Een Delftenaar geeft zich niet zo maar gewonnen. Hij verkoopt zijn huid duur. Dat geldt voor een ruwe, dichtbehaarde huid, zoals die van ondergetekende maar ook voor het zachte perzikhuidje, dat Barbara Steeg van Moeder Natuur meekreeg.
In Delft kom je veel typen huid tegen: lelieblank, zonnebankbruin tot aan de bijna zwarte teint van Afrikaanse Delftenaren. Vermeer zou zijn ogen uitkijken en kleuren te kort komen.
Sommige mensen laten hun huid graag zien en versieren zichzelf met tatoeages. Anderen kiezen ervoor om zich van top tot teen te bedekken. Moet allemaal kunnen.
Ergens in Delft vond ik een gevelsteentje, getiteld “de huidehandel”.
Waar bevindt zich dit steentje?
Terwijl jullie de oplossing zoeken, ga ik een beer schieten. Hopelijk lukt dat snel, want ik heb de huid namelijk al verkocht.
