Afgelopen week schrok ik van het bericht dat er in Delft een moord was gepleegd. De tragische misdaad is inmiddels opgelost. De dader gaf zichzelf aan bij de politie en heeft bekend. In 1970 was Delft wekenlang in beroering door de brute moord op de 21-jarige Ada Lansbergen in haar flat aan de Papsouwselaan.
Die moord werd aanvankelijk niet opgelost. De dader liet door briefjes aan de Delftse Courant weten dat hij per ongeluk de verkeerde vrouw had vermoord. Hij was op de verkeerde verdieping van de flat uit de lift gestapt. Tot opluchting van alle Delftenaren werd de moordenaar gepakt. Hij werd ontoerekeningsvatbaar verklaard en kwam nooit meer vrij, dat wil zeggen hij pleegde zelfmoord.
Ik heb geen idee of de politie Haaglanden een afdeling Moordzaken heeft. Ik kan wel mijn fantasie de vrije loop laten en me voorstellen hoe een Haagse inspecteur tijdelijk zijn intrek neemt in het Delftse politiebureau. Het zijn altijd oudere mannen (Derrick, Morse, de Cock) met een rijke ervaring en verhalen over vroeger. Ze weten dat de moordenaar vaak een bekende of een familielid is van het slachtoffer. Ze verzamelen de verklaringen van omwonenden en verdachten. Ze lezen het verslag van de technische recherche en van de patholoog anatoom.
De jonge, vlotte assistent is eigenlijk alleen maar chauffeur. Hij vult zijn dagen met koffie inschenken en het flirten met jonge politieagentes, die zijn reputatie nog niet kennen.
En plotseling heeft de oude wijze inspecteur een briljante inval en zegt: “Haal onmiddelijk de wagen, Harry. Ik hoop dat we niet te laat komen.”
Maak het verhaal zelf af en kleur de plaatjes.