‘Jongens! Delft is op tv!’ Dat werd bij ons vroeger thuis wel eens geroepen. Niet vaak, maar wel met veel enthousiasme. Mijn ouders attendeerden mijn broer en mij op het feit dat er beelden van Delft op tv te zien waren. ‘Opschieten, nou!’ Er was zelfs angst dat we te laat zouden komen aanlopen en de beelden alweer weg waren. Maar waarom? We kenden Delft toch al? We woonden er. Nooit riepen mijn ouders ons als Amsterdam, Parijs, Berlijn of Moskou op tv was. En toch vond ik het leuk om Delft op tv te zien.

In het begin van de jaren zeventig marcheerden we met de hele straat naar de Markt. Het tv-programma ‘Muziek in uw straatje’ had namelijk voor Delft gekozen. Dit muziekprogramma was een kruising tussen ‘Nederland Muziekland’ (dat pas later kwam) en ‘Op Losse Groeven’ van Chiel Montagne (dat mijn vader steevast ‘Op Losse Schroeven’ noemde en misschien wel daarom later is veranderd in ‘Op Volle Toeren’). Voor het stadhuis stond een drumstel, waar Peter Koelewijn steeds opnieuw overheen sprong. Steeds maar weer opnieuw. En heel vaak achter elkaar. Ik begreep hier als kind niets van. Het enige dat we op de Markt hoorden waren de laatste tonen van ‘Kom van dat dak af’. Toen we weken later naar het programma keken, zagen we Peter Koelewijn op het dak van een Delfts pand zitten. Aan het einde van het lied zag ik hem slechts één keer over het drumstel springen. Zelf waren wij, de hele straat, buiten beeld gebleven. Maar ach, Delft was op tv geweest en dat was ook wat waard.

Het komt voort uit trotsheid voor de stad. Ik heb dat ongemerkt overgenomen van mijn ouders. Ook ik riep gisteren uit: ‘Dat is Delft op tv!’ Heb je het ook gezien? In de nieuwe reclame van de Staatloterij ligt het accent op de bestaansgeschiedenis. De loterij blijkt al in 1726 opgericht. De nukkige Enkhuizer schilder Janszoon ziet zijn leven en werk door het winnende lot veranderen. Enkhuizen moest hiervoor wel even zijn pittoreske plaatjes lenen van Delft. ‘Jongens! Delft is op tv!’