Wat dacht u in eerste instantie van de bewoners aan de drukke doorgangswegen en kruispunten in de stad, zeker nu alle verkeer daar verplicht doorheen wordt geperst.

Maar ook de bewoners van bijv. de Bras, die ‘s zomers gek worden van het eeuwige gezoem van de A13. Nog los van de roetdeeltjes die continu je pasgewassen wasgoed aan de droogmolen verpesten.

Of de bewoners aan de Krakeelpolderweg die zo’n tien keer per dag uit hun stoel jumpen door de met loeiende sirenes wegscheurende brandweer- en politieauto’s.

Ik had ook graag een decibelmetertje bij de heiwerkzaamheden aan de spoortunnel willen houden. Geldt voor alle bewoners van de Phoenixstraat en Spoorsingel.

Heeft u overigens wel eens het geratel en gerinkel gehoord van de onafzienbare stroom voorbij sjezende studentenbarrels elke ochtend en elke middag? De bewoners van de Hooikade en de TU wijk kunnen die bewoners van de Westvest en delen van Tanthof nog wel eens wat vertellen. Kom op nou!

Enig idee wat een noeste arbeider ervaart als hij eindelijk in het weekend kan uitslapen, maar toevallig naast een kerk woont?

Of diegene die de pech hebben naast een kinderdagverblijf te wonen tijdens het speelkwartier?

Wat dacht u van de eindeloze feestjes bij de roeivereniging Proteus-Eretes die alle Wippolders wekelijks uit hun slaap houden?

Trouwens je zou naast een Veolia bushalte wonen! Ik denk dat de piepende banden bij het remmen en het gieren van het optrekken ver boven de maximale waarden van de decibelmeter zullen komen. En dan ook nog niet eens op tijd! De bewoners van de appartementen aan het Sebastiaanplein kunnen daar nog de doffe klappen van de dagelijkse aanrijdingen met deze openbaar vervoerder bijtellen.

Kortom: gepiep hoort een beetje bij een stad.

De regio waar we het hier over hebben, strekt zich uit van het westen van Rotterdam tot aan de kust van Scheveningen en Delft daar tussenin. Nou is het wegennetwerk in dit gebied een dusdanig spinnenweb, dat als een pad één keer gaat trekken, hij of zij toch wel zo’n weggetje of veertig à vijftig over moet om überhaupt ergens te kunnen  komen. Althans, dat denk ik als leek. Wellicht denkt een pad: ik zit nu hier in de berm, steek even over, zit aan de andere kant in de berm en klaar. Maar da’s toch niet echt een paddentrek! En wat schiet hij er dan eigenlijk mee op? Ik zou (als leek dan) zeggen: hup, doorlopen tot aan de kust! Dan hebben we het over een “trek”!

Ik ben er daarbij (nog steeds als leek) van overtuigd dat ik hiermee de diepste wens van de pad heb bloot gelegd. De “paddentrek” gaat in principe over het verplaatsen van een winterverblijf naar een voortplantingsplaats. Zou u ook niet zeggen: ’s winters lekker dicht bij de warme binnenstad en ’s zomers voortplanten in de duinen? Wie wil dat nou niet? Maar ja, zo vanaf Delft is dat wel een heel eind en heel veel weggetjes oversteken. Dan zijn vierhonderd vrijwilligers wel in één keer wat weinig om duizenden hitsige kikkers, padden en salamanders naar de stranden te begeleiden.

U begrijpt dan ook dat ik een stevig beroep op u doe om u aan te melden als vrijwilliger voor de klaar-over functie “paddentrek 2013”. U kunt dit doen bij de Koninklijke Nederlandse Natuurhistorische Vereniging (KNNV) afdeling Delfland, die ook dit jaar weer fantastisch klaarstonden voor het paddenkarwei 2012!

Trouwens: hoe mooi moet het zijn om deze koudbloedige dieren in een duinpan de hartverwarmendste ervaring te laten beleven, die u eigenlijk ooit zelf had willen beleven!

