Er raast vannacht een behoorlijke storm over Nederland en ook Delft blijft daarbij niet bespaard. Ondanks het regelmatig wakker worden door een donderslag heb ik ook nog ‘s last van een mug. Over het algemeen ben ik redelijk te spreken over de gehele schepping, maar ik denk dat er hier toch sprake moet zijn van een ontwerpfoutje. Het idee zou volgens mij moeten zijn dat zo’n mug ongehoord en ongezien z’n prooi benaderd, het benodigde bloed aftapt en dan weer stilletjes verdwijnt. Maar deze beestjes zijn uitgerust met een enorme alarminstallatie, waardoor dat ongehoord benaderen elke keer weer hopeloos mislukt en ze hun overlevingskansen daarmee aanzienlijk zien slinken. Deze heeft geluk want ik laat hem verder maar met rust en hoop dat hij en het onweer snel verder zullen trekken en me ongestoord zullen laten slapen.

Als ik ‘s morgens wakker word en de tuin inloop, slaat de schrik me om het hart. De halve klimop is naar beneden gekomen. Wat in de loop van tientallen jaren is uitgegroeid tot een enorme haag, is binnen een halve nacht vernietigd en veroorzaakt een enorme chaos in de tuin. Hoe ga ik deze troep weer wegwerken? Dat mijn leed nog relatief klein is begrijp ik als ik moeder merel aan zie komen vliegen en ze naarstig op zoek gaat naar haar nest. Die had ze, samen met haar man, in mijn klimop geplaatst. Lekker rustig en beschut tegen weer en (bijna alle) wind. Even later voegt ook haar man zich bij haar en samen staan ze een beetje beteuterd in de miser-regen te kijken. Ik sla het schouwspel machteloos gade.

Dan hoor ik ineens de stem van m’n vrouw door het huis schreeuwen. ‘Sjonnie! D’r staat water in de kelder!’ Ook dat nog. In mijn hoofd probeer ik al een schatting te maken van de opgelopen schade. ‘Hoeveel?’ vraag ik haar. ‘Twee liter Spa en een fles Perrier,’ is het antwoord. Fijn hoor, een vrouw met humor. Morgen maar ‘s kijken wat de inruilwaarde nog is.

Uw aller