Zaterdagavond werd geopend door de steeds bekender wordende Moke. Altijd leuk deze gasten die nog ‘zo heerlijk gewoon’ zijn en nog niet te beroerd zijn om op zulke ‘kleine’ evenementen te komen spelen. Tijdens Moke begonnen de eerste druppels te vallen en werd het ineens veel te vroeg donker. Ondanks dat de lucht boekdelen sprak, waren er toch diverse schietgebedjes te horen zo links en rechts, biddend voor een droog vervolg. Die mochten helaas niet baten en het werd met de minuut vochtiger. Paraplu’s kwamen als paddenstoelen omhoog en gele plastic poncho’s werden uitgedeeld. Nee, het ziet er ook niet uit maar ach, als er een heel veld geel ziet van plastic dan komt er toch zo’n lekker saamhorigheidsgevoel boven. Je leert ineens buren kennen waarvan je geen weet had en het ons kent ons gehalte stijgt per vijf minuten.

The Asteroids Galaxy Tour, Triggerfinger en La Caravanne Passe speelde de verdere avond aan elkaar terwijl het terrein steeds meer op een modderpoel begon te lijken. Het slot met vuurwerk was regenachtig mooi en laten we eerlijk zijn, nat of niet, een allesbehalve waterig biertje laat zich altijd wel smaken.

- Boodschappentassen vol sinasappels en een half uitstekende prei niet, maar een boodschappentas met een dichte rits wel, evenzo boodschappentassen met groot DIRK erop.

- Koffers van skai met twee riemen met gespen wel. Hardplastic koffers met wieltjes in kekke vakantiekleurtjes en vol met Arke labels weer niet.

- Plastic zakjes, altijd verdacht. Vooral die witte zonder opschrift. Albert Heijn tassen dan weer niet.

- Kartonnen dozen, ook zeer verdacht. Vooral kleine, zorgvuldig dichtgeplakte. Hoe meer tape, hoe meer verdacht. Grote platte flatscreen tv-dozen zijn echter weer absoluut niet verdacht.

- Mandjes zijn zo uit de tijd, dat die altijd onverdacht zijn.

- Aktetassen en diplomatenkoffertjes zijn daarentegen per definitie verdacht.

- Dameshandtasjes van oude vrouwtjes niet, moderne nep-gucci tassen weer wel.

- Het aller verdachts zijn in papier gewikkelde en met veel bruin plakband omwonden “pakketjes”, maar die heeft nooit iemand onder zijn arm.

Dus: zorg ervoor dat u zich vooral tussen de winkelende Albert Heijners, naar Benidorm vertrekkende reizigers of oude, veel tv-kijkende vrouwtjes begeeft, dan hoeft u zich nooit ongerust te maken.

- Nee, de helft is betegeld en op de andere helft ligt kunstgras: dat scheelt maaien.
Nou, dan is er toch niks aan de hand.
- De gedachte aan dat gif verpest toch mijn woongenot.
Wil je dan weer terug naar Tanthof?
- Hou op zeg, dan moet je met de auto naar de stad.
Of anders verhuis je naar de Olofsbuurt.
- Ja lekker, daar moet je betalen om je eigen auto voor de deur te parkeren.
Dan maar naar de gerenoveerde Bomenwijk ?
- Vlak langs de A13 al dat giftige fijnstof inademen zeker.
Ik hoor het al, je blijft gewoon op dat gif wonen in een huis waar een hele zware hypotheek op rust.
- Zit niks anders op, dat huis kan ik alleen met verlies verkopen.
Het zit je niet mee, makker. Je lust vast nog een biertje.

Jaja, Westerpop kan prima reclame maken voor zichzelf, maar ze hebben geen woord gelogen. 27 en 28 augustus kunnen we weer los op de gymvelden van het Grotius.
Als rechtgeaarde Delftse muziekliefhebber ga ik er al jaren heen, met veel plezier, maar deze editie belooft heel erg speciaal te worden. Er wordt dus een extra podium toegevoegd, waar bandjes uit het buitenland spelen. Naast Nederland zijn dus Frankrijk, IJsland, Duitsland, Noorwegen en Polen vertegenwoordigd.

