Op de Oude Delft staat, voor café Uit de kunst, een oude telefooncel. Misschien de laatste van Nederland en hij wordt in ieder geval niet meer gebruikt waar ie oorspronkelijk voor bedoeld was. Sinds iedereen een mobieltje heeft of op z’n minst een vaste aansluiting gaat niemand nog speciaal de deur uit om telefonisch contact te leggen. Het is voorbij met het je ergeren aan die ellenlange gesprekken van de persoon voor je en ook het zoeken naar je laatste kwartje om de verbinding in stand te kunnen houden is voorgoed verleden tijd.

Gelukkig is er voor deze telefooncel een nieuwe bestemming gevonden en wel in de vorm van een openbare tentoonstellingsruimte. Elke maand wisselt de expositie en deze maand is het de beurt aan fotoclub Klik. Dat deze club getuigd van een frisse kijk op het leven blijkt wel uit het gekozen onderwerp. Onder het motto ‘Gelukkig hebben we de foto’s nog’ geven ze een kijkje op de ontwikkelingen rondom de Spoorzone. Nou loop ik daar ook wel ‘s langs en ik moet zeggen: het idee om daar foto’s te maken is geen moment bij me opgekomen. Je ziet ze ook bijna niet. Mensen die lopen te fotograferen of op andere manieren het verlies van dit uniek  stukje Delft proberen vast te leggen. Dus chapeau, chapeau, chapeau voor fotoclub Klik en hun baanbrekende werk.

Maar er is één duidelijk nadeel aan het exposeren in deze telefooncel: de zichtbaarheid van de foto’s is zeer belabberd. Ik heb geen idee waarom de ramen aan de binnenkant zijn afgeplakt met kleine driehoekjes, maar voor een heldere blik op het tentoongestelde zitten ze danig in de weg. Je kunt de foto’s nauwelijks zien en het is al helemaal onmogelijk om er duidelijke overzichtsfoto’s van te maken. Mijn aspiraties om toe te treden tot fotoclub Klik zal ik dan ook maar laten varen. Waarschijnlijk is het een geweldige expositie, maar wat mij betreft staat het daar een beetje voor de kat z’n… eh… kunst.

Uw aller