Mijn hart maakte een bionische sprong toen ik las wie er bij één of andere vage kick-off te bewonderen zou zijn bij het CLD. Ik heb het miezerige, tienregelige artikeltje tig keer gelezen maar het stond er toch echt! The Bionic Man (voor de meesten beter bekend als de Man Van Zes Miljoen) zou daar aanwezig zijn EN je mocht op de foto met hem! WIE?..zullen jongere lezers schouderophalend denken. Hoe leg je nou uit dat The Bionic Man TV-cultuur is en tja, dat je niet op tijd op de wereld gezet bent en deze held hebt moeten missen is natuurlijk voor altijd een lege plek in je leven.

Steve Austin was een regelrechte held en bovendien een lekker ding. Hoewel ik nog niet echt verstand van lekkere dingen had in de jaren zeventig, vond ik hem toch op mijn eigen kindse manier opwindend. Ik zat wekelijks aan de buis geplakt toen de serie begon. Met nagelafdrukken in mijn handpalmen zat ik te kijken hoe Steve het altijd weer voor elkaar kreeg om alles tot een goed eind te brengen zoals een echte TV-held betaamt. Natuurlijk werd het helemaal spannend als hij zijn bionische delen gebruikte. Hij kon rennen als een luipaard en met zijn oog zag hij mijlenver het gevaar al. Bovendien was hij beresterk. Verder ging mijn fantasie toen nog niet. En dan dat metaalachtig geluidje als hij bionisch ging doen, wow! Dat geluid herken ik nog steeds en heb ‘m helaas nog niet als ringtone gevonden. Later werd hij wel eens vergezeld door Jaime Sommers, de Bionische vrouw die later haar eigen serie kreeg. Of ze bij nader inzien een stel waren weet ik niet meer maar daar zullen de vonken ongetwijfeld vanaf gevlogen hebben, met heel veel kortsluiting. Ik wist in elk geval zeker dat ik mijn kinderen Steve en Jaime ging noemen.

En nu was hij, of all places, in Delft en na al die jaren zou ik op de foto mogen met mijn jeugdheld! Dat hij ondertussen zeventig lentes telde en met de hoogste waarschijnlijkheid een (bionische) rollator bij zich zou hebben maakte me niet uit. Vol verwachting stapte ik binnen met mijn camera om mijn nek en daar stond hij…The Bionic Man! Ik wreef in mijn ogen. Dit leek in de verste verte niet op mijn Steve en ik stond regelrecht in de ogen van een echte robot te kijken. Shit zeg! Waren ze Steve’s menselijk omhulsel vergeten? Wat was dit nou weer? In plaats van mijn klassieke held, stond er gadverdamme een mislukte Dalek uit Dr. Who. Met dat stuk ijzer heb ik nooit wat gehad. Damn!

“We can rebuild him. We have the technology.”