het niet. Mama is afgestapt, houd met haar ene hand het stuur vast en haar andere hand klemt om het zadel. Ik zit veilig achter op de fiets die niet kan omvallen. Ik heb mijn duim in mijn mond en hier op de Voorstraat kijken we samen omhoog. Mama’s fiets staat in de richting van de Annastraat. Ik zit met mijn rug naar de Hippolytusbuurt, maar weet niet dat het daar zo heet.

Lees verder »

Regelmatig staan er winkelpanden leeg in de binnenstad waarvan je op het moment dat je het signaleert, acuut vergeten bent wat er ook alweer in zat. Blijkbaar geen indruk gemaakt. Dan komt er weer een nieuw, gaaf, kek, trendy zaakje in dat pand die het weer moet gaan maken. Ik heb geen voorspellende gaven zover ik weet maar negen van de tien keer heb ik het bij het juiste eind als ik dan weer eens roep dat die winkel het geen jaar gaat redden.

Lees verder »

Het Midsummer White feest van DJ Luuk bij Dansschool Wesseling was behalve een zeer gezellig, swingend succes, ook meteen een geestelijke afsluiter voor een hoop Delftenaren. Dansend op de diverse muziekstijlen die door de boxen knalden, dwaalden mijn ogen regelmatig af door de ruimte en kwam er zo’n nostalgisch gevoel naar boven.

Lees verder »