Ik zag het natuurlijk mijlenver aankomen, maar als het dan ineens voor je deur staat komt het toch nog onverwachts. Mijn vrouw is ervandoor. We hebben de ‘feestdagen’ nog samen doorgebracht, maar eigenlijk was het één grote leugen van gezelligheid. Maar dit blog is eigenlijk niet bedoeld voor het luchten van mijn hart.
We moeten door met het dagelijkse leven, al kijk je soms ineens heel anders tegen de wereld aan. Zo liep ik gisteren langs dit bord. Ik moet er ondertussen zo’n 1000 keer onderdoor gelopen zijn, zonder het ooit één blik waardig te hebben gekeurd. ‘Tegen alle pijn’ beloofd het en ik kijk naar binnen. Ik zie een paar vrouwen bezig met hun werkzaamheden, maar ik betwijfel of dat op dit moment is wat ik nodig heb. Hoogstens als tijdelijke afleiding. En daar komt bij: het bordje heeft het over poeders, tabletten en cachets. Cachets, ik heb zelfs geen flauw benul wat dat dan wel weer mag zijn. De Dikke van Dale heeft het over ‘het karakter van iets bijzonders’ of ‘distinctie’ maar dat kan ik in deze context niet met elkaar rijmen.
Ach, mijn pijn is ook niet met een poedertje te verhelpen. Laat staan met een tablet of een cachet. Ik loop verder en kom bij de Koepoortbrug. Ik overzie de Schie en mijn leven en neem een besluit. Ik klim op de rand en spring eraf… in gedachten.
Wie kan mij trouwens vertellen waar dit bordje hangt, wat er tegenwoordig op dit adres gebeurt en/of wat in hemelsnaam cachets zijn?
Uw aller
)