Dan mag je eindelijk een keertje exposeren in een telefooncel, blijkt je voorganger het raam volledig ondergeplakt te hebben met fotohoekjes. Tegen de tijd dat je ze eindelijk allemaal hebt verwijderd ben je alweer een halve maand verder en blijft er nog maar een beperkte expositietijd over. Maar dan heb je ook wat, dat moet gezegd.

Lees verder »

Op de Oude Delft staat, voor café Uit de kunst, een oude telefooncel. Misschien de laatste van Nederland en hij wordt in ieder geval niet meer gebruikt waar ie oorspronkelijk voor bedoeld was. Sinds iedereen een mobieltje heeft of op z’n minst een vaste aansluiting gaat niemand nog speciaal de deur uit om telefonisch contact te leggen.

Lees verder »

Zondagavond zag ik de voorstelling “Retourtje Delft” op de waterplas bij het Legermuseum. Wilma Keizer en Jan van der Mast hadden er een mooi afwisselend spektakel van gemaakt. Melancholie voerde de boventoon. Door de bouw van de spoortunnel gaat veel moois verloren.

Lees verder »

Het is algemeen bekend dat je toeristen zo’n beetje alles in hun maag kunt splitsen wat je maar wilt, maar in Delft gaan ze binnenkort toch proberen de grenzen van het toelaatbare weer wat te verleggen. Wat is namelijk het geval? Ik lees hier net dat ze van plan zijn om de oude stadsmuur te verkopen aan onwetende Japanse en Amerikaanse bezoekers.

Lees verder »

“Zeg Sjaak, weet jij waar dit buizennest voor is? Ziet er echt antiek uit zeg.”
“Nee, geen idee Kees. Ik kom hier net een paar bundels draden tegen die al 30 jaar ten strengste verboden zijn.”
“Hmmm, kijk even op de registratielijst wat dat moet zijn.”

Lees verder »