De Open Straten Route als mogelijke nieuwe stadswandeling, stond er gekscherend in de krant. Zou mogelijk een gat in de markt kunnen zijn maar gaten hebben we wel genoeg denk ik zo in Den Delftsen Put. Hooguit geinig voor een Delftenaar, want toeristen zal het een worst wezen wat we aan afbraak en open-straat-operaties plegen toch? Dat gezegd trof ik van het weekend een Engels stel dat op hun gemak stond te koekeloeren naar de gatenkaas aan de Woodgardens. Wat is daar toch spannend aan voor hen of heb je dan misschien een rare fetisj? Lekker interessant zeg. Alsof ik op vakantie in een gemiddeld Engels dorp loop te ooh-en en aah-en bij een bouwput. Ga lekker een rit met de paardentram maken of zo. Toeristen hebben onderhand wel een gids nodig die ze op een veilige manier door de stad loodst zonder dat ze in een kuil mieteren en hun nek breken.

Op de Houttuinen was ik zelf op een kleine missie, namelijk om de laatste prehistorische overblijfselen op de digitale plaat vast te leggen. Volgens mij is daar de laatste weken meer gefotografeerd dan in de laatste twintig jaar. Het blijft een trieste bedoeling en ik moet toegeven dat ik er melancholiek van word om te zien dat er een deel van mijn verleden met de grond gelijk gemaakt is. In sommige gevallen kan dat natuurlijk een verademing zijn maar deze zit nogal diep. Na al die geestelijke voorbereiding steekt het echt en gut wat klinkt dit dramatisch!

Weet nog wel dat vroegâh (toen alles betâh was), oudere mensen zaten te zuchten en te steunen over hoe zonde ze het vonden dat er iets afgebroken werd. Vervolgens kwamen de “weet je nog” verhalen weer voor de honderdste keer uit de kast. Dodelijk vermoeiend vond ik het. Ook altijd dezelfde zeikverhalen. Zagen ze dan niet dat nieuwbouw veel mooier en hipper was dan al die lelijke, ouwe rotpanden? Ik had er echt niks mee en geschiedenis had alles behalve mijn interesse. Alleen hoe antieker je zelf wordt, hoe meer het gaat leven. En nu doe ik hetzelfde en zit met vrienden onder het genot van een Heineken biertje uit een gele krat en een bak pelpinda’s ook de weet je nogjes uit het archief te trekken en woon ik zelf in een pand van 115 jaar oud. Dement ben ik nog niet maar ik heb het er wel errug vaak over de laatste tijd…