Op zondagmiddag zag ik al twee achten van LAGA onder de Hambrug en Sebastiaansbrug doorschieten. Een van de coaches langs de kant vertelde dat het een mooie training voor de mannen is. Met de riemen houden ze het water in beweging. En bewegend water bevriest nu eenmaal moeilijker.
Ik vind het een prachtig initiatief en wens de roeiers veel succes.

Citaat: “Een belangrijke verandering in de regio is de komst van de Metropoolregio – die loopt van Rotterdam tot Den Haag en Leiden. We staan nu aan de wieg van de Metropoolregio. Delft wordt een grote stad. We kunnen vaststellen dat we feitelijk aan de wieg staan van Metropool Delft – hoewel ik niet uitsluit dat andere bestuurders daar afwijkende gedachten over hebben”. Einde citaat.

Wat is dat toch: een Metropool. Voor mij een onbekend fenomeen.

Ik google eens op Wikipedia: “Een Metropool bestaat uit een zeer grote stad met de bijgelegen stedelijke gebieden, waaronder voorsteden en het perifere ommeland daaromheen dat niet per se stedelijk is, maar waarvan de inwoners aan de stad zijn verbonden door werk of winkelgelegenheden. Een metropool vormt vaak het middelpunt van een regio op politiek, wetenschappelijk, cultureel en sociaal niveau. Bekende voorbeelden van metropolen zijn Londen, Parijs, Tokio en New York”.

Dat geeft wat stof tot nadenken. In het beschreven gebied mogen Rotterdam en Den Haag als grote stad beschreven worden, toch wordt ons voorgesteld dat we aan de wieg staan van Metropool Delft. Zou dat dan niet eigenlijk betekenen: Delft met het omliggende gebied Midden Delfland, Pijnacker en voor mijn part Rijswijk? Maar da’s toch geen Metropool! Of is het de bedoeling dat Delft een soort forensengebied voor de Rotterdammers en Hagenezen wordt? Dat dacht ik toch niet!

Ook zijn wij toch niet per se verbonden door werk of winkelgelegenheden aan Den Haag of Rotterdam? Die hebben wij toch zelf? Daar zijn wij toch juist trots op? De trots die we toch moesten vasthouden in het nieuwe jaar?

Ik vind het maar een tricky ontwikkeling hoor, die Metropoolregio.

Overigens is het woord Metropool afgeleid van het Griekse woord Metropolis en dat betekent: “Moederstad”. Ook dat geeft te denken. Voelt u Den Haag als uw moeder? Nee toch!

De laatste zin uit ons burgervadercitaat: “hoewel ik niet uitsluit dat andere bestuurders daar afwijkende gedachten over hebben”, is eveneens bedenkelijk. Zijn er bestuurders die Delft lekker Delft willen laten, of wordt er bedoeld dat er bestuurders zijn die de Metropool Delft niet zien zitten en ons liever laten opgaan in onze buurgemeenten?

Misschien moeten we de aanval inzetten. Daar zijn we toch trots genoeg voor? U wist vast dat de overtreffende trap van een Metropool een Megalopool is. Is dat niet iets voor Delft om eens nader uit te werken? We overstijgen Den Haag en Rotterdam, deze steden worden de buiten- en forensengebieden van de centrumgemeente Delft en presenteren een concept dat zijn vleugels uitslaat van Amsterdam tot voorbij Antwerpen…

Megalopool Delft, klinkt goed toch? Idee?

We hebben er al veel over geschreven, dus ik zal niet in herhaling vallen, maar de “gewone man in de straat” heeft het afgelopen jaar zoveel last gehad van de opgebroken stad en dat toch allemaal maar aanvaard, ondergaan en doorleefd dat ik vind dat deze gewone Delftenaren, de burgers van de stad, de pluim “bekendste Delftenaar 2011” hebben verdiend! Wat u?

Nou kan je zo’n prijs natuurlijk niet aan iedereen uitdelen. Iemand moet hem in ontvangst nemen. Namens ons allen.

