Delft zoekt het hogerop – in de letterlijke zin van het woord. En niet alleen bij instituten als de TU Delft en TNO Space. Er is ook een particulier initiatief van een jongen van 14 bij. Maar waarom eigenlijk die zucht naar boven?

Wat zaken op een rijtje. Teams van Lucht- en Ruimtevaart van de TU hebben onlangs maar liefst drie schaalmodellen getoond van superschone, onhoorbare en revolutionaire vliegtuigen (brandstof: elektriciteit). Twee ervan moeten als het even kan ook echt de lucht in. 

De maan

TNO Space legt de lat wat hoger. Die wil naar de maan. Als onderhuurder van een ruimteraket weliswaar, maar toch. Het instituut doet mee aan de maanwedstrijd van Google. Dus voor je het weet staat er dadelijk een Delfts Blauw bordje op onze gele buurman. Als er plaats voor is naast de geavanceerde meetapparatuur natuurlijk.

Een andere pionier op dit gebied is de 14-jarige Boyan Slat. Hij heeft met hulp van TU-studenten een nieuw wereldrecord gevestigd in het lanceren van waterraketten. Boyan hoopt hiermee op een vermelding in het Guinness Book of World Records. En wij ook. Is bovendien hartstikke milieuonschadelijk.

Afstand

Maar waar komen al deze pogingen vandaan om de Delftse aarde onder zich te laten? Is het de afstand die men zo wil creëren van de laag-bij-de-grondse politiek ter stede? Is het de erfenis van inventieve geesten als Van Leeuwenhoek (microscoop), Vermeer (lichtgebruik) of de mensen van Gist, die in de Tweede Wereldoorlog in het geheim de penicilline noodgedwongen opnieuw uitvonden?

Sky ≠ limit

Maar waarschijnlijk vinden ze het gewoon leuk of uitdagend om iets nieuws te doen – iets dat nog (bijna) niemand heeft gedaan. Zo’n drijvende kracht is een uiterst sterke brandstof voor deze projecten. En denk maar niet dat het hierbij blijft. Zo is TNO Space nog niet klaar als de maan wordt bereikt. Want hun volgende doel is Mars. The sky is the limit? Nee, deze jongens en meisjes gaan verder dan de grenzen van lucht en hemel.