Wat bedoelt hij nou precies?, hoor ik u denken. Ik geef u een voorbeeld:

Ik was laatst in Den Bosch. Mooie stad op zich, ook wel een soort van grachten, wat mooie panden en ook een best wel indrukwekkende kerk. Ik moest goed kijken, vragen en zoeken, maar helaas: weinig tot geen Delft. Totdat ik ergens liep en plots met enige trots voor een kleine zijstraat stond. Mijn snelgemaakte foto vindt u in de bovenhoek. Weliswaar geen gracht, zoals hier, veel kleinschaliger, maar toch: een straatje! De schattigheid streelde mij enorm, dat kunt u begrijpen.

Nou, dit is wat ik bedoel.

Wij zijn reuze benieuwd naar uw belevenissen!

Laten we eens aannemen dat de heren van het  Forensisch Medisch Expertisecentrum gelijk hebben en er dus nog toch nog een laatste ademtocht is, om ons vervolgens te concentreren op de zinnen die onze Willem van Oranje gezegd zou kunnen hebben.

Is het aannemelijk dat iemand die net onverwacht wordt neergemaaid: “Mijn God, mijn God, heb medelijden met mij en met dit arme volk”, zegt? Ik vind dat heel moeilijk te geloven. Als het zo is dat er nog 10 seconden voor je resten, dan lijkt mij een bedachte zin over “dit arme volk” onaannemelijk. In bijna alle detective series op de televisie stamelt iemand op zo’n cruciaal moment een kreet van verbazing uit: “what the f*ck ?!? of zegt “nee, nee, nee, niet ik!!”. Ook komt het veel voor dat zo’n iemand nog een laatste boodschap geeft aan een geliefde: “zeg aan Annemarie dat ik altijd van haar zal blijven houden!”. Maar in verreweg de meeste gevallen komt nog moeizaam de naam van de dader over de lippen (overigens in echt heel spanende series nét niet).

Al met al opgeteld is de kans dus het grootst dat Willem van Oranje er toch nog een paar zinnen uit heeft kunnen persen en die moeten iets zijn geweest als:

Meest waarschijnlijk: “Nondeju, auw, wat doet dat pijn!!”.

Beste compromis: “Nondeju! Hij was het! Hij ging die kant op (wijzend met bebloede vinger)! Balthasar. Balthasar Gerards!

Spannenste eind: “Bal……. Bal….. Bal…… (wat in complot theorieën een rechtstreekse verwijzing naar de gondel affaire zou zijn).

Met een team van 26 vrouwen controleerde ze alle 16.550 straatnamen van Rome en ontdekte dat 45,7 procent naar een man is vernoemd en slechts 3,5 procent naar een vrouw. Maria vindt dat discriminatie. “Het bewijs ligt op straat, kijk om je heen”, zegt Maria in een lokale krant. Ik heb ook even een onderzoekje gedaan en concludeer dat ook in de Prinsenstad de mannen domineren op straat. Zet je vinger op een willekeurige plek op de kaart van Delft en de kans dat de straat naar een man is vernoemd, is levensgroot. Maria spoort lokale overheden aan om het evenwicht te herstellen. Ik breng die boodschap hier graag even over.

De sociale werkvoorziening is onderdeel van ons sociale stelsel en zorgt ervoor dat mensen met een arbeidshandicap toch kunnen werken (veelal in één van de zogeheten sociale werkplaatsen). Zo’n 700 delftse burgers zijn aangewezen op deze sociale werkvoorziening, welke in Delft wordt verzorgd door Combiwerk. Ze maken zich ondanks hun beperking nuttig voor de samenleving en werken gewoon voor hun brood.

Het kabinet Rutte gaat nu dusdanig in de sociale werkvoorziening snijden dat er wellicht niets anders rest dan (een deel van) deze mensen te ontslaan. Iets waar de gemeente Delft godzijdank overigens (nog) niets voor voelt.