Ik heb het telefoonboek gepakt en ben met mijn vinger over de bladzijden gegleden. Ogen dicht. Ben wat doorgebladerd en blijven steken. Deze. Deze moest het zijn. Ik heb mijn ogen opengedaan en zag: H.A.M. v.d. Berg aan het Berghuyspad. Van harte gefeliciteerd!!!

In de hoop dat u dit leest, verblijf ik,

Echter: ik fietste laatst over de Hambrug richting stad en hup rechtsaf richting C1000. Kent u het? Daar moest je altijd een gevaarlijk slingertje maken en bij glad weer ging je geheid onderuit. Ik maakte het gevaarlijke slingertje, het duurde een tijdje, ik keek achterom en dacht: “hé?”. Stoepje weg, stukje verlegd, lekker breed en helemaal goed!! Zomaar onopgemerkt aangepast tussen alle bouwgewelddadigheden door.

Wat schets mijn verbazing? Het afslagje net achter het fietstunneltje onder de Zuidwal naar rechts naar de Veste. Altijd een haakse bocht. Van welke kant je ook kwam: levensgevaarlijk. Zeker nu de studenten-fiets-barrel-stroom zes rijen dik op topsnelheid massaal deze fietsroute neemt sinds de Abtswoudse tunnel is afgesloten. Maar ook daar: “hé?”. Keurig breed gemaakt en zonder problemen naar rechts.

Het gekke is: de hele stad krioelt van de bouwvakkers, maar op deze punten heb ik nog nooit enigerlei vorm van noeste arbeid mogen ontwaren. Ik droomde ’s nachts van kabouters, die stiekem in het donker met hun schepje de arme verbouwingsmoeie Delftenaren te hulp schoten. Gewoon om het leed te verzachten. Kabouters die overdag hun oor te luisteren legden en dan ’s
nachts weer aan de slag gingen…

Zijn er meer van deze miraculeuze verbeteringen in onze stad te ontdekken? Als u er nog één hebt gezien, meldt het me dan. Please.

De kogel is door de kerk. Het nieuwe stadskantoor krijgt een verdieping minder. Geen vijf, maar vier etages. Bezuinigingen, recessies en begrotingsperikelen liggen hieraan ten grondslag. Ik weet het niet hoor. Is het wel verstandig? Waarom zijn andere steden nooit tot dit soort maatregelen overgegaan? Stel je eens voor als deze Delftse trend zich wereldwijd zou uitstrekken. Hoe zou het er dan uit gezien hebben?

Wat als Eifel bij zijn begroting zou hebben gedacht: dat bovenste stuk van de toren, dat skippen we. Zou het overgebleven soort stalen bedframe ook z’n publiekstrekker zijn geweest? Of als bij de bouw van de Euromast het restaurant zou zijn gesneuveld, wie zou er dan nog geïnteresseerd zijn in de eenzame grijze betonnen paal? Of als bij de bouw van de Dom van Aken, de majestueuze torens teruggebracht zouden zijn tot kneuterig dorpskerkjes niveau? En wat als door drachmengebrek de pilaren van de Akropolis zodanig zouden zijn verlaagd, dat je er niet meer onderdoor kon lopen? Zou de ontstane plompe tafel dan ook als werelderfgoed gelden? Piramides zonder puntje zouden geen piramides heten. Evenzeer zou de toeristenhit in Pisa wellicht niet zo uit het lood staan, als destijds de bouwers de bovenste etages maar hadden laten zitten. De peperdure Twin Towers zouden door toepassing van de Delftse kaasschaafmethode zo laag zijn uitgekomen dat de vliegtuigen daar jaren later niet in, maar overheen waren gevlogen.

Hoe zou Delft er uit hebben gezien als deze beleidsvisie eerder was gebezigd? De kogel zou dan letterlijk door de kerk zijn geweest. We zouden het Blauwe deel de Nieuwe Kerk moeten missen, waardoor er een soort Poolse Vlag ontstaat. De Maria van Jesse kerk zou de evenknie van de Dom van Aken zijn geworden. De Oude Jan zou recht gestaan hebben en zo naar Pisa hebben gekund. En Vermeertorens zouden portiekwoningen zijn geweest. Nooit zouden we hebben kunnen pronken met het “oude steen”, en het “gezicht op Delft” zou niet hebben bestaan.