Vrijdag trapt het festival natuurlijk af met de strijd om de Peter Tetteroo-bokaal, het programma staat hier.
Zaterdag opent de winnaar van vorig jaar de dag, dit jaar is dat de Kamer van Dopehandel, en daarna is het een parade van goede muziek: Moss, The Asteroids Galaxy Tour en La Caravane Passe. Maar ook Laura Jansen, Guy Forsyth, Moke en Triggerfinger!
Guy Forsyth is een geweldige Bluesgitarist uit Texas, maar hij is meer dan dat stereotype. Zijn muziek is een mix van blues, folk, country en rock, en als we geluk hebben, een zingende zaag.
Laura Jansen wordt steeds bekender in Nederland. Pop met piano, maar die omschrijving doet haar tekort.
Moke is pas aan het tweede album toe, maar ze zijn nu al niet meer uit te wissen in de Nederlandse muziekgeschiedenis,  en ze staan deze zomer op elk groot festival. Je kunt er niet omheen, maar dat hoeft ook niet, ze zijn goeoeoed.
Triggerfinger is eigenlijk druk met opnamen voor hun nieuwe cd, en dus niet beschikbaar voor optredens. Toch zijn ze overgehaald er een paar te doen, waardonder dus Westerpop! Geweldige rock, eigentijds maar met geschiedenis.

De rest van de bands ken ik tot mijn spijt niet, maar daar gaat over anderhalve week verandering in komen.  Westerpop dus, dit jaar met Barbara Steeg, en, als ik ze mee kan slepen, Agneta en Anton

Wij:

“Heb jij het cadeautje gekocht voor vanavond?” “Nee joh, dat zou jij toch doen”. “Shit, we kunnen het echt niet maken om met lege handen aan te komen. Hoe laat is het? Godsamme! Tien voor zes.” “Spring op de fiets man, snel! Racen!”. “Oh, nee, nee, nee, nee! Niet dat belletje, niet die slagbomen naar beneden! Oh god, daar ligt weer zo’n lul met zijn koekblik te wachten. Ga toch lekker op zondagochtend varen, eikel! Jezus, schiet op man. Wat een geklungel, vaar toch eens recht! Ik ga het niet halen, ik sjees wel naar de volgende brug dan haal ik het misschien nog net…”.

 Zij:

“Mien!, zie je dat scheve torentje daar? Dit is Delft volgens mij!”. “Vaar er dan eens effies naar toe Sjaak, ik moet nog even naar de Kruidvat”. “Godsamme da’s een klein bruggetje, tering. Waarom gaat dat ding niet omhoog? D’r zit toch een vent in dat hokje?  Hey!, omhoog dat ding! Denk je dat ik de hele dag de tijd heb! De winkels gaan zo sluiten idioot! Wat denkt ie wel niet, de hufter. Je ziet toch dat ik er door moet!. En jij daar, met je fiets! Kijk niet zo pissig man, koop zelf een boot, anders wacht je maar effies!”. “Kijk je uit Sjaak, je bent een beetje aan het wiebelen. Je ramt me bijna tegen die brug!”. “Zeik toch niet zo wijf. Hé, hé daar gaat ie, tjonge jonge. Gloeiende gloeiende, daar verderop is weer een brug! Klote stad.”. “Hey Sjaak, zie je die vent daar voorovergebogen op die fiets? Die stond daar net zo pissig te wezen, die gaat gauw naar de volgende brug. Wat een opgefokte stresskip. Gassen joh, dan zijn wij er eerder, dan kan die daar weer effe lekker relaxen…”.

In mijn verbeelding rijdt de trein al langs de Gist, dan langs het Bacinolgebouw de stad in. Langs de molen, die vrolijk draait in de wind, het stuk stadsmuur, en de huizen aan de Spoorsingel. Even uitzicht op de drukke Phoenixstraat en bioscoop Delfia. Dan verder langs Wesseling, en het uitzicht op de achtertuinen van de huizen aan de Houttuinen en de van Leeuwenhoeksingel. De zijgevel waar altijd een mooie of leuke tekst op staat geschilderd… ik voel mezelf al helemaal thuiskomen, en in gedachten stap ik al uit en sta ik op het perron.
Inmiddels rijdt de trein uit mijn verbeelding de werkelijkheid in, en we blijken al uit de tunnel bij Rijswijk te komen. Afwachtend schuif ik dichter bij het raampje als de eerste tekenen van Gistfabriek zich aandienen. Ik kijk nog eens wat beter. De trein rijdt het viaduct op.
Bouwput. Rommel. Zooitje.
Ik was het even vergeten, en de stiekeme hoop dat ik het allemaal gedroomd had wordt de grond in geboord. Bijna alle gebouwen die mijn thuiskomuitzicht vormden, zijn er niet meer. Ze hebben plaatsgemaakt voor een verwarrende, rommelige vlakte. De trein stopt en ik stap uit. Hier en daar lijkt het station van Delft meer op het station van Bagdad of Kabul. Een beetje verdwaasd loop ik de verkeerde kant op naar de bus, het plein is nu natuurlijk aan de achterkant. Gelukkig zit er in de bus wel een bekende buschauffeur, dus ik ben wel in de goede stad. “Zo, je bent weer thuis?” wordt er vrolijk gevraagd. Lachend knik ik terug, maar zo thuis voelt het nog niet.
Ik wil terug naar het échte Delft!

