Ik fiets door het tunneltje bij het station en er staan bij beide ingangen agenten, wel 4 rijen dik. Het liedje blauw, blauw blauw schiet door mij hoofd.  Ze staan fietsers te belagen over hun lichtgedrag. Het lijkt meer op een fouilleerploeg bij de Kuip in plaats van een controle in ons ranzig fietstunneltje.

Vrolijk fiets ik langs de eerste ploeg, ik ben namelijk op weg naar het theater en heb er zin in! Bij de tweede ploeg word ik echter tot stilstand verordend. De agent begint een blabla verhaal waarom ze daar staan en ik ben de klos. Mijn knipperende voorlicht wordt door de vingers gezien door Mr. Blue maar mijn defecte achterlicht helaas niet. Defect? Daar weet ik niets van! “Ja mevrouwtje, dat zeggen ze allemaal.” Ik voel me ineens net iemand uit ‘Blik op de weg’ en discussieer dat ik toch niet continue achterom kijk met fietsen en geef aan dat dat gevaarlijk is. Gaat er niet in. Hij is onverbiddelijk en wil ter plekke een bon uitschrijven en vraagt om mijn legitimatie. Oei, foute boel! Die heb ik niet bij me maar mag na veel vijven en zessen mijn paspoort gaan halen thuis. Dat dan wel nadat ik mijn mobieltje als borg achterlaat. Ik doe het enigszins grommend.

Terwijl ik weer terugtrap naar oom agent, kijk ik achterom en wat blijkt? Mijn licht werkt wonderbaarlijk genoeg wel. Blij en verlicht en acht minuten voordat de theatervoorstelling begint rij ik, vol goede moed, het tunneltje opnieuw in en wijs hem op dit lichtpuntje. Het maakt niet uit, het bonnenboekje wordt alsnog tevoorschijn gehaald en hij wil mij toch bekeuren voor die anderhalve lichtloze minuut. Waaaat?! Hebben ze echt niets beters te doen dan fietsertje pesten? Op dat moment maakt dan ook het lampje in mijn hersenen spontaan kortsluiting en er komt een beleefd doch zeer helder protest uit de grond van mijn hart.

Het werkt en oom agent ziet blijkbaar hoe oprecht verbijsterd ik ben en ziet gelukkig zelf het ook licht. Hij geeft zelfs toe dat dit inderdaad een wat overdreven actie is en laat mij gaan. Ik kan hem wel zoenen maar doe dat natuurlijk niet. Licht in mijn hoofd van geluk fiets ik als de bliksem door. Ik heb nog precies vijf minuten voordat het doek op gaat.