Laat het een éénmalige actie blijven.

Zodra het kon heb ik via de website van de gemeente Delft een nieuwe vergunning aangevraagd: toch even 5 euro bespaard.
Inmiddels is mijn oude bezoekerskaart ongeldig geworden en zit ik met smart te wachten op de nieuwe. Het is al 7 oktober en ik snak naar vrouwelijk bezoek. Maar als ze niet voor de deur kunnen parkeren, komen mijn vriendinnen niet.
Ik wilde al online mijn beklag gaan doen, maar de online parkeerdialoog is gesloten. Zal ik maandag dan maar in het Stadskantoor gaan klagen bij het kastje en de muur?

Er verschijnen vier bruidjes met hun bruidegommen en een paar toverfeeën met blauw haar. In mijn dromen kan veel, maar nu begin ik me toch af te vragen of ik een verkeerde paddo gegeten heb.Er zijn scouting-meisjes met grote voortanden en er zijn jongens met vetkuiven en ordinair geklede vriendinnen. Ik zie twee beren … reclamefolders uitdelen.
Het blijkt allemaal om een wedstrijd te draaien waarbij heel veel bier getapt en gemorst wordt.

Tussen de houthakkers en de bruidjes zie ik dat Amy Winehouse uit de dood is opgestaan om aan deze wedstrijd mee te doen. Ze kan verbazingwekkend hard lopen op de gevaarlijk hoge hakken die ze aanheeft. Toch gaat Amy niet door naar de halve finale: het schijnt dat ze verboden stimulerende middelen heeft gebruikt.
De mooiste vrouw op het plein is ongetwijfeld prinses Zelda in haar roze jurk. De fotografen drommen als bezige bijen om haar heen alsof zij de enige bloem met nectar is.

De op één na mooiste vrouw is geen prinses: zij is een soort Assepoester. Ze krijgt de vervelendste klusjes, maar werkt keihard. Ze is zo klein van stuk, dat je haar ook Kleinduimpje kunt noemen.
‘s Avonds op het barkeepersgala in Speakers zie ik ‘Assepoester’ weer. Ze heeft geen glazen muiltjes aan, maar kleine lichtbruine laarsjes. In een van haar laarsjes bewaart ze haar telefoon.
In mijn droom danst Assepoester met mij. Maar als de muziek stopt, is ze opeens verdwenen. Ik heb nog urenlang lopen zoeken naar één van haar laarsjes om die als een echte prins aan haar terug te kunnen geven.

Ik wil u gaarne attent maken op het volgende:

Ik heb lang in uw stad gewoond. Ik heb altijd gemeend me voor uw prachtige stad in te moeten zetten. Weliswaar bescheiden, maar ik mag toch wel stellen dat ik heb bijgedragen om uw sfeerrijke Delft op de wereldkaart  te zetten. En dat ver voor uw leiderschap. Ik heb mijn best gedaan de Delftse skyline tot aan de verste uithoeken van onze wereldbol op een ansichtkaart te krijgen. En dat is aardig gelukt!

Het Plein Delftzicht is één van de drukst bezochte toeristische plekjes van uw mooie werkgebied. Ik heb mensen vanuit de hele wereld naar dit pleintje zien komen, om mijn beeld te verifiëren met de werkelijkheid. En altijd enthousiaste reacties gehad! U kunt zich voorstellen hoe trots ik ben. Een zelfde trots die u moet hebben, als u zo tussen uw onderdanen langs de grachten loopt. We zouden zielsverwanten kunnen zijn.

Zoals een schurk vaak teruggaat zijn plaats van delict, loop ik vaak langs de Hooikade en neem plaats op één van de bankjes die speciaal door u zijn neergezet voor het ultieme zicht op uw stad. Voor mij een déjà vu.