De laatste tijd proef ik gelatenheid in de samenleving. Crisissen, recessies en exorbitante bezuinigingen hebben het volk murw gemaakt. De ene na de andere zware maatregel wordt protestloos aanvaard. Hoe anders was dat ten tijde van de kruisraketten!!

Maar juist de Combiwerkers, de mensen met een zogenaamde beperking, die stonden pasgeleden massaal op het Malieveld, omdat ze niet pikken wat het kabinet met hun van plan is. Sjapoo, ik hoop dat ze gehoor krijgen! Met het in onzekerheid te stellen van gehandicapten worden alle grenzen, die dit land zo fatsoenlijk hebben gemaakt, overschreden. Steun deze mensen dan ook waar u kan. Laat onze Combiwerkers niet in de kou staan!

Gaarne breng ik het volgende onder uw aandacht:

Het aantal verkeerslichten in Delft volgt elkaar in rap tempo op. Overal komen deze groen-oranje-rood palen als paddestoelen uit de grond. Wil je in de stad van A naar B, dan is het een kwestie van optrekken-stoppen, optrekken-stoppen, optrekken-stoppen tot je er wiebelig van wordt. En niemand die daar op schijnt te letten.

In de jaren zeventig deden een paar slimme mobiliteitsambtenaren dat wel en hadden de zogenaamde “groene golf” bedacht om dat irritante en milieuonvriendelijke optrekken-stoppen een halt toe te roepen. Stoplichten stonden op elkaar afgesteld en diegene die zich keurig aan de snelheid hield, kon zonder problemen doorrijden. Tijd-, milieu-, irritatie- en veiligheidswinst. De ouderen onder u herinneren het zich vast nog. Het systeem lijkt echter een zachte en eenzame dood te zijn gestorven. Nu kun je van Delft-zuid naar Delft-noord zomaar vijftien verkeerslichten tegenkomen, die je allen dwingen te stoppen en weer op te trekken, stoppen en weer op te trekken. Schande.

Anders is het met de voetgangers gesteld. Neem nou het ingewikkelde kruispunt Westlandse weg / Papsouwselaan. Daar moet een voetganger per oversteekbeurt drie stoplichten door: de linker-weghelft, de bus/trambaan en de rechter-weghelft. Hier staan de lichten wel keurig op elkaar afgesteld en gaan tegelijkertijd op groen. Niet drie keer wachten, maar in één keer naar de overkant als soort “groene golf”.

Niets blijkt echter minder waar. Halverwege de eerste rijbaan (en dan moet je nog best hard doorlopen) beginnen de overige lichten reeds te knipperen en aangekomen bij de busbaan staat alles al weer op rood en wordt het dus twee keer extra wachten. Schande.

Waar is de “groene golf” gedachte gebleven? Het perfecte idee uit de jaren zeventig? Wij hebben u als “groen”linkse wethouder. U gaat ons straks verlaten en wordt de eerste “groen”linkse burgemeester van Steenbergen. Zou het niet mooi zijn als u nog net op de valreep iets extra’s “groen” in Delft zou kunnen achterlaten? Zo moeilijk moet het niet zijn. Een technische innovatie student van de TU heeft hier toch slechts een weekendje programmeerwerk aan?

In de hoop dat u dit leest en geïnspireerd raakt, verblijf ik,

In de journalistiek noemen sommigen dat anders. Zij zeggen dat je een goed verhaal niet moet dood checken. Want na het checken door de forensische deskundigen blijven alleen de dorre feiten nog over. Hugo de Groot, die andere beroemde Delftenaar, die in de Nieuwe Kerk ligt begraven, zou op zijn sterfbed hebben gezegd: ”Door veel te begrijpen, heb ik niets bereikt.” Als je vlak voor je de laatste adem uitblaast nog zo kunt relativeren, heb je veel bereikt. Ik stel voor dat we het niet aan een forensisch onderzoek onderwerpen. Dat zou veel kunnen bederven. Dichter Gerrit Achterberg heeft tijdens zijn leven veel mooie woorden gesproken. Zijn laatste woorden zijn ook bekend. Hij parkeerde na een reis zijn auto voor de deur. Voor dat zij uitstapte vroeg zijn vrouw: “Zal ik wat aardappeltjes bakken?” Achterberg antwoordde: “Ja, maar niet te veel”. Daarna kreeg hij een hartaanval en stierf. Spreken mag dan goud zijn, maar zwijgen blijft zilver. En dat is vaak ruim voldoende.

