Ik zat laatst in de trein van Amsterdam terug naar huis, naar Delft. Halverwege, zo bij station Leiden, stapten er twee keurige mensen in, een dame en een heer. Ze zochten een plaats en gingen uiteindelijk tegenover mij zitten. Na wat gerommel met jassen en bekertjes koffie, begonnen ze geïnteresseerd tegen elkaar te praten.
Ik kwam zelf van een wat ingewikkeld congres, dus ik had niet zo’n zin in verdere prietpraat, maar toen de dame de onder haar arm geklemde stapel rapporten op het tafeltje legde, kon ik niet nalaten de titels te lezen.
“Tussenrapport van de verkenningscommissie van de eerste studie van de Klassieke Talen”. Mijn oren spitsten zich en mijn hersens gingen weer draaien. Ik moest drie keer lezen. “Een tussenrapport van de verkenningscommissie…”.
Zou er ook een beginrapport zijn?
En meerdere commissies dan de verkenningscommissie?
En hebben die dan ook tussenrapporten?
“… van de eerste studie van de Klassieke talen”. Hoeveel studies zouden er zijn?
Twee, drie, … tien?
En zijn er dan ook verkenningscommissies voor die andere studies?
Ook met al die rapporten? En wat is een klassieke taal? Duits??
Goeie God, ik boorde een ongekende wereld vol kennis en wetenschap aan. En deze mensen zijn daarmee op weg naar Delft! Naar Delft Kennisstad!
De telefoon van de dame gaat: “hey Martha, nee joh, zit in de trein, naar Delft, naar de landelijke veldraadgeving …”.
De landelijke veldraadgeving! In Delft! Van alle honderden gemeenten in Nederland! Delft! Delft Kennisstad!
Mijn hoofd tolde. Zoveel rapporten, zoveel raadplegingen, zoveel knappe bollen en weet ik veel hoeveel rapporten nog te gaan. En dat allemaal op weg naar Delft. Ik weet het zeker. Delft staat als kennisstad op de kaart!
Toch maak ik me zorgen. Kan Delft zoveel kennis nog wel aan?
Is het niet te veel?
Welke onbekende werelden vol interessants zijn er op dit moment nog meer onderweg naar Delft?
Misschien is het verstandig eerst maar even te wachten op het “Eindrapport van de verkenningscommissie van de eerste studie van de Klassieke Talen”…
