Vannacht had ik weer last van een mug. U kent dat wel. Dat gezoem alsof ze je ene oor invliegen om het andere weer uit te komen. Als je het licht aandoet en slaperig je elektrische tennisracket pakt, is het gezoem weg en is de mug nergens te bekennen. Nee, van steken heb ik geen last. Ik wou dat ik een deal kon sluiten met zo’n mug. Jij mag vannacht mijn bloed drinken, als je me maar niet wakker zoemt.
De last die ik had van de mug van vannacht staat in schril contrast tot de last die ik deze zomer had van de wespen. En dan met name op de Delftse terrasjes. Of ik nou een biertje dronk op de Beestenmarkt, een roseetje achter het stadhuis of een koffie op de boot van café de V, ik was altijd in gezelschap van een of meerdere wespen.
Daardoor ben ik me gaan afvragen: zouden we wespen kunnen uitroeien? Of hebben wespen een belangrijke onmisbare taak in de wereld van flora en fauna? Raakt onze natuurlijke wereld in disbalans wanneer er geen wespen meer leven? Nee, toch? Dat kan toch bijna niet? Een andere vraag: krijg ik de Partij van de Dieren op mijn dak als ik een oplossing zou hebben? Ik waag het er op, want ik heb een oplossing!
Hoeveel wespen zouden er in Nederland rondfladderen? Zijn het er 20 miljoen? Zijn het er 30 miljoen? Laat ik mijn plan baseren op 40 miljoen wespen. Dat lijkt me een veilig aantal. Als we in Nederland de kleine kinderen en hoogbejaarden niet meetellen zijn we met 10 miljoen mensen. Dat betekent dat als iedereen op dezelfde dag 4 wespen doodt, we van het wespenprobleem af zijn! Laten we dat aanstaande woensdag doen: we noemen het de landelijke Wespen-weg-woensdag. Kan ik op u rekenen? Dan zitten we op de mooie laatste nazomerse dagen op wespvrije terrasjes. En als mijn plan lukt, ga ik me daarna hard maken voor een Muggen-moord-maandag.
