Zondagavond zag ik de voorstelling “Retourtje Delft” op de waterplas bij het Legermuseum. Wilma Keizer en Jan van der Mast hadden er een mooi afwisselend spektakel van gemaakt. Melancholie voerde de boventoon. Door de bouw van de spoortunnel gaat veel moois verloren.

Het begon met een ballet op het water voor 2 fluisterboten. De inzittenden van de bootjes zongen de longen uit hun lijf. Het resultaat was betoverend. Een jong  meisje droeg een mooi verhaal voor over de oorsprong van Delft. Daarna kregen we een nostalgische zwart-wit film te zien uit de vorige eeuw, toen de hondenkop-trein nog op straatniveau Delft in tweeën deelde. Meer fietsers dan auto’s, een agent midden op het kruispunt regelt het verkeer met de hand. Er is veel veranderd.

En er gaat nog meer veranderen. Nog meer weemoed. Terwijl we keken naar de gebouwen die gaan sneuvelen voor de Spoortunnel, kwamen er twee rondvaartboten aanvaren. In de ene een klezmer-orkest, in de andere een harmoniekapel. Tegen het eind van de voorstelling werd de blik op de toekomst gericht. Bewoners van de Spoorzone vertelden in korte zinnen hun wensen voor de toekomst. Als afsluiting klonk er een mooi lied over Delft en haar inwoners:

“Delftenaren streven naar schoonheid, dat zit in hun genen.

Delft is een warm bad.

Nergens gaat de zon zo graag onder, als in onze stad.”

Misschien gaat de bouw van de spoortunnel veel meer geld kosten dan begroot. Misschien loopt het project enorme vertraging op. Maar tot nu toe inspireert de spoortunnel alleen maar mensen en dat levert mooie dingen op.