Al bellend fiets ik tegenwoordig dus over de grachten. Kan daar over een zinnetje in de wervingsfolders over onze stad worden opgenomen? Bij voorkeur in het Japans. Want vooral het aantal Japanse toeristen neemt toe. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat onlangs in Tokio een kopie van ons Vermeer Centrum is geopend. Dat bevalt de bewoners van het land van de Rijzende Zon zo goed dat ze naar de Prinsenstaf af reizen om alles in het echt te aanschouwen. Er strijken ook Japanse tv-ploegen op zoek naar Vermeer in onze stad neer. De aandacht op de Japanse tv voor de stad waar Vermeer is geboren, heeft geleefd en is begraven, zal het aantal bezoeken aan onze prachtige stad doen oplopen. Ik juich dat toe, maar vrees dat ik deze zomer op een ongelukkig moment een fotograferende Japanner op een gracht omver zal fietsen. Dat zinnetje in de folder zou dat kunnen verhelpen. Misschien dat voorzitter Herman Weyers dat ook even kan regelen.

“Studeren in Delft, zou je dat nu wel doen?”

Oma tikt met haar vinger op de krant en leest voor: ”Studenten van de TU Delft zijn de meest gestreste studenten van Nederland”. Het meisje reageert niet. Ze staart uit het raam van de tram naar het voorbijglijdende stadsbeeld.
“Suus, hoor je me”, vraag oma, nu wat harder.
Suus kijkt nu naar oma en zegt: “Ik luisterde niet. Ik zat te peinzen over die ‘hele grote bioscoop, talloze kroegen en discotheken’. Het lijkt zo slecht nog niet.”
Oma zucht.
Suus gooit haar laatste argument op: “Als het druk is, kan ik altijd nog een nachtje doortrekken.”
Oma zucht nu nog harder.

Ik weet niet of dit nu een promotie is voor Sakia Bolten. Ze gaat meer verdienen en ze krijgt een mooie ambtswoning in Steenbergen. Ze zal met alle egards en emolumenten worden binnengehaald.
Maar je zou het ook een stapje terug kunnen noemen. Steenbergen, tussen Dinteloord en Klutsdorp, heeft maar 23.000 inwoners. Er zijn geen grachten en er worden geen prinsen begraven. Er komen wel buitenlanders, maar dat zijn geen toeristen. Het zijn seizoensarbeiders voor de suikerbietenoogst.
Groenlinks heeft geen zetels in de gemeenteraad van Steenbergen. Maar daarin komt snel verandering. Binnenkort zit er een vertegenwoordiger van GroenLinks op de mooiste zetel van de raadszaal van Steenbergen. En dat is jammer voor Delft, want wij raken een ervaren wethouder kwijt.

Saskia Bolten zal worden opgevolgd. Door iemand van GroenLinks. Het grote gissen en roddelen kan beginnen. Als je een leuke, charmante, capabele kandidaat weet, lees ik het graag hieronder.

Toch heb ik zo het vermoeden dat er een paar raadsleden zijn die Bas Verkerk niet zo zien zitten als burgervader van de Prinsenstad. Ik onthul geen groot geheim als ik meld dat raadslid Jan Peter de Wit zeker geen vriend van hem is. De Wit wil volgens de naam van zijn kleine partij onze stad leefbaar houden. Zijn politieke denken en doen staan in dienst van Leefbaar Delft. Als hij vermoedt dat Verkerk de leefbaarheid van de stad in gevaar brengt, stelt hij onmiddellijk een vraag. Nu wil De Wit weten welke ritten de burgemeester maakt met de diensttaxi. Hij wil een lijstje met de bestemmingen, data, het aantal kilometers, uren en kosten. Maakt de burgemeester mogelijk ook privé gebruik van de diensttaxi vraagt Jan Peter zich af. Het raadslid wil ook weten of Bas Verkerk een ov-kaart heeft en zo niet, waarom niet? In het belang van de leefbaarheid van onze stad wil De Wit kennelijk de burgemeester uit de taxi halen en voortaan met de bus naar het stadhuis laten komen.

