Bluesweekend, maar dat is deze keer niet zo aan mij besteed. Ik ben niet in de stemming voor deprimerende muziek. Dan is er altijd nog Velvet op de Voldersgracht, waar ze gewoon de beste nieuwe act van 2010 los rond hebben lopen en hem zover weten te krijgen om een paar nummers van zijn titelloze debuut-album ten gehore te brengen.

En dat album mag er wezen. 14 liedjes die prima in het gehoor liggen en als je niet beter zou weten, zou je denken dat je hier te maken hebt met een nieuwe Engelse act à la Starsailor of één van de beste Nederlandse gitaarbands Johan. Maar Zijn naam is Tim. Tim Knol en met zo’n naam zou ik een artiestennaam gaan zoeken. Flauwe paardengrappen schieten door m’n hoofd en ik vraag me af of z’n moeder (of oma) Loeki heet. Maar die gedachten maken al heel snel plaats voor bewondering voor dit talent. ‘Sam’, ‘Music in my room’ en ‘Driving home’ kunnen gelijk naar m’n all-time top 1000 en het album zelf staat voorlopig op één in m’n eindejaarslijstje 2010 met nog bijna 11 maanden te gaan. Maar een knappe jongen die dat nog gaat veranderen.

Het optreden duurt veel te kort, maar een half uurtje. Vandaar dat ik er voor pleit deze jonge muzikant dit jaar op Westerpop in de line-up te krijgen. René Steijger (als je dit leest): kun je dat voor Delft regelen? En voor de rest van de lezers zou ik zeggen: doe jezelf en Tim een plezier en ga kopen die CD. Tot zover de reclameboodschappen.

Uw aller