Wij zullen Anne Koning nooit vergeten hoor als wethouder van verkeerschaos en  geld -over-de-balk-smijter. Waar moeten we beginnen, er is zoveel geweest. De verbouwing van de Papsouwselaan waar je met goed fatsoen moet zoeken wat de verbeteringen zijn. Het Delflandplein. Leuk project maar helaas wel ten koste van een net gerenoveerde rijbaan! Je zult maar in het geld zwemmen…. De opfrisser van de Krakeelpolderweg. Ziet er grappig uit maar is helaas alleen maar verkeersgevaarlijker geworden. Imago wint van veiligheid. We kunnen nog uren doorgaan.

Fietsers zijn altijd meer je ding geweest maar daar ben je helaas een beetje in doorgeslagen. Elke keer als ik langs het terreintje aan de Coenderstraat rij ben ik opnieuw verbaasd en bedenk dat daar 20 auto’s hadden kunnen parkeren maar dat jij de plekken zo nodig aan fietsers moest weggegeven en daar nog trots op bent ook.  Je hebt je ogen toch wel gesloten voor de problemen van de Spoorzonewijkbewoners. Je woont er zeker zelf niet?

Doe iedereen een lol en hou het svp lekker bij bomen verplaatsen en lintjes van speeltuinen doorknippen maar bemoei je alsjeblieft niet meer met verkeer! Nu heb je in elk geval zeeën tijd over om auto te gaan rijden door Delft en te ervaren wat je gedaan hebt. Ik hoop dat je je achter de oren zult krabben en een cursus efficiënte inlevingsvermogen gaat doen. Wellicht kun je de stremmingcoördinator ook meteen meenemen.

Anne, zoek een baantje die bij je past & namens Delftblog succes met de voortzetting van je carrière. Het liefst ergens anders.

Als de dame is afgevoerd is een grote sterke man in een leren jack aan de beurt. Hij schijnt Marco Kroon te heten en heeft wel een legitimatiebewijs bij zich. Maar zijn ID-kaart blijkt vorige maand te zijn verlopen, toen hij nog in Afghanistan was voor een opbouwmissie. Ook Marco Kroon mag vandaag niet stemmen.

Agneta is de volgende. “Agneta Park ?”, vraagt de voorzitter. “De enige echte”, zegt Agneta en ze overhandigt haar gloednieuwe paspoort, net 3 weken oud.
“Ik zie hier dat u nog een parkeerboete van 30 euro hebt openstaan, mevrouw Park. U moet eerst betalen voordat u mag stemmen.”
“Maar ik heb net een nieuw paspoort moeten kopen en zit nu een beetje krap bij kas”, antwoordt onze blonde blogster. Met haar grote blauwe ogen probeert ze de voorzitter van het stembureau te vermurwen. Hij is waarschijnlijk homo, want het lukt haar niet.

Agneta kijkt knipperend met haar wimpers om: bij mij werkt het grote-blauwe-ogentruukje wel en ik trek mijn portemonnee uit mijn zak.
Op dat moment barst mijn droom uit mijn hoofd en word ik wakker.

Met het doel, namelijk het verbeteren van de afvalverzameling in de binnenstad, is niets mis mee. Wat maakt die zak zo bijzonder dan? Het is zowel praktisch als mooi volgens de Gemeente. Mooi valt over te twisten maar ik lees nergens waarom het zo praktisch is. Maar de designzak is wel een nieuw platform voor kunstenaars om zich uit te leven. Dat is een lichtelijk lachertje. Is er niet wat leukers dan je artistieke talenten uit te leven op een zak? Je creatie wordt bovendien nog cru opgevreten door de vuilniswagen ook. Gelukkig krijgt het huisvuil hierdoor wel een eigen gezicht en wordt verheven tot cultureel fenomeen! Stom, nooit aan gedacht dat vuilnis onder de noemer cultuur zou moeten vallen. Wie weet komt er wel een jaarlijks cultureel vuilnisfestijn voort uit al dit moois!

Helaas wint design het dus van praktisch, namelijk een inzending voor een nylon kat, – en meeuwbestendige zak die ook nog eens op een verantwoorde manier ingezameld kan worden. Dat is pas een geweldig idee. Die schreeuwlelijkerds zijn al jarenlang een doorn in het oog van de binnenstadbewoners en elk jaar is het een terugkerend probleem. Dus weg met cultureel vuilnis en op naar de verbanning van de meeuw!

Huur en onderhoud van de webserver; de sjieke, maar dure domeinnaam; de prijzige aankleding van het Delftblog-promotieteam (Marlies Dekkers) en al de rosé, die de dames wegklokten. Het bloggen maakt mij ook dorstig en sommige Delftbloggers grijpen wel eens naar dure, inspiratiebevorderende geestverruimers.

Kortom, we zijn platzak en hebben cash nodig. Daarom meldde ik me afgelopen week bij de Stadsleenbanck. Met een doortimmerd businessplan en aanbevelingsbrief van onze jonge, blonde cultuurwethouder, heb ik een startkrediet kunnen lospeuteren.

En het levert ook nog een aardig puzzeltje op: waar bevindt zich de ingang van de Stadsleenbanck ?