Verontrustend is vooral de toename van de jeugdcriminaliteit. Het gaat hier namelijk niet meer om het jatten van een pakje kauwgum bij de HEMA, maar om berovingen en ernstige geweldsdelicten. Volgens het OM kent Delft zelfs een echte criminele jeugdbende.

Eng, bah en niet fijn. Maar…er is hoop! Delft gooit een nieuw wapen in de strijd: het Sus-team! In het weekend gaan ze op stap en houden het uitgaansgebied nauwlettend in de gaten. Bij een vermoeden van een naderend opstootje, wordt robuust tussen de oproerkraaiers gestapt en de boel gesust voordat er klappen vallen. Het is nog maar een proef, maar onze burgervader geeft aan dat de toegevoegde waarde nu al door alle partijen wordt onderkend.

Een geweldig idee! In plaats van: “Zo, waar zijn wij mee bezig?”, wat enorme irritatie opwekt en de neiging om te slaan uit elke porie van je lijf omhoog laat borrelen, krijgen we nu: “Rustig, rustig, rustig, kalm, kalm, even zitten en relax, helemaal chill, niks aan de hand, allemaal even goede vrienden, ssssst, ssssst”. Voelt u dezelfde neiging ook al? Fiets je na een avondje stappen wat snel naar huis, omdat er bijvoorbeeld vrienden op je zitten te wachten, stapt er een Sus-teamer voor je wiel: “rustig, rustig, rustig, kalm, kalm, even zitten en relax, helemaal chill, niks aan de hand, allemaal even goede vrienden, ssssst, ssssst”. Bam! Knal voor z’n kop.

En hoe lang zal het duren voordat deze serieuze functionarissen door dronken corpsballen tot Suskes en Wiskes worden omgedoopt, of tot het Pus-team, of tot Sus-en-zo?

Toch vind ik het wel een goed idee hoor, al was het maar om te proberen. Wie weet helpt het aan het veilig zijn en dat zou ik nou een goede zaak vinden.

Dat onze burgervader er zo met het Sus-team vandoor gaat, dat snap ik wel. In de lange strijd over integriteit en gondels, is de inzet van een Sus-team in dit politieke uitgaansgebied misschien nog maar het beste….

Het gebod is overigens niet alleen ingesteld vanwege het feit dat de duivenpoep overlast veroorzaakt, maar vooral omdat het de gebouwen in de stad aantast.

Dat begrijp ik dan weer wel. Als het handelsmerk van Delft: het Stadhuis, de Nieuwe Kerk, de grachtenpanden, de Oude Jan, enzovoorts, geheel ondergescheten zouden zijn, door wat veel mensen “vliegende ratten” noemen, da’s ook geen gezicht. U hebt vast gezien wat de duivenpoep heeft aangericht bij het Paleis op de Dam en welke kosten er zijn gemaakt om dat te restaureren (nog afgezien van het nieuw geïnstalleerde ingenieuze anti-duiven-verjaag-systeem). Dat willen we natuurlijk niet in ons financieel kwetsbare Delft.

Maar het gekke is: rondom alle historische gebouwen is geen bord te zien! Het is een hele andere plek waar de duif plots niet meer welkom is! Het duiven-voeder-gebods-bord is namelijk neergezet op het pittoreske pleintje bij de Voorhof Apotheek in de Poptahof-zuid.

En dat begrijp ik dan weer niet. Gaat u er maar eens staan en kijkt u rustig om u heen. Bekruipt bij u de gedachte dan ook niet: waren hier in godsnaam maar hordes duiven om de gebouwen aan te tasten?