Het is weer lente, de zon schijnt eindelijk en Delft ontwaakt langzaam uit haar winterslaap. Ik slenter door de binnenstad en voel de zonnestralen op mijn gezicht, heerlijk! Oh, wat hebben wij hier lang op gewacht, zeker een hele winter. Gelukkig heb ik mijn gloednieuwe tussenjas (een nog-net-geen-zomerjas eigenlijk) aangetrokken en mijn winterjas aan de kapstok laten hangen.

Het jassendilemma is wel groot. Want eigenlijk weet je nog niet helemaal waar je goed aan doet. Duidelijk is dat veel mensen hetzelfde dilemma als ik hebben. De een fietst langs met een aan tot zijn neus dichtgeritste winterjas en dito sjaal. Oké, aan de schaduwzijden van de grachten is het ook best frisjes.

Een volgende passant vindt dat zij van boven wel warm aangekleed moet zijn, maar waagt het toch om haar 7/8 broek aan te trekken zonder panty. Ken net maar als het 1/8 witte been in het vizier komt, is dat best confronterend. Om dat gevoel te versterken komt er vlak daarna een echte waaghals voorbij. Zij heeft met 15 graden al een rokje aan dat duidelijk niet meer dan 4/8 is EN blote benen.

Ik besef twee dingen. Ten eerste dat ik mijn zonnebril vergeten ben, want dit doet gewoon pijn aan mijn ogen. Wat mij meteen op punt twee brengt: IK ben ook nog spierwit en het gros van de Delftenaren ook, op de zonnestudiofanaten na dan hè. Conclusie is dat naarmate de zon zich meer zal laten zien, Delfts Wit zich nu steeds meer zal ontpoppen in ons stadsbeeld. Niet de allerfraaiste aanblik maar ach, ik bekijk het positief.

We moeten ook maar een beetje blij zijn dat we één van onze Delftse trotsen zelf uitdragen, zonder er wat voor te hoeven doen! Houdt u zich daar maar aan vast, als u zich dit voorjaar in alle witheid in Delfts centrum begeeft de volgende zonnige keer.

Oh ja, weet u werkelijk niet waar ik het over heb? Naast het overbekende Delfts Blauw bestaat ook nog het porselein genaamd (hoe kan het ook anders) Delfts Wit.