De Mooi Weer Spelen zijn er weer. Dat betekent cultuur en dat is zoals bekend niet mijn hobby. Maar ze beginnen me te kennen hier in Delft en volgens het programma is de openingsact op vrijdagavond ‘Rouge Camin’ een passionele show met acht prachtige dames. Vooral dat laatste maakt me nieuwsgierig en ik vertrek naar de Heilige Geestkerkhof.

Acht prachtige dames. Ze beloven weer meer dan ze waar kunnen maken. Eéntje oogt er wel aardig, maar de overige zeven zijn al dusdanig op leeftijd dat ze misschien prachtig waren in een milleniumpje (of twee) terug, maar vandaag de dag toch echt niet meer het predicaat prachtig mogen voeren. Prachtig? Mooi nie.

‘s Zaterdags wandel ik wat door de binnenstad. Ligt het aan mij of is het dit jaar echt een stuk minder? Waar ik in voorgaande jaren regelmatig tegen rondwandelende acts aanliep en hier en daar nog wel een voorstellinkje mee wist te pikken (tenminste, als ik over de hoofden heen kon kijken), kom ik dit jaar angstvallig weinig bijzonders tegen. Afgezien van wat herrie op de Markt eigenlijk helemaal niks. ‘s Avonds moet ik wegens andere verplichtingen weg, maar als ik rond twaalf uur Delft binnen rij, ga ik toch nog even op de Markt kijken. Opnieuw nieuwsgierig gemaakt door het programma, dat deze keer spektakel belooft. Het zou om kwart over twaalf beginnen, maar door onduidelijke oorzaak wordt dat zo’n kwart voor één. De voorstelling zelf is een verwarrende mengeling van chaos, slaan op holle vaten en vuur. Heel veel vuur. En toegegeven, die laatste steekvlam was indrukwekkend en het zal nog wel zo’n twee weken duren voordat m’n wenkbrauwen hun oorspronkelijke lengte weer terug hebben. Maar spektakel? Mooi nie.

Zondagmiddag toch maar weer even naar de Markt, want driemaal is nou eenmaal scheepsrecht. En alhoewel cultuur niet echt m’n ding is, vind ik het wel altijd leuk om tussen de mensen te vertoeven en de sfeer te proeven die er in de binnenstad hangt. En eindelijk een magisch moment: Dado. De man die enkel door z’n expressie en wat vreemde klanken allerlei emoties weet op te roepen. En daarbij dan vooral de lachspieren weet te stimuleren. Als hij zich halverwege de voorstelling omkleedt in een ballerina, stapt er vanuit het publiek spontaan een klein meisje op hem af, ook gekleed in tutu. Dan ontstaat er het magische moment. Zodra hij haar ziet, pakt hij een ballon en maakt daar een hartje van. Nog even probeert hij haar er toe te bewegen om door het hartje te springen en het meisje gaat er tenslotte helemaal doorheen. Vertederend.

Dan loop ik tegen beter weten in nog wat rond, maar kom niks boeiends meer tegen, behalve misschien een oude brugwachter. Uiteindelijk beland ik weer op de Markt waar het zo tegen drieën begint te regenen. Ze denken toch niet dat ik de Mooi Weer Spelen in de regen ga bekijken? Mooi nie.

Uw aller