Lang was dit beeld verstoord door doeken, kranen, hekwerk en bulldozers. Het zo moeilijk te portretteren toegangsbruggetje met de dubbele bogen was lange tijd gehuld in mysterie. U begrijpt met welke spanning ik heb uitgekeken naar de onthulling van uw inspanningen.

Welk een schrik mocht ik ondervinden toen de eerste zonnestralen op het nieuwe metselwerk vielen. Mijn werk, al eeuwenlang toonaangevend, volslagen tenietgedaan. Nooit zullen oude beelden wederkeren na deze teloorgang in 21^e eeuwse fantasieloosheid.

De trots, die ons zo verbind, ben ik verloren. Verslagen heb ik langs de Schie gekuierd. Nu niet naar uw stad toe, zoals zo vaak vroeger, maar van uw stad af.

In de hoop dat u wilt overwegen uw en mijn werk te herstellen, verblijf ik,

Hoogachtend,

J. Vermeer

   En toen terug naar Delft. Ook hier grote financiële problemen en enorme bezuinigingen. Thuis aangekomen en uitgepakt, keek ik met andere ogen naar de stad, loerend naar een op handen zijnde faillissement van onze mooie gemeente en op de “shabby” signalen daartoe. Ook hier zou de “government” (waar de Grieken alles op afschuiven) toch wel een stel boeven zijn!

   Ik bekeek de grote bouwput, die Delft nu al lange tijd is. Maar ik zag nu wat anders. In Griekenland ligt alles stil. Hier is het één en al bedrijvigheid. En niemand doet zo maar wat, het zijn allemaal technisch vernuftige hoogstandjes. Een Akropolis bouwen is één, maar een kilometerslange, vier banen dik, ondergronds hypermodern treinnetwerk bouwen is toch wat anders! Ik zag de markt, de grachten, met zijn prachtige panden, strak in de lak. De terrasjes, waar alle stoelen heel zijn, er geen scheuren in de parasols zitten en alle tegels recht liggen. En het nieuwe goudschilderwerk van het stadhuis blonk in mijn ogen. Wat een verschil!  Het vuilnis wordt gewoon opgehaald, altijd op tijd en zoveel mogelijk gescheiden. Het groen staat er overal mooi bij en het ingenieuze Delfts Blauwe interieurontwerp van het nieuwe Stadskantoor is toch eigenlijk ook prachtig!

   Nee, we hoeven niet bang te zijn. Delft staat niet aan de rand van de afgrond. Het staat bol van de kwaliteit! De triple A status is wel verdiend en dat mogen we ons best eens realiseren!

   “Goedemiddag meneer, jazeker”.   

   “De schietvereniging Døel-Træffend?”.  

   “Inderdaad. Schiet- én scherpschuttervereniging”.   

   “Die in de Delftse Høut?”.   

   “Helemaal goed meneer”.   

   “Mag ik u wat vrågen?”.  

   “Maar natuurlijk”.

    “Ik wil schieten, rååk schieten, een vergønning en een wåpen. Kan dat?”. 

   “Dat moet geen probleem zijn meneer, dat is de basis voor ons scherpschutters”.

   “De båsis? Ben ik iets vergeten, is er nøg meer?”.

   “Nou meneer, we hebben als Doel-Treffend nog een heel leuk pakket aan activiteiten voor ons korps trouwe leden. Lezingen over bijvoorbeeld het succes van de Kalashnikov, kruisvaardertochten, googeltips ‘how to make a bomb’, etc. Te veel om op te noemen”.
   “We hebben ook leuke thema-avonden. Het Wilde Westen bijvoorbeeld, waarbij je vrienden kan meenemen die als indiaan worden verkleed en uitgezet rondom ons clubgebouw in de Delftse Hout. Je mag dan net zo lang schieten tot je ze allemaal te pakken hebt! Of het 18^e eeuwse duel-onderdeel. Elke zondag voor de Nieuwe Kerk. Met de rug naar elkaar, allebei 10 passen, omdraaien en neerknallen! Reuze leuk! En nooit een misverstand, diegene die overblijft is de winnaar!”.

