In een stad waar zoveel wordt gebouwd, verbouwd, opengebroken en aangepast, vallen kleine straatergernissen niet meer op. Niet dat ze verdwenen zijn, maar tussen al dat grote geweld gaan ze nu eenmaal verloren. Het is nu ook geen tijd om onze aandacht daarop te richten, dacht ik.

Echter: ik fietste laatst over de Hambrug richting stad en hup rechtsaf richting C1000. Kent u het? Daar moest je altijd een gevaarlijk slingertje maken en bij glad weer ging je geheid onderuit. Ik maakte het gevaarlijke slingertje, het duurde een tijdje, ik keek achterom en dacht: “hé?”. Stoepje weg, stukje verlegd, lekker breed en helemaal goed!! Zomaar onopgemerkt aangepast tussen alle bouwgewelddadigheden door.

Wat schets mijn verbazing? Het afslagje net achter het fietstunneltje onder de Zuidwal naar rechts naar de Veste. Altijd een haakse bocht. Van welke kant je ook kwam: levensgevaarlijk. Zeker nu de studenten-fiets-barrel-stroom zes rijen dik op topsnelheid massaal deze fietsroute neemt sinds de Abtswoudse tunnel is afgesloten. Maar ook daar: “hé?”. Keurig breed gemaakt en zonder problemen naar rechts.

Het gekke is: de hele stad krioelt van de bouwvakkers, maar op deze punten heb ik nog nooit enigerlei vorm van noeste arbeid mogen ontwaren. Ik droomde ’s nachts van kabouters, die stiekem in het donker met hun schepje de arme verbouwingsmoeie Delftenaren te hulp schoten. Gewoon om het leed te verzachten. Kabouters die overdag hun oor te luisteren legden en dan ’s
nachts weer aan de slag gingen…

Zijn er meer van deze miraculeuze verbeteringen in onze stad te ontdekken? Als u er nog één hebt gezien, meldt het me dan. Please.