Scenario 1: Ik denk: “Hambrug” ?!? Wat is dat?  “Overige richtingen” klinkt mij bekender in de oren. Dus ik besluit links langs het paaltje te gaan. Ik draai het stuur bij en geef gas. BAM!! De Veolia stadsbus heeft mij met 80 km per uur van de scooter geramd!

Scenario 2: Ik denk: opnieuw “Hambrug” ?!? Waar gaat dat heen? “Overige richtingen” lijkt mij een grotere kans om goed te rijden. Dus ik besluit weer links langs het paaltje te gaan. Ik draai het stuur bij, kijk dit keer goed uit, en geef gas. Ik kom uit bij stoplichten, moet kiezen tussen links of rechts. Geen “Hambrug” of “Overige richtingen” meer te zien. Ik gok op links en rij binnen no-time Den Haag weer binnen.

Scenario 3: Ik denk: “Overige richtingen” is mij te algemeen, straks kom je uit in Groningen, dus ik neem “de Hambrug” variant. Ik rij meteen tegen een T-splitsing bij een duister tunneltje aan, met geen pijl naar links, nog naar rechts. Gokte ik eerder op links, nu dan maar op rechts om via Den Hoorn uiteindelijk het strand op te rijden.

Scenario 4: Ik denk: “Hambrug” ?!? Dat moet vast “Hamburg” zijn. Da’s me te ver weg. Zeker op de scooter. Dus ik neem “Overige richtingen”. Ik gok nu op rechts en kom uit waar ik in scenario 3 ook al was!

Scenario 5: Ik lees al direct “Hamburg” in plaats van “Hambrug” en probeer wanhopig de kaart van Duitsland in mijn hoofd te krijgen. Zou Rotterdam op de route naar Hamburg liggen? Het lukt mij niet Hamburg te positioneren. Ook voorbijgangers geven het op…

Scenario 6: Ik redeneer: als alleen “Hambrug” rechtsaf is en alle “Overige richtingen” linksaf, dan zijn dat er nogal wat. Parijs, Zutphen, Almelo, Melbourne, Zierikzee, Harlingen, Rio de Janeiro, Kaap de Goede Hoop, Las Vegas, Pieterburen…Dat geloof ik niet. Dan maar weer “Hambrug”. Kom ik weer uit bij scenario 3!

Ik zit hopeloos vast in het o zo wonderschone Delft.

Maarliefst vijf automobilisten zijn slachtoffer geworden van een zeer glibberige garagevloer waar een nieuwe aangebrachte coating op zijn zachtst gezegd niet functioneerde in combinatie met het regenwater. Bij het naar binnen rijden was er geen houden meer aan. De bestuurders verloren de macht over het stuur en botsten tegen muren, pilaren en andere auto’s. Real life botsautootjes alleen zonder enig amusementsgehalte. Hopelijk is het waar dat er niemand gewond geraakt is.

De vraag is natuurlijk hoe zoiets kan gebeuren? De reactie van een (waarschijnlijk schouderophalende) beheerder is dat er “blijkbaar te weinig antislip in zat”. Dat had de gemiddelde leek ook wel kunnen bedenken. Gelukkig hangen er nu wel bordjes om te waarschuwen voor eventuele gladheid en is er een fulltime dweiler aangenomen om de boel droog te swifferen na elke regenbui. Een hele geruststelling. En nu maar geduldig afwachten totdat de antislip weer in de aanbieding komt.