Deze week was het droevig gesteld met het dierennieuws in Delft. Maandag las ik in het AD het bericht dat alle rupsen in Delft zijn vernietigd. ’Gelukkig’ ging het hier enkel om de eikenprocessierups, maar toch. Alleen maar omdat sommige mensen last van jeuk en ademhalingsmoeilijkheden kunnen krijgen, moet een complete soort uit onze natuur verdwijnen. Natuur is mooi, maar het moet natuurlijk geen overlast veroorzaken.

Begrijp me niet verkeerd, ook ik maak me af en toe schuldig aan het zinloze geweld tegen kleine weerloze beestjes. Vooral de gehate en meest irritante bloedzuiger, de mug, moet het bij mij ontgelden. Dat heeft ie dan ook geheel aan zichzelf te danken, met z’n achterlijke gezoem. Desnoods wil ik wel een vingerhoedje bloed aftappen (bij m’n vrouw) en dat in de keuken zetten, zodat die beesten ons ‘s nachts met rust zullen laten, maar iets zegt me dat dat niet gaat werken. Maar dat is toch iets heel anders dan een volledige eikenprocessierupsenkolonie uitroeien. En de actie dan ook nog geslaagd noemen, dat gaat m’n verstand te boven.

Woensdag werd dit deprimerende nieuws overtroffen door een nog misselijkmakender bericht in de Delftse Post. Een stelletje onverlaten schijnt willens en wetens een heel bijenvolk te hebben vermoord. Doodleuk alle bijenkasten in brand gestoken en daarbij honderdduizenden bijen om zeep. Bijen! Ik bedoel: als het nou wespen waren kan ik er nog inkomen. Die komen, als je net lekker rustig op een terrasje zit, zo irritant op je eten en drinken af en als je er dan wat van probeert te zeggen, hebben ze ook nog de brutaliteit om te gaan steken. Maar zelfs die beestjes verdienen daarom de doodstraf niet. Maar bijen doen geen vlieg kwaad en zijn met hun honingproductie en gewasbevruchting nog nuttig ook. Volgens Einstein zelfs onmisbaar, want zonder bijen zou volgens hem het leven op aarde binnen vier jaar verdwenen zijn. Nou zei die man wel meer vreemde dingen dus is dat moeilijk op waarde te schatten, maar het blijft een onvergevelijke actie van diegenen die dit op hun geweten hebben.

Maar m’n humeur werd vandaag toch weer wat beter toen ik een wandeling ging maken in de Delftse Hout. Vlak voordat ik dit natuurgebied betrad zag ik ineens een hele Haagse Invasie. Het symbool van deze mooie stad achter de duinen was in viervoud neergestreken aan de Wilgenlaan. Als ik moet gokken zou ik zeggen: vader, moeder en hun twee kooters. Maar ik ben geen bioloog en ben allang blij dat ik ze kan onderscheiden van de reiger. Ze waren wat schuw en hadden eigenlijk helemaal geen vertrouwen in dat vreemde apparaat in m’n handen. Gelukkig mocht ik toch nog een paar foto’s van ze maken. Misschien had iemand ze verteld dat dieren in Delft niet echt respectvol worden behandeld en waren ze daarom wat onrustig. Bij deze kan ik in ieder geval iedereen van de gemeente Delft verzekeren: ik kreeg er geen jeuk, ademshalingsmoeilijkheden of andere nare verschijnselen van, dus er is geen enkele reden om deze mooie steltelopers preventief te ruimen!

Rest mij alleen nog de vreemde vraag die bij me opkwam bij het zien van deze familie: wie heeft eigenlijk de baby-ooievaartjes gebracht?

Uw aller