Met de zon schijnend in de gracht peddelen vijf meerkoeten op hun gemak tussen de waterlelies langs het Noordeinde. Vader en moeder, vergezeld door drie kleintjes – waarvan er één wel erg klein is. Een week geleden waren er nog vier. Maar een verfrommeld lijkje op de kant toonde toen aan dat er eentje definitief weg was.

Volgens de grachtenvuilnisophalers lagen er eerder acht eieren in het nest. Drie kwamen er snel uit en twee iets later. Eén van de nakomertjes heeft het al snel niet gered. Mogelijk een hongerige meeuw, kraai of reiger? Aan de vechtlust van het mannetje meerkoet heeft het niet gelegen. Elke indringer – ook menselijke – wordt op dezelfde spetterende manier geïmponeerd: met de borst vooruit en zijn vleugels wijd slaand op het wateroppervlak valt hij verwoestend aan.

Hij kan trots zijn. Drie kuikens die het al weken lang hebben overleefd, moeten het wel gaan halen. En nu piepen ze nog hoog. Maar over enige tijd zullen ook zij die kenmerkende roestige meerkoetenstem krijgen. Heel kenmerkend voor de Delftse grachten, al jaren. Misschien een idee voor als de stad weer toe is aan een nieuw logo. Gewoon een peddelende meerkoet tussen de waterlelies.