Westerpop 2010 mag op zijn minst onvergetelijk nat genoemd worden. Opvallend is die altijd relaxte sfeer die zó aanwezig is zodra je het terrein op komt lopen. Het jaarlijkse feest der herkenning. Er gaat geen keer voorbij of je komt wel weer een ex collega, oude buurjongen of een vlam van toen tegen. Ook de uitgelezen plek voor nieuwe vlammen trouwens (aantal toenemend naar mate de avond vordert). Alle Delftse figuren die maar een beetje markant te noemen zijn, struinen weer rond. Geweldig.

Zaterdagavond werd geopend door de steeds bekender wordende Moke. Altijd leuk deze gasten die nog ‘zo heerlijk gewoon’ zijn en nog niet te beroerd zijn om op zulke ‘kleine’ evenementen te komen spelen. Tijdens Moke begonnen de eerste druppels te vallen en werd het ineens veel te vroeg donker. Ondanks dat de lucht boekdelen sprak, waren er toch diverse schietgebedjes te horen zo links en rechts, biddend voor een droog vervolg. Die mochten helaas niet baten en het werd met de minuut vochtiger. Paraplu’s kwamen als paddenstoelen omhoog en gele plastic poncho’s werden uitgedeeld. Nee, het ziet er ook niet uit maar ach, als er een heel veld geel ziet van plastic dan komt er toch zo’n lekker saamhorigheidsgevoel boven. Je leert ineens buren kennen waarvan je geen weet had en het ons kent ons gehalte stijgt per vijf minuten.

The Asteroids Galaxy Tour, Triggerfinger en La Caravanne Passe speelde de verdere avond aan elkaar terwijl het terrein steeds meer op een modderpoel begon te lijken. Het slot met vuurwerk was regenachtig mooi en laten we eerlijk zijn, nat of niet, een allesbehalve waterig biertje laat zich altijd wel smaken.