Maar liefst dertien partijen die in Delft om de gunst van de kiezer bedelen. Ze gunnen elkaar op de aanplakborden al geen ruimte, laat staan dadelijk in de raadzaal. Ik hoop op een coalitie die de Stadsbelangen hoog in het vaandel heeft, een coalitie die voor Groen Links en Rechts gaat, die –natuurlijk- een Leefbaar, Onafhankelijk en Fris Delft als STIP op één heeft staan bij de prioriteitenlijst. En ik hoop op inzage in de ‘potjes’, want daar ben ik altijd al benieuwd naar geweest. Hoe de subsidies verdeeld zullen gaan worden. En ik hoop op meer blauw of anderszins geüniformeerd op straat en in parken, want Delft verwordt steeds meer tot een vuilnisbelt. Maar nee, ik woon in een stad die de kades bij sloten en meertjes aanpakt, zodat het gebroed en gevogelte niet meer zo hoeft te klimmen (???). Leuk hoor en ik gun het de flora en fauna van harte, maar had dat bedrag niet anders en beter bestemd kunnen worden? Mijn stemadvies? Stem democratisch op een Republikein…

Er is, zeggen de
spiegels in het land.
Geen mooiere
wethouder dan Lian.
Gebeeldhouwd door begeerte
uit een groot brok charme.
Nauwelijks verholen verleiding.
Verblikkend verblozend verlangen.

Op 3 maart kan ik mijn stem nog aan haar schenken. Zelfs op plaats 30 op de lijst van STIP, is zij de enige die boven het Delftse maaiveld uitsteekt. Na 3 maart heb ik nog maar één vurige wens.
Lian, word lid van een serieuze politieke partij en kom over 15 jaar terug als eerste vrouwelijke burgemeester van Delft. Ik zal mijn grijze haren verven en mijn buikje inhouden. Ik ga er alles aan doen om dan in de gemeenteraad te komen. En in de raadszaal, waar jij de voorzittershamer mag hanteren, vergaderen wij nog lang en gelukkig.

Voor weinigen heeft carnaval nog de katholieke betekenis, namelijk de viering van de Vastenavond (Carne valé = vaarwel aan het vlees). Het is slechts nog dé ultieme gelegenheid om ongestraft uit het dagelijkse keurslijf te springen en toegestaan om je vier dagen lang in een onooglijk kostuum te hijsen en te zuipen totdat je de hele wereld voor een gevulde koek aanziet.

Als je geluk hebt, word je niet op je bek geslagen als je in een overvolle kroeg per ongeluk iemand aanstoot met een meter bier in je handen. OK, in de Randstad dan. In het zuiden des lands gaat het er wel anders aan toe en is het werkelijk relaxed en KEI gemoedelijk totdat de “buitenlanders” zich in het gedruis mengen en de boel verzieken dan. Jammer weer altijd.

Ook in Delft trachten we ‘ech wel uit ons Kabbelgatdak te gaan en storten onze eigen Sepneuten, Fuilspuiters en Kalfskoppen zich in het Randstads imitatiecarnaval. Het is en blijft een onnatuurlijk, net niet gevoel. Gauw doorrijden naar Hoevelaken maar….

Op www.gemeentevanhetjaar.nl kunt u nog tot en met 26 maart stemmen. Dat levert DE uitgelezen kans op om de beste gemeente van Nederland te worden. En wie wil dat nou niet? Nou WIJ, Delft, wel hoor. Ik bedoel, een beetje positiviteit over ons ooit zo lieflijk, met nostalgie doorspekt, historisch stadje kunnen we toch hard gebruiken in deze zware zware tijden van bouwwerkzaamheden, parkeerproblemen en verkeersinfarcten?

Hiermee kunnen we mogelijk onze naam en imago hoog houden en in ere herstellen en maken we nog kans om niet voor eens en altijd van de kaart geveegd te worden. Dat wilt u diep in uw Delftse hartje toch ook niet, nee toch? Mensen, vul het formulier in, focus u en beantwoord alles met de ooit zo positieve inslag die heus nog wel ergens diep van binnen zit. Laat de vragen vooral uw emoties niet triggeren en zet uw tanden extra op elkaar als u vragen over verkeer krijgt. Ik weet het, het is even doorbijten maar u kunt het echt! Onze stremmingcoördinator zal u bovendien dankbaar zijn.

We laten ons toch zeker niet kisten door het nep-Delft van het noorden Groningen, de winnaar van 2009 zeg! Paaah, alsof daar alles van een boeren leien dakje gaat. Neen, wij laten ons niet gek maken en zullen met opgeheven hoofd – en hopelijk ook de GRATIS I-Pod of Wii-spelcomputer die gewonnen kan worden – blijven strijden tot het bittere eind.

En dat album mag er wezen. 14 liedjes die prima in het gehoor liggen en als je niet beter zou weten, zou je denken dat je hier te maken hebt met een nieuwe Engelse act à la Starsailor of één van de beste Nederlandse gitaarbands Johan. Maar Zijn naam is Tim. Tim Knol en met zo’n naam zou ik een artiestennaam gaan zoeken. Flauwe paardengrappen schieten door m’n hoofd en ik vraag me af of z’n moeder (of oma) Loeki heet. Maar die gedachten maken al heel snel plaats voor bewondering voor dit talent. ‘Sam’, ‘Music in my room’ en ‘Driving home’ kunnen gelijk naar m’n all-time top 1000 en het album zelf staat voorlopig op één in m’n eindejaarslijstje 2010 met nog bijna 11 maanden te gaan. Maar een knappe jongen die dat nog gaat veranderen.

Het optreden duurt veel te kort, maar een half uurtje. Vandaar dat ik er voor pleit deze jonge muzikant dit jaar op Westerpop in de line-up te krijgen. René Steijger (als je dit leest): kun je dat voor Delft regelen? En voor de rest van de lezers zou ik zeggen: doe jezelf en Tim een plezier en ga kopen die CD. Tot zover de reclameboodschappen.

Uw aller