Ik ben te gast bij de gemeenteraad. Ik heb geluk, want vanavond is het belangrijkste debat van het jaar. Ik zit op de mooiste stoel op de publieke tribune en luister aandachtig naar de mooie zinnen, die de raadsleden uitspreken.

Bestaand beleid, gemaakte afspraken. Delftse dienstverlening zonder handschoentjes. Regiegemeente. Calamiteitenfonds.
Het college is net als alle andere colleges ambitieus.

De donkere wolken, de kleurrijke beeldspraak.
De paarse krokodil een kopje kleiner maken. Alle fietsers tegelijk groen. Raadslid de Wit loopt rood aan.

In dit debat is Halsema geen mevrouw, maar een meneer.
Als er in het debat een stilte valt, hoor je in de verte een zacht gerommel. Het is de echo van een omvallende bank, ruim twee jaar geleden in Amerika. De kredietcrisis ligt hier open en bloot op tafel in al haar lelijkheid. Sommige raadsleden durven er niet eens naar te kijken.

De stemming is somber: het wordt weer winter. In Rusland loopt Poetin alweer naar de gaskraan om hem dicht te draaien. In Amerika worden de drukpersen, die dollars drukken weer aangezet.
De raad heeft het er maar moeilijk mee, de raad mag zelf geen euro’s drukken.

Als ik in de raad zou zitten, zou ik het wel weten.
Ik zou proberen in dezelfde commissie te komen waar Jessica van Vugt (PVDA) in zit. Ik heb nu eenmaal een zwak voor blondines en het lijkt me leuk om urenlang met die charmante Jessica te vergaderen of samen met haar een motie in te dienen.

Iedere Delftenaar kan zich aanmelden als gast van de raad.
Meld je aan via e-mail.
De heren van de Griffie leggen je graag van alles uit onder het genot van een kopje koffie of thee.
Niet alle vergaderingen zijn zo boeiend als het begrotingsdebat, maar het vast leuker dan TV-kijken.