Ik begrijp het niet. Mama is afgestapt, houd met haar ene hand het stuur vast en haar andere hand klemt om het zadel. Ik zit veilig achter op de fiets die niet kan omvallen. Ik heb mijn duim in mijn mond en hier op de Voorstraat kijken we samen omhoog. Mama’s fiets staat in de richting van de Annastraat. Ik zit met mijn rug naar de Hippolytusbuurt, maar weet niet dat het daar zo heet. Ik weet wel dat we net in het grote postkantoor zijn geweest, waar mama postzegels heeft gekocht van 10 en van 25 cent met de afbeelding van Koningin Juliana. Ik weet ook dat we zo meteen, als mama weer verder fiets, langs de Chinees komen bij die gekke witte brug. Maar we fietsen nog niet verder, want mama en ik kijken omhoog. En ik begrijp het niet. Hijskranen en machines demonteren de Sint-Hippolytuskerk. De kerk ziet er uit als een enkele toren van de Parijse Notre-Dame, maar dat weet ik nu nog niet, want ik ben heel klein en bovendien nog nooit in Parijs geweest. Waarom wordt deze kerk afgebroken? Mama weet het ook niet. Mama vertelt wel dat ze hier als kind op school heeft gezeten. Op de ‘Antoniusschool voor meisjes’. En dat ze toen wel in deze kerk kwam. Nu gaat mama niet meer naar de kerk. Dat komt geloof ik door papa. Hij gelooft niet de kerk, geloof ik.
In het begin van de jaren tachtig zit ik ook op de Antoniusschool. Het is geen meisjesschool meer, maar een mavo. Vanaf het hoogste lokaal, waar meneer Duimel Wiskunde geeft, kijk ik op een braakliggend terrein, waar docenten hun auto parkeren. Waarom is hier al die jaren later nog niets gebouwd? En waarom moest die kerk überhaupt weg? Ik begrijp het niet.
Het is 2009 en ik google op Hippolytuskerk Delft. Op wikipedia lees ik dat de Sint-Hippolytuskerk in 1974 is afgebroken. Ik moet dus zeven of acht jaar geweest zijn. Dat is gek. Ik zou zweren dat het een van mijn oudste herinneringen was en dat ik vier of hooguit vijf was op dat moment. En ja! Daar staat het. Daar lees ik het antwoord op die kindervraag en het verbaast me: ‘Toen vanaf de jaren zestig het aantal kerkgangers drastisch terugliep was het financieel niet meer haalbaar de kerk te behouden en uiteindelijk werd de kerk in 1974 gesloopt.’
Ongelooflijk! Wat een slecht criterium! Ik weet zeker het aantal kerkgangers anno 2009 nog verder is gedaald, maar hoop wel dat de criteria voor sloop vijfendertig jaar later inmiddels zijn aangepast. Want anders zou er straks in Delft geen kerk meer staan.
