We hebben ons de laatste maand weer volgevreten en gezopen en het is weer afgelopen met alle schranspartijen, verplichte familienummers en kunnen we weer opnieuw gaan sparen voor een paar miljoen euro aan vuurwerk voor over 363 dagen. De goede voornemenslijst is wederom gemaakt en we gaan massaal aan de lijn, minder roken, liever zijn voor elkander, meer bewegen en al diezelfde dingen doen die we ons ieder jaar voornemen maar waar meestal toch geen bal van terecht komt.

Hoe zou het met de voornemens gesteld zijn van de Gemeente Delft? Er zijn er ongetwijfeld een hoop gemaakt en toegezegd en het zal mij benieuwen wat er van uit gaat komen. Zullen alle –op papier geweldig klinkende- bestemmings-, wijzigings-, uitwerkings-, en ontwikkelingsplannen nageleefd worden?

Hoeveel verkeersinfarcten kunnen we verwachten? Als het zo doorgaat komen er sowieso meer hartinfarcten. Zullen de toegezegde parkeerproblemen wegens spoorzonewerkzaamheden opgelost worden of moeten we vijf jaar lang elke avond dertig rondjes rijden als we thuiskomen en gaan alle binnenstadters van narigheid in het Tanthof wonen? Is de Sebastiaansbrug nog steeds veilig of zijn de (inmiddels “achterstands”) plannen nog altijd niet herschreven toen men erachter kwam dat het ding beter verhoogd kon worden? Moeten we ons zorgen gaan maken over de bouwoverlast van de Spoortunnel en hoe is het gesteld met de stevigheid en verzakkingskans van alle omliggende panden? Is dit wel echt goed onderzocht? Zullen we weer een poging gaan ondernemen tot het wereldrecord “hoeveel straten kan ik tegelijk openbreken”?

Nog nooit zijn er zoveel plannen tegelijk in Delft geweest en het houdt de gemoederen bezig. Ons ooit zo vredig stadje heeft de komende jaren een grote uitdaging voor de boeg . Gelukkig is men altijd eeuwig optimistisch en als je de artikelen leest zou je best gerustgesteld kunnen zijn. Hoewel optimisme een prima kwaliteit is, is het gevaar aanwezig dat het kan omslaan in een blinde vlek. We gaan het zien.