   “Hebben jullie ook wørkshøps? Zoåls: ‘hoe maak je een døm-døm køgel’?”.

   “Jazeker, we hebben diverse gezellige workshops, waar u en eventueel uw partner zich voor in kunnen schrijven. Eigen munitie maken is er daar natuurlijk één van, zoals ook ‘hoe zaag ik de loop van mijn geweer’, ‘waar haal je grote hoeveelheden springstoffen vandaan’ of ‘de effectiviteit van de inslag op het menselijk lichaam’. De workshops zijn sterk praktijk gericht, lekker zelf doen en worden meestal omkleed met een inleiding door een bekende Nederlander. Zo hadden we laatst de nabestaande van Paul Wilking, beter bekend als “Pistolen Paultje” met zulke leuke spannende neermaai verhalen, geweldig! En dan sluiten we vaak af met een BBQ met zelf geschoten wild, en dan drinken we wat en dan knallen we wat, reuze gezellig!”.

   “Ik wil alleen de båsisbenødigdheden, de wørkshøp døm-døm en die van de springstøf. Ik hoef de rest van die bøll-shit niet”.

   “Helemaal goed meneer. Maandag kunt u komen voor de proefles en het ondertekenen van de vergunning. Dinsdagavond is onze vaste dum-dum avond en de springstof wordt traditioneel op de ‘donder’dag weer aangeleverd. Aan het eind van de week bent u zo goed als klaar! Via onze internetsite kunt u zelf een keuze maken uit diverse handvuurwapens of automatische wapens. Fantastisch toch?”.

   “Zæker”.

Het Romeinse recht strekte zich uiteraard uit tot de grenzen van het toenmalige Romeinse Rijk. De noordelijke grens werd destijds gevormd  door de Hollandse rivieren. U weet dat het huidige Delft daar nét boven lag en ligt, in het stuk wat toen het natuurrecht bezigde.

Lang geleden is in Europa echter deze vorm van recht verdrongen door het Romeinse recht en mogen er dus al eeuwen lang geen katten in de magnetron. Het Natuurrecht is verbannen naar uithoeken als Amerika. Met enige regelmaat zien we vanuit die richting dan ook nog steeds belachelijke schadeclaims in krantenartikelen verschijnen.

Maar ooit gold dat Natuurrecht dus ook voor Delft. Wat als dat nog steeds zo was geweest? Zo zou bijvoorbeeld elke student met een zwabberend HEMA led-lampje aan zijn of haar fiets op de bon geslingerd zijn. Dan zou het niet meer belangrijk zijn zichtbaar te zijn, maar zou je moeten voldoen aan strikte voorschriften als centimeters, witte stukken, spatborden, etc. Hetzelfde geldt voor termen als wildplassen (welke behoefte en waar precies), verstoren openbare orde (daar zijn wel duizend manieren van), etc, etc. Maar hoe zou het dan bijvoorbeeld zijn gegaan met alle huidige Delftse omleidingborden en verkeersinstructies? Dat vind ik dan interessant. Wij snappen wel dat je bij een geel bord even om moet lopen of er even niet door kan of wat dan ook. Maar als je die borden nou letterlijk zou moeten nemen? Neem nou deze in de linkerbovenhoek: “kiss & ride achterzijde station”.

Als ik nou iemand wegbreng die ik niet wens te kussen? Als ik dat nou aan de voorkant doe, omdat ik niet weet hoe je aan de achterkant kan komen? Als ik met de tram kom, en ik haal niet eerst mijn auto op om weg te kunnen “riden”? Als ik nou aan de achterkant willekeurige mensen innig kus?  Als ik nou een gestalde fiets jat, want na de “kiss” moet ik “ride”? Als ik nou kiss & ride letterlijk oppak en met diverse treinreizigers seks heb in de openbare ruimte achter het station? Boetewaardig? Schadeclaimwaardig?

Vanuit het Romeinse recht weet u het wel, maar hoeveel boetes zouden kunnen worden uitgeschreven als we het Natuurrecht weer zouden invoeren versus hoeveel ingediende schadeclaims?

