Bij een hoop Delftenaren is het drama uit 1983 rondom ‘t Koetsiertje ongetwijfeld wat weggezakt in het geheugen. Afgelopen week zijn we er weer stevig aan herinnerd toen bekend werd dat dhr. Cevdet Yilmaz (alias Ted de Turk) “vrij” rondloopt terwijl het de bedoeling was dat de man een levenslange straf had moeten uitzitten.
Ten tijde van de moorden was ik zelf een puberende tiener en op de één of andere manier ben je op die leeftijd nog niet erg vatbaar voor zulk nieuws en voel je de echte impact niet. Tuurlijk was ik wel heel verbaasd en zo, er waren ten slotte wel zes mensen vermoord, maar verder was ik er toch niet echt mee bezig.
Toch kon je er niet omheen want iedereen had het er over en op school was het het gesprek van de dag. De woorden ‘t Koetsiertje kregen een andere lading en ineens werd het een heel raar café waar je nooit van je leven binnen zou stappen. Steeds wanneer ik er daarna langs fietste, kreeg ik ook zo’n eng, onbestemd gevoel van binnen.
Ook een typische reactie was een soort acute aversie tegen de Turkse gemeenschap. Als puber ben je daar toch wel vatbaar voor en ik had ook een tijdje dat ik anders tegen Turkse mensen aankeek. Ik denk dat ze hier toen aardig wat te verduren hebben gehad qua discriminatie en we zijn toch geneigd om iedereen meteen over één kam te scheren. En dat terwijl er meer dan genoeg Nederlandse, moordende idioten rondlopen.
Hoe het komt weet ik niet, maar bij elk drama en iedere ramp zijn er altijd meteen na een dag al moppen in omloop. Over ‘t Koetsiertje waren ze er ook in no time. Er waren er een hele berg maar degene die me het eerste te binnen schoot (toevallige woordspeling) was: “Weet je wat de weekschotel bij ‘t Koetsiertje is? Kogelbiefstuk met jachtsaus!” Uiteraard kon je er gewoon smakelijk om lachen.
Later heeft snackbar Ernie en Bert zijn intrek genomen in het pand. Toen durfde ik wel naar binnen maar het bleef altijd wel een rare wetenschap dat op die plek dat drama had plaatsgevonden. Zij hadden een specialiteit: een patatje vrede. Ik heb me altijd afgevraagd of ze dat expres op de kaart hadden, als een soort nagedachtenis. Het smaakte in elk geval prima.
Als de boel gesloopt is straks, is er ook echt niks tastbaars meer over op die plek. Het voormalige Koetsiertje wordt met de grond gelijk gemaakt en er verdwijnt letterlijk een stukje Delfts drama. Voor de nabestaanden wil Onafhankelijk Delft wel een monument laten plaatsen.
