Ik droom wel eens over Agneta. Afgelopen nacht weer, maar het was helemaal geen leuke droom. In de droom kom ik Agneta tegen op weg naar het stembureau. Ik loop gezellig met haar mee. Als we bij het stembureau aankomen, zien we een bewaker bij de stembus staan.
We sluiten aan in de rij. De drie mensen achter de tafel dragen uniformen en de voorzitter heeft zelfs een militaire pet op. Voorste in de rij is een breekbaar oud vrouwtje.
“Geertruida Petronella Gerards ?”, vraagt de voorzitter. Het vrouwtje antwoordt: “Ja”.
“Heeft u een legitimatiebewijs ?”
“Nee”, zegt Geertruida,”ik stem al 65 jaar en hoef me nooit te legitimeren.”
“Zonder legitimatie mag u niet stemmen.”
“Ik heb nog wel een Ausweis uit 1944″, antwoordt Geertruida.
“Dat is niet meer geldig”, bromt de pet en hij wenkt de bewaker.

Als de dame is afgevoerd is een grote sterke man in een leren jack aan de beurt. Hij schijnt Marco Kroon te heten en heeft wel een legitimatiebewijs bij zich. Maar zijn ID-kaart blijkt vorige maand te zijn verlopen, toen hij nog in Afghanistan was voor een opbouwmissie. Ook Marco Kroon mag vandaag niet stemmen.

Agneta is de volgende. “Agneta Park ?”, vraagt de voorzitter. “De enige echte”, zegt Agneta en ze overhandigt haar gloednieuwe paspoort, net 3 weken oud.
“Ik zie hier dat u nog een parkeerboete van 30 euro hebt openstaan, mevrouw Park. U moet eerst betalen voordat u mag stemmen.”
“Maar ik heb net een nieuw paspoort moeten kopen en zit nu een beetje krap bij kas”, antwoordt onze blonde blogster. Met haar grote blauwe ogen probeert ze de voorzitter van het stembureau te vermurwen. Hij is waarschijnlijk homo, want het lukt haar niet.

Agneta kijkt knipperend met haar wimpers om: bij mij werkt het grote-blauwe-ogentruukje wel en ik trek mijn portemonnee uit mijn zak.
Op dat moment barst mijn droom uit mijn hoofd en word ik wakker.