Zou dat voor de gemeente Delft iets kunnen opleveren? Borden genoeg. Is dat uit te rekenen? Is er ergens een rechtenstudent die zich daar eens op zou willen storten?

De volgende morgen kijk ik voor de zekerheid nog even in de grijze kliko. Er past nog wel een zak in, misschien zelfs twee. Hij hoeft pas volgende week aan de straatkant gezet te worden.
Dan valt me op dat de grijze kliko groter is dan de groene GFT-bak, die ernaast staat. Huh, gisteren  waren ze nog evengroot. Ik kijk over de heg in de tuin van de buren. Ook bij hen is de grijze kliko groter dan de groene.

In de avond werp ik nog een blik in de achtertuin. Die blik valt precies op de grijze kliko, die nu boven de schutting uittorent.  Ik begin me af te vragen of ik dat gevaarte ooit nog door het steegje naar de verzamelplek kan rijden. Ik ga even naar buiten en zie dat de container van de buren nu boven de heg uitkomt.
Twee huizen verderop zie ik ook iets boven de schutting uitsteken.Ik een zacht gezoem. Opeens zie ik de kliko nog een stukje groeien. Hij is nu bijna twee keer zo groot als de GFT-container. De deksel gaat langzaam omhoog en een blauwig licht schijnt uit de opening. Ik doe een stap achteruit en…..

Je kunt in Delft de ‘Amerikanische Sektor nicht verlassen’, es gibt überhaupt kein Amerikanischen Sektor. Deze foto maakte ik niet in Berlijn. Ik ben nooit in Berlijn geweest: ik maakte deze foto gewoon in Delft.
Ik denk dat hier geen checkpoint is om papieren te controleren en mensen tegen te houden. Het is een plek waar het personeel van een gebouw zich, bij een ontruiming moet verzamelen. Hier worden de koppen geteld en gecontroleerd of iedereen al buiten is.
Maar om welk gebouw gaat het in dit geval en waar heb ik deze foto gemaakt?

Eindelijk telden we weer mee in de landelijke media. Er was, zo meldden de nieuwslezers op alle zenders, een ‘verdacht pakketje’ gevonden in de Delftse vestiging van de Zweedse groothandel IKEA. Nou wantrouw ik normaal gesproken alle pakketjes die van IKEA afkomstig zijn, maar dit pakketje was schijnbaar toch op een geheel andere wijze verdacht. Dan vraag ik mij af: hoe wordt dit beoordeeld? Welke ongetwijfeld zeer kundige ‘pakkettenkijkers’ buigen zich over de vraag of het pakketje in kwestie als ‘verdacht’ bestempeld dient te worden? Zijn dat mensen van de politie, stoere mannen van de explosievenopruimingsdienst (EOD) of laat men de neus van een hiervoor speciaal getrainde hond erop los? Jammer is dat op verdachte pakketjes meestal niet gewoon een sticker met waarschuwing zit: “Pas op, dit is een verdacht pakketje!” Omdat ik ook de kwaadste niet ben, wil ik hierbij toegeven dat ik ook weleens met het idee heb gespeeld om IKEA met een pakketje op te zadelen. Een pakketje waarin ik zorgvuldig alle inbussleutels, overbodige schroefjes, plastic dopjes en alle niet ter zake doende tekstuele handleidingen (Japans/ Oekraiens?) had gemieterd. Met een tikkend klokje erbij, voor de lol. Want ik daag in een WEL ter zake doende handleiding/beschrijving de eerste werknemer van IKEA die het pakketje vindt en open maakt uit om de inhoud zo snel als menselijk mogelijk op de juiste plekken in het magazijn terug te storten, in de daarvoor bestemde bakjes met als benamingen ‘schroefjes kast Orebro’ of ‘plastic dopjes stoel Hunzekna’. C.S.I. Delft? Nee, gewoon een leuk werknemersuitje in huis. Vooral aantrekkelijk vanwege het competitieve element. Ik zeg doen